Boekverslag : Paul Kustermans - Oorlogsjaren
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 542 woorden.

Uitgeverij : Altoria Averbode/Apeldoorn, 1991

Omslag : Jan Wesseling

Aantal bladzijden : 230

De oorlog is reeds begonnen aan haar opmars doorheen het Belgische landschap wanneer Alexander en Barbara, tweelingen van een boerenfamilie te Tienen, naar Leuven worden gestuurd om hun tante bij te staan in werk en winkel. Hier begint de HEL.


Als ook Leuven onder de voet van de Duitse oorlogsmachine valt worden ze opgepakt door de bezetter en beschuldigt als partizanen. Na vele hartverscheurende dagen komen ze terecht bij de kinderloze familie van Lode en Elza. Deze slagen erin, met de hulp van Pier, een stroper en smokkelaar, de kinderens wens te vervullen. Zo geraken ze over de zwaarbewaakte Belgisch-Nederlandse grens van waaruit ze onder toezicht van de ambassadeur van België gedeporteerd worden naar Engeland. Hier krijgen beiden hun opleiding, de een als militair, de ander als verpleegster. Na twee maanden voorbereiding worden ze terug het Kanaal overgezet en op hun toegezegde posities gestationeerd. Hij aan het front. Zij in een hosptitaal in De Panne. Het is in dat ziekenhuis waar Alexander later ook Sanne ontmoet : zijn eerste grote liefde.


Maar door de wreedheden van de oorlog, waarvan hijzelf getuige is, belopen zijn idealen van vaderland en koning een ver verdwaald wegeltje. Zijn drang naar onafhankelijk Vlaanderen groeit, vooral gestimuleerd door de hevige repressie van de Vlaamse soldaten, vechtend voor hun leven en dat van anderen, door de over het algemeen Waalse officierendek. Wanner ook zijn geliefde Sanne het leven laat, duikelt zijn leven een donkere, sombere nacht in, vol gevaren.


Wanneer de oorlog op een keerpunt komt, wordt zijn neerslachtigheid ‘recht’geholpen en brengt de hoop op thuis hem weer tot leven. Als die hoop, die droom dan ook verwezenlijkt wordt is het tij definitief omgeslagen.


Maar de demonen van blijdschap en verdriet, liefde en haat, leven en dood blijven hem achtervolgen, tot in het hemelse licht.


personen

Alexander is een hoogst te waarderen persoon, met een voor zijn leeftijd, (op het einde van het verhaal dan wel) ver uitgegroeide persoonlijkheid.

Barbara heeft deze eigenschap evenwel in haar bezit. Misschien is het wel een erfelijk DNA-trekje.

Alexander is duidelijk ook heel sociaal ingesteld. Want van hem vind ik geen directe tegenspeler, op eentje na ; Claude Viesenberghs. Het enige wat die twee tegen elkaar opzet is Barbara en de daaruit volgende ongezelligheden, zoals bijvoorbeeld de zelfmoordmissie die Alexander van Claude krijgt opgelegd.

Beoordeling

Naast het erg realistisch voorkomen en de soms overdreven beschrijvingen van sommige situaties ontdekte ik in het verhaal ook een zekere flamingante houding van de schrijver. Niettegenstaande het ontzettend gecreeërd concept van het relaas, toch zijn de ettelijke verspringingen van seizoen en jaar een hinder in de totale bevatting van het verhaal. De stijl van schrijven is niet echt hedendaags maar niettemin heeft het in zekere zin een soepele taal, met uitsluiting van de wrange smaak die de oorlogs-beroerte nalaat.

Nogmaals, de overweldigende realistische voorstelling slaat je als het ware om de oren. De manier waarop de tekst geschreven is, is alsof de schrijver het werkelijk allemaal zelf heeft meegemaakt.

Het ganse geheel, het boek, het verhaal heeft me heel erg aangesproken met als gevolg dat het niet eens onplezierig was het te lezen. Ik hoop dat na mij nog vele anderen er genot zullen van hebben !

;\n <\/div>
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen