Boekverslag : Joost Zwagerman - De Buitenvrouw : Roman
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1916 woorden.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1916 woorden.
1.
Titelbeschrijving:
Titel: de buitenvrouw, geen ondertitel
Schrijver: Joost Zwagerman
Naam,plaats uitgever: Wolters-Noordhoff te Groningen, Wolters Plantyn te Deurne
Eerste druk: 1994
Gelezen druk: 1999
Titelverklaring:
Bui’tenvrouw (de,-en),bijvrouw; naast wettige echtgenote of vaste concubine een partner die elders woont. Iedere avond pakt hij zijn auto om tot rust te komen in de armen van een jonge buitenvrouw aan de Verlengde Gemenlandsweg (Vianen 1971;40) – Etym.: Zie buiten-* (b) en vrouw*- Syn. Buiten* (B,2_,buitje*.
Uit:woordenboek van het Surinaams-Nederlands. J. van Donselaar
Korte motivering:
Ik heb het boek gekozen omdat ik het wel een interessant onderwerp vond nadat ik de achterkant had gelezen. Ik was erg nieuwschierig hoe het verhaal zou aflopen, hoe Theo en Iris zich uit deze situatie zouden redden en of ze ermee door zouden gaan of dat ze de relatie zouden verbreken. Mijn verwachting was dat het een spannend en grappig boek zou zijn, en dat was het inderdaad ook.
Enige informatie over de schrijver:
Johannes Jacobus Willebrordus Zwagerman werd op 18 november 1963 geboren te Alkmaar.Na zijn middelbare schooltijd in Alkmaar volgt Joost tot 1984 een onderwijzersopleiding. In 1988 gaat hij Nederlandse taal-en letterkunde studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Hij rondt zijn studie niet af, maar neemt een cursus creatief schrijven bij Oek de Jong.
Vanaf 1984 publiceert Joost regelmatig artikelen, proza en poezie in diverse tijdschriften en schrijft hij bijdragen voor onder mee de Volkskrant, de Primeur en Bzzletin. In 1985 wordt hij medewerker van de literaire bijlage van Vrij Nederland en van 1988 tot 1990 is hij redacteur van het tijdschrift de Held. In 1986 debuteert Joost met de roman de Houtgreep, waarna hij in 1987 de poeziebundel Langs de Doofpot en de verhalenbundel Kroondomein volgen. Vals licht en de Buitenvrouw worden beiden, in 1991 en 1994, genomineerd voor de AKO literatuurprijs. Vals licht wordt in 1992 verfilmd onder regie van Theo van Gogh.
Als dichter is Joost in de jaren actief als woordvoerder van de Maximalen. De Maximalen zetten zich af tegen de heersende opvattingen van de Vijftigers en pleiten voor de herintroductie van emotie, actie en dynamiek in de poezie. Met allerlei ludieke acties trekken elf dichters regelmatig de aandacht.
3
Personen:
3.1 t/m 3.4
Hoofdpersonen:
Theo Altena, man van 34 jaar. Geboren en getogen in Alkmaar en getrouwd met Sylvia Houtman. Hij is sinds 6 jaar leraar Nederlands op het Westfries College te Hoorn.
Iris Pompier-Duivenpoort, knappe zwarte vrouw van 32 jaar. Is van Surinaamse afkomst maar woont al 10 jaar in Nederland. Woont samen met haar man Sydney Pompier te Hoorn. Werkt als gymlerares op het Westfries College te Hoorn.
Iris en Theo hebben een “foute” relatie met elkaar.
Karakters:
Theo Altena is een round character. Je leert hem gedurende het boek steeds beter kennen.
Zijn uiterlijk kan je beschrijven als een normaal postuur, hij is kalend en heeft een grote neus. Zijn karakter is erg onzeker, streng en erg gevoelig.
Zijn gevoelens zijn in tegenstelling tot de andere personen uit het boek wel bekend. Theo is dan ook de ik-figuur.
Iris Pompier is een flat character. Ze is bijna meteen bekend met al haar eigenschappen, maar haar gedachten komen in het boek niet ter sprake. Over haar karakter weten we wel dat ze erg onzeker is en dat ze zich achtergesteld voelt.
Belangrijke Bijpersonen:
Sylvia Altena-Houtman. Leeftijd rond de dertig. Ze is een aantrekkelijke slanke vrouw, erg gemakkelijk in de omgang, snel van vertrouwen, en is gek op verleiden. Ook Sylvia heeft een flat character.
Sydney Pompier is een type, hij belichaamt de eigenschap van een dreigende jaloerse echtgenoot.
3.5
Ik kan mezelf niet echt met een van deze personen vergelijken. Ik herken dus ook niet echt een speciale karaktertrek van een van hun in mij. Dit komt waarschijnlijk ook doordat deze mensen allemaal in de dertig zijn, en ik 16 ben. Hier zit dus wel een aardig groot leeftijdsverschil tussen.
3.6
Ik ervaar hun problemen als best wel grote problemen. 2 Mensen gaan vreemd, 2 mensen die hun lief hebben weten van niks en worden zeg maar verneukt. Waarschijnlijk zal het vertrouwen van die 2 mensen die Iris en Theo liefhebben ook wel helemaal weg zijn. Ik herken er wel iets van mezelf maar daar laat ik me nu niet overuit. Ik weet niet hoe ik het zelf zou aanpakken, ik ben ook een keer vreemd gegaan en heb daar heel veel mee op het spel gezet maar gelukkig is dat ook allemaal goed gekomen maar een ding is wel zo en dat is dat het vertrouwen er wel mee weggaat en beetje bij beetje weer moet groeien en dat gaat de goede kant op.
3.7
Het meest sympathiek vind ik Sylvia. Ze is een leuke moderne vrouw, met een eigen goedverdienende baan. Ze vind het wel erg wat Theo heeft gedaan. Maar ze weet dat hij van haar houdt en dat het nu over zou zijn. Ze blijft bij hem en het leven gaat gewoon door, ze is dus een erg sympathieke vrouw.
3.8
Het minst sympathiek vind ik Iris. Ze is erg onzeker en voelt zich achtergesteld. Dit snap ik niet helemaal want donkere mensen worden gewoon gerespecteerd en in Nederland komt haast geen discriminatie meer voor. Tenmiste niet in de grote steden. Alleen ik snap niet dat ze dan les gaat geven op een school waar weinig tot bijna geen donkere leerlingen,leraren opzitten. Ze zou dan beter gewoon op een school in de stad les kunnen gaan geven als ze er een groot probleem van maakt dat ze niet echt gerespecteerd wordt. Want de meeste donkere mensen worden echt wel gerespecteerd hoor.
3.9 Perspectief:
Het verhaal wordt verteld vanuit de belevingswereld van Theo. Theo is een persoon in het verhaal. Ik-perspectief.
3.10
alwetende verteller. (auctoriale verteller)
3.11
Doordat het wordt verteld wordt door een alwetende verteller, weet je over alle personen wel iets. Hoe ze denkenen hoe ze doen. Als het zeg maar door Theo in de ik-vorm werd verteld, zou dat heel anders zijn geweest en zou je lang niet zoveel over de andere personen weten.
5. Thema en Doel van het Boek:
5.1/5.2/5.3/5.4
De schrijver probeert je te zeggen dat je maar beter niet aan overspel kan beginnen omdat er toch alleen maar erg veel problemen van komen. En je er veel mensen pijn mee kan doen en het vertrouwen in iemand erdoor kan verliezen.
5.5
Het thema is ontrouw en racisme. De belangrijkste reden voor Theo om verliefd te worden op Iris is om haar donkere huidskleur. Hierin speelt racisme een rol. Ook speelt Racisme een rol als Theo zijn relatie met Iris vertaalt in een kruistocht tegen het racisme. Het thema ontrouw keert terug in het overspel dat Iris en Theo plegen. Uiteindelijk blijkt dat ook Sydney, de echtgenoot van Iris, ontrouw is. Sydney is een Surinaamse man. Ook bij Surinamers is het heel erg normaal om bij meerdere vrouwen meerdere kinderen te hebben, dus ontrouw blijven.
5.6
De motieven die bij dit boek horen zijn: seks, schuldgevoelens en ruzies.
Keuzeopdracht 1:
Mijn eerste keuzeopdracht is om 3 andere titels bij het boek te bedenken. Ik heb gekozen voor deze keuzeopdracht omdat ik vind dat je het boek veel verschillende titels kan geven. De orginele titel is De Buitenvrouw.
Een andere gepaste titel vind ik “Overspel” In dit boek komt veel overspel voor, het is een van de onderwerpen dus dit kan ook een prima titel zijn.
Als tweede titel heb ik gekozen: “Ontrouw en racisme”. Deze titel vertelt het onderwerp al. Het zou een prima keus zijn geweest om dit als titel te nemen.
Als derde keus heb ik gekozen voor “Onmogelijke Liefde”. Deze titel slaat op wat het is, onmogelijke liefde.
Ik vind dit prima titels, ze zouden net zo goed de hoofdtitel van dit boek kunnen zijn.
Keuzeopdracht 2:
Bedenk een nieuw einde.
Met lood in de schoenen betrad Theo de nieuwbouwwoning met zijn schone ramen en mooie nieuwe gordijnen.Te mooi eigenlijk om mijn leugens kapot te maken, dacht hij terwijl hij de gang in liep. Hij keek voor zich en zag Syvlia aan de hoge tafel zitten. “Oh, je bent er”, zei Sylvia op een gedempte toon. Haar ogen waren rood en ze slaakte een diepe zucht. “Theo, er heeft iemand voor je gebeld, een vrouw”, zei ze terwijl ze hem niet aan keek.Ze stond op en zei:”Moet je me soms iets vertellen”? “Je weet het, zei Theo met een zacht geluid. Was het Iris”? “Ja”,zei Sylvia bijna nog zachter,je hoorde dat haar keel dicht werd geknepen.
Als bij een donderslag verviel Sylvia in een histerische huilbui. Theo snelde naar haar toe om haar te troosten, maar dit pikte Sylvia niet en sloeg wil om haar heen met haar armen. “Blijf van me af Theo”!, schreeuwde ze.”Hoe kon je me dit aandoen!?” Even werd het stil, noch Theo noch Sylvia zei iets. Sylvia haalde haar neus op, net toen het leek alsof ze een normaal gesprek konden gaan voeren, stormde Sylvia de kamer uit, de trap op, rende de slaapkamer in en deed de deur op slot. Sylvia liet niks meer van zich horen.
Verward en vermoeid viel Theo op de bank in slaap.
Midden in de nacht werd Theo wakker van een harde klap. Hij snelde naar boven.”Sylvia, wat doe je? Laat wat van je horen, astublieft.” “Ik ben me koffer aan het pakken Theo. Ik vertrek naar me ouders, misschien zie je me nog terug, misschien ook niet.” Met deze woorden deed Sylvia de kamerdeur open, ze trok haar koffer achter zich mee, en liep de trap af. “Nee Syl, niet doen, we moeten het eerst uitpraten, jij bent de gene van wie ik hou”, zei Theo met een zielig stemmetje. “Als jij echt van me had gehouden, schreeuwde Sylvia, dan had je me dit nooit geflikt!” Met een harde klap trok ze de voordeur achter zich dicht, startte de auto, en kwam vervolgens nooit meer terug.
De laatste keer dat Theo Sylvia heeft gezien, was bij de rechtbank.
Recensies:
Voorwoord:
Ik heb niet echt goede toepasselijke recensies voor dit boek gevonden. In de hangmappen op school was helemaal niks. De eerste recensie heb ik uit de bibliotheek Appingedam.
De tweede recensie heb ik van internet gehaald. Het was de enige die ik kon vinden, en is eigenlijk niet echt een recensie, maar een informatiedokument over schrijvers. Ik heb er het beste van gemaakt wat ik kon.
1e Recensie
Bron: FictieRom
Schrijver: Ted Leijendekker
De recensent gebruikt het argument “realistisch” Een voorbeeld hiervan is dat hij zegt dat het levensechte beeld van inderwijs in de jaren negentig in de Buitenvrouw wordt geschetst. Dit is dus een realistisch argument.
Dit kan je ook als een structureel argument beschouwen: “Mooi is ook het levensechte beeld dat hier geschetst wordt van het onderwijs in de jaren negentig.”
In deze zin verteld de recensent in welke tijd het boek is geschreven, in de jaren negentig. Dus een structureel argument.
Meer argumenten kon ik helaas niet uit deze recensie halen.
Mening:
Ik vind dat de schrijver erg gelijk heeft met zijn argumenten. En ook met de totale recensie. De schrijver heeft het boek in een mooie tijd geschreven, de jaren negentig, doordat het in deze tijd is geschreven, krijgt het verhaal, zoals de recensent als zei, een levensecht beeld doordat we nogsteeds in die tijd leven.
2e Recensie
Bron: BiblioWeb
Stilistsiche argumenten: De recensent vertelt dat Zwagerman een schrijver is die schrijft met veel passie en uitbundigheid, in een vlot leesbare stijl.
Moreel argument: “Zwagerman geeft uitwerking aan zijn eigen oproep in zijn boeken tot meer straatrumoer in de Nederlandse literatuur die hij in een opvallend artikel in de Volkskrant in 1987 deed in betoog dat zich toespliste op de Nederlandse poezie.”
Mening:
Ik ben het wel eens met de recensent. Wat de recensent als stilistisch argument vertelt, daar ben ik het erg mee eens. Het boek is gescrheven in een makkelijke taal, maar het wordt wel zo vertelt op een mooie manier, vol met passie.
Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen