![]() |
|
Boekverslag : Vergilius - Aeneïs
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1430 woorden. |
Van zodra hij Carthago had bedekt met zijn gevleugelde voeten, bemerkte hij Aeneas die burchten stichtte en huizen bouwde; en aan hem was er een met sterren bezaaid zwaard met goudgele jaspis; en een mantel van Tyrisch purper vlamde, neergehangen van de schouders, die Dido als rijke geschenken had laten maken, en ze had de weefsels doorweven met fijne gouddraad. Dadelijk voer hij tegen hen uit: “Jij, plaatst nu de fundamenten van het hoge Carthago, en als slaaf van je echtgenoot wierp je een mooie stad op, helaas ben je dan je koninkrijk en jouw zaken vergeten? Als de roem van zo’n grote zaken jou niet beweegt en je bovendien zelf geen moeite doet om je eigen eer, denk dan aan de opgroeiende Ascanius en de hoop van je erfgenaam Iulus, voor wie het koninkrijk en de Romeinse grond moest worden. Ach wat moest hij doen? Met welke toespraak moest hij nu de verdwaalde koningin durven benaderen? Welke openingszinnen moest hij als eerste toepassen? En hij verdeelt zijn aandacht nu eens snel hierheen, dan weer daarheen, en hij scheurt ze in verschillende stukken en keert ze om over alles. Dit gedacht scheen verkieslijker aan de twijfelaar: hij roept Mnestheus en Sergestus en de sterke Serestus, en hij beval dat ze de vloot in stilte moesten klaarmaken, en hij beval dat ze de gezellen naar de kust moesten samenbrengen en de wapens klaar te maken en hij beval dat ze moesten verzwijgen welke reden er was voor de zaken die veranderd moesten worden; hij zei dat hij zelf ondertussen de toegangen zou proberen aangezien de allerbeste Dido van niets wist en ze niet verwachtte dat zovele liefdes verbroken werden, en hij zou proberen welke tijden het best zouden zijn om te spreken en welke wijze geschikt is voor de handelingen. Allen gehoorzaamden snel en blij aan het bevel en ze volbrachten met ijver de bevelen. Aeneas verdedigt zijn besluit -------------------------------------------- Zo heeft ze gesproken. Die hield de ogen onbewogen omwille van de waarschuwingen van Jupiter en met inspanning verborg ze de liefde onder het hart. Uiteindelijk sprak hij weinig: “Ik zal nooit ontkennen, koningin, dat gij u verdienstelijk hebt gemaakt in de vele dingen die gij kunt opnoemen door te spreken. Het zal me niet spijten terug te denken aan Elissa zolang ik me van mezelf bewust ben en zolang als mijn ziel deze ledematen beheerst. Ik zal een paar woorden spreken ten voordele van de verdediging van mijn zaken. Ik hoopte ook deze vlucht niet te verbergen door sluwheid, beeld je dit niet in, ik heb mij de huwelijksfakkel niet voorgewend, of ik nooit tot dit verdrag ben gekomen. Hier is mijn liefde, dit is mijn vaderland. Als de burchten van Carthago en de aanblik van de Lybische stad jou, de Phoenisische, weerhouden, welke afgunst is er dan toch dat de Teucri zich vestigen in het Ausonische land? Ook wij hebben het recht een buitenlands koninkrijk te zoeken. Zo vaak als de nacht de aarde bedekt met vochtige schaduwen, en zo vaak als de vurige sterren opkomen, zo vaak vermaant het verstoorde beeld van mijn vader Anchises mij in mijn slaap en het verschrikt mij; mij vermaant ook mijn jongetje Ascanius en het onrecht van het dierbare wezen dat ik beroof van het koninkrijk van avondland en van de door het lot toegewezen akkers.” Dido's uitval -------------------------------------------- Wellicht is dat het werk van de goden, die bemoeienis verontrust hen die rustig zijn. Ik hou je niet tegen en ik weerleg niet wat je gezegd hebt. Ga, volg Italië met de winden, zoek koninkrijken over de golven. Ik hoop in elk geval dat, indien de vrome goddelijke machten iets kunnen, jij boete zal doen te midden van de rotsen en dat jij vaak Dido met haar naam zal roepen. Ik zal je afwezig volgen met donkere vuren, en wanneer de koude dood mijn ledematen van mijn ziel zal gescheiden hebben, dan zal ik aanwezig zijn als een schim op alle plaatsen. Je zal boeten, verrader. Ik zal het horen en dit gerucht zal tot mij komen onder de diepste schimmen.” Met deze woorden stopt zij plots het gesprek en ziek ontvlucht ze de buitenlucht en ze wendt zich af uit zijn ogen en verwijdert zich, terwijl ze hem twijfelend en met veel vrees achterlaat, die bereid is vele dingen te zeggen. De dienaressen nemen haar op en brengen de ineengezakte ledematen naar het marmeren huwelijksbed en ze leggen haar op de aanligbedden. Maar de vrome Aeneas, hoewel hij verlangde de droevige te verzachten, door te troosten, en hij verlangde haar zorgen om te keren met woorden, en hij volbracht de bevelen van de goden en veel zuchtend en gefolterd door een grote liefde, wat betreft zijn ziel, zocht hij de vloot terug op. Radeloosheid -------------------------------------------- Het was nacht en alle vermoeide lichamen op aarde genoten van een aangename slaap, de bossen en de wilde zee waren in rust: wanneer de sterren zich wenden in het midden van hun baan van de aarde, en wanneer elke akker zwijgt, het vee en de bonte vogels, zowel degenen die wonen in de wijd vloeiende meren als degenen die in de velden ruw door doornstruiken wonen, zijn in slaap gelegen onder een stille nacht. Maar niet de Phoenisische, ongelukkig van geest, ze verzinkt nooit in slaap of ze aanvaardt de nacht niet in haar ogen of in haar borst: de zorgen verdubbelen en opnieuw woedt de herrijzende liefde, en ze kookt met grote branding van woede. Wel wat doe ik? Zal ik opnieuw uitgelachen mijn geluk beproeven bij mijn vroegere minnaars en zal ik smekend vragen naar een huwelijk, de minnaars die ik reeds zoveel keer beneden mijn waardigheid heb geacht als echtgenoot? Zal ik dus de Trojaanse vloten en de uiterste bevelen van de Teucri volgen? Omdat het hen voordien blij maakt verlicht te zijn door mijn hulp, en omdat de dankbaarheid goed stand houdt bij de indachtigen van de oude daad? Maar wie zal mij toelaten, stel dat ik het wil, op de trotse schepen of wie zal mij, de gehate, ontvangen? Ach weet je dan nog niet, hopeloze, en voel je de trouweloosheid van de stam van Laomedonteus niet? Wat dan, zal ik de jubelende matrozen alleen op hun vlucht vergezellen, of zal ik mij aansluiten bij de Trojanen, omringd door de gehele groep van de mijnen, en zal ik hen, die ik heb losgerukt van de Sidonische stad, opnieuw op zee voeren en zal ik bevelen de zeilen te geven aan de winden? Allé komaan, sterf dan, zoals je verdiend hebt, en verjaag de pijn met het zwaard. Dido's laatste daad -------------------------------------------- Maar Dido, gejaagd en waanzinnig door de vreselijke begonnen ondernemingen, en haar met bloed doorlopende blik rollend, en haar trillende wangen bedekt met vlekken en bleek door de naderende dood, stormt de binnenplaats van het huis binnen en bestijgt als een waanzinnige de hoge brandstapel en haalt ze het Dardanische zwaard uit de schede, gevraagd als geschenk voor dit gebruik. Dan, nadat ze de Trojaanse kleding bemerkte, ging ze liggen op het bekende bed, met een beetje tranen, en nadat ze getreuzeld had in haar geest, zei ze als laatste woorden: O zachte kleding, zolang al de goden en het lot het toelieten, aanvaard deze ziel, en verlos mij van deze zorgen. Ik heb geleefd en ik heb de levensloop, die het lot gegeven had, volbracht en nu zal mijn grote beeld onder de aarde gaan. Ik heb een schitterende stad gesticht; en ik heb mijn stadswallen gezien; en ik heb genoegdoening ontvangen van de vijandige broer, nadat ik de man gewroken heb; gelukkig, al te zeer gelukkig, als de Trojaanse kielen alleen maar nooit onze kusten hadden aangeraakt! Zo sprak ze, en het gezicht in het bed gedrukt zei ze: “Wij zullen ongewroken sterven, maar laten we sterven. Zo, zo maakt het me blij omlaag te gaan naar de schaduwen: Laat de wrede Trojaan dit vuur met zijn ogen in zich opnemen vanaf de volle zee, en laat hem de voortekenen van onze dood met zich mee dragen.” Zo had ze gesproken en haar metgezellen bemerken haar in het midden van dergelijke woorden, ineengezakt op het zwaard, en ze zien het zwaard schuimend van het bloed en ze zien haar bespatte handen. Het geschreeuw gaat naar de hoge inkomhallen en het gerucht zwerft wild door de geschokte stad. De huizen galmen door de jammerklachten en het gezucht en het vrouwelijk gehuil; en de lucht weerklinkt door groot geweeklaag, niet anders dan als nadat vijanden gezonden zijn en heel Carthago of het oude Tyrus zou instorten, en ziedende vlammen rollen over de daken van de mensen en over de daken van de goden. |
|
Andere boeken van deze auteur: |
Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen |