![]() |
|
Boekverslag : Olivier&vincent - Galileo
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 4283 woorden. |
GALILEO GALILEI Galilei's eerste jaren Galileo Galilei werd op 15 februari 1564 geboren in Pisa als oudste kind van Vincenzo en Giulia Galilei. Vincenzo Galilei was een bekend musicus die erg geïnteresseerd was in de muziektheorie. Ook stond hij bekend als een opstandig denker, Vincenzo haatte kortzichtige mensen in de medische wereld. Zo kwam hij in opstand tegen het blind aanvaarden van kennis die van vader op zoon was overgedragen. Galileo werd door zijn vader beïnvloed. In zijn latere werk klinken zijn vaders opvattingen door. Galileo werd thuis door zijn vader en een aantal privé-leraren opgevoed. Vincenzo had in de meeste scholen namelijk geen vertrouwen. In 1575 verhuisde het gezin naar Florence. Omdat zijn vader de opvoeding van zijn zoon niet kon betalen, werd Galileo naar een kloosterschool in de nabijgelegen stad Vallombrosa gestuurd. Maar toen Vincenzo Galilei er drie jaar later achterkwam dat zijn zoon zich vrijwillig had opgegeven als novicemonnik, vond hij dit zo vreselijk dat hij Galileo weer naar Florence terugbracht. Galilei gaat studeren In 1581, toen hij zeventien was, schreef Galileo zich in aan de universiteit van Pisa. Zijn vader drong erop aan dat hij geneeskunde zou gaan studeren, omdat dat voor een academicus in het zestiende-eeuwse Italië werd beschouwd als de beste weg naar succes en rijkdom. Met tegenzin stemde Galileo met de wensen van zijn vader in, maar een paar maanden later kwam hij erachter dat hij een andere, echte passie had. Dat was wiskunde. Tijdens het eerste trimester aan de universiteit had Galileo in zijn vrije tijd wiskundelessen gevolgd. Hij was erg gefascineerd door de lessen van de wiskundige Ostillo Ricci over Euclidiaanse geometrie. Ostillo Ricci merkte al gauw dat Galileo een erg begaafd student was en hij moedigde hem daarom aan wiskunde te gaan studeren in plaats van geneeskunde. Zijn vader was woedend, maar toch veranderde Galileo van studierichting. Aan de universiteit van Pisa ergerde Galilei zich aan de houding die filosofen tegenover de wetenschap aannamen. Hij vocht vaak de opvattingen van zijn collega's en leraren aan, waardoor hij vaak ruzie kreeg. De belangrijkste stelling van Galilei was dat de wiskunde nooit kon evolueren als je bleef redeneren zoals de Grieken dat deden. De stellingen van Aristoteles waren alleen gebaseerd op logische redeneringen, hij had in zijn hele leven nooit een experiment uitgevoerd. Galilei beweerde dat je wetenschap alleen kon baseren op experimenten. Je kon wel door inspiratie een nieuw idee krijgen, maar deze waren alleen te bewijzen door middel van experimenten. De meeste universitaire collega's van Galilei waren het hierin niet met hem eens. Galilei’s slingerproef Op een zondag in 1583 deed Galilei zijn eerste belangrijke wetenschappelijke ontdekking. Hij ging op die dag zoals elke zondag naar de mis in de kathedraal van Pisa. Tijdens de preek, die hij erg saai vond, dwaalde zijn blik af naar de kerklampen aan het plafond van de kathedraal. Hij bekeek één van de lampen, die zachtjes heen en weer slingerden, iets beter. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat Galilei een voorwerp zag slingeren, maar dit keer kreeg hij ineens een verassend idee. Hij zag dat de slingerafstand die de lamp aflegde soms korter, maar soms ook langer was (dit kwam door luchtstromingen in de kerk). Maar hoe kort of lang de afstand ook was, het leek erop dat de lamp elke keer precies even veel tijd nodig had om één slingerbeweging te maken. Galilei had geen klok of uurwerk bij zich, maar hij controleerde de slingertijden met zijn polsslag, zoals hij dat bij experimenten op de universiteit ook al vaak had gedaan. Nog voor het einde van de preek kwam Galilei tot de conclusie dat elke slingerbeweging inderdaad precies even lang duurde. Na de mis ging hij direct naar zijn kamers op de universiteit om te experimenteren met zelfgemaakte slingers: hij maakte telkens een gewichtje vast aan een stuk koord. Galilei ontdekte hierbij de slinger en de eenvoudige wet waaraan die slinger leek te gehoorzamen: "Wat ook de uitwijking van de slingerbeweging is, de tijd nodig om de zwaaibeweging te maken is altijd dezelfde." Na deze ontdekking besloot Galilei om de zaak verder uit te zoeken. Hij maakte voor zijn experimenten een heleboel slingers met verschillende gewichten, en hij veranderde de lengte van de zwaai, de vorm van het slingergewicht en het soort koord waaraan het gewicht was vastgemaakt. In de resultaten van zijn experimenten zocht Galilei naar patronen. Geleidelijk werden er enkele eenvoudige wetten duidelijk: De periode -of tijdlengte- van de zwaai werd niet beïnvloed door de massa van het slingergewicht De tijd die de slinger nodig had om een zwaaibeweging te maken, hing af van de vierkantswortel van de lengte van het koord. Galilei begreep dat deze nieuwe ontdekking praktisch kon worden gebruikt. Hij stelde voor de slinger te gebruiken om een nauwkeurige klok te bouwen. Er waren in die tijd namelijk geen nauwkeurige klokken, de beste manier om de tijd op te nemen was met de polsslag, deze was betrouwbaarder dan de klokken. Pas tegen het einde van Galilei's leven werd het idee om slingers in klokken te gebruiken aanvaard. Il bilancetta In 1585, toen Galilei 21 jaar was, verliet hij na vier jaar gestudeerd te hebben de universiteit zonder dat hij een diploma behaald had. Hij verhuisde terug naar de streek tussen Florence en Siena, waar zijn familie woonde. Daar ging hij, om aan de kost te komen, privé-lessen geven. In zijn vrije tijd experimenteerde Galilei met wiskundige fysica. Geleidelijk aan verwierf hij naam bij de Florentijnse wiskundigen en filosofen. In 1586 schreef Galilei zijn eerste echt uitgewerkte fysicatekst. Het boekje kreeg de titel Il bilancetta. Hierin beschreef hij een aantal experimenten die hij thuis en aan de universiteit van Pisa had uitgevoerd. Enkele van Galilei's suggesties waren erg belangrijk voor andere wetenschappers, bijvoorbeeld hoe ze de ideeën van de Griekse filosoof Archimedes konden verbeteren. Archimedes was de grootste Griekse wetenschapper, die honderd jaar na Aristoteles leefde. Hij wordt beschouwd als een wiskundig genie. De beroemdste ontdekking van Archimedes was deze: Als een vast voorwerp in een vloeibare stof wordt ondergedompeld, is het volume van de verplaatste vloeistof gelijk aan het volume van het voorwerp. Ook beschreef Galilei in Il bilancetta zijn eigen theorieën die een aanvulling vormden bij het werk van Archimedes. Door het schrijven van dit boek werd Galilei door andere wetenschappers opgemerkt, zijn stellingen in Il bilancetta werden door de meeste andere wetenschappers aanvaard. In 1589 kwam er een leerstoel wiskunde vrij aan de universiteit van Pisa. Galilei verhuisde daarom opnieuw naar Pisa en werd professor in de wiskunde aan de universiteit. Daar bleef de inmiddels 25-jarige Galilei zijn anti-Aristoteliaanse ideeën verkondigen. Hiermee raakte hij deze keer goed in de problemen. Zijn collega's aan de universiteit vonden het te ver gaan dat hij zich, als professor aan een van de meest gerespecteerde universiteiten van Italië, zo onconventioneel opstelde. Door de voortdurende weigering van zijn wetenschapscollega's om de ouderwetse Aristoteliaanse houding te laten varen, werd Galilei opstandig, en dat spoorde hem aan zich dieper te gaan specialiseren in de fysica. Hij werd vooral boos omdat zijn ambtsgenoten weigerden te aanvaarden dat Aristoteles het mis had als hij het over bewegende lichamen had. De Motu In 1590 schreef Galilei het boek De Motu, wat 'Over beweging' betekent. In dit boek zette hij al zijn opvattingen over beweging en vallende lichamen op een rijtje. Een van de basisprincipes van De Motu ging over de theorie van vallende voorwerpen. Aristoteles had beweerd dat voorwerpen van een verschillend gewicht met een verschillende snelheid vallen. Galilei was ervan overtuigd dat deze opvatting helemaal fout was. Hij geloofde dat alle voorwerpen, ongeacht hun gewicht, even vlug vallen. Dit was geen nieuw idee, andere wetenschappers hadden dit al vroeger beweerd. Galilei kreeg opnieuw ruzie aan de universiteit, omdat zijn collega's ervan overtuigd waren dat Aristoteles' opvattingen juist waren. Galilei besloot daarom een overtuigende demonstratie te geven om te bewijzen dat de Griekse filosoof het mis had. Galilei klom hiervoor in 1951 samen met twee assistenten en twee kanonskogels van verschillend gewicht naar de top van de Scheve Toren van Pisa. Vanaf deze top, ongeveer 54 meter boven de grond, lieten de twee assistenten op exact hetzelfde moment ieder een kogel naar beneden vallen. De kogels bereikten op vrijwel hetzelfde moment de grond. Hiermee bewees Galilei onomstotelijk het ongelijk van Aristoteles. De enige kracht die de valsnelheid kan veranderen is de luchtweerstand. Voorwerpen met een grote oppervlakte worden meer geremd dan die met een kleine oppervlakte. Vijftig jaar later, niet lang na Galilei's dood, zou de Ierse wetenschapper Robert Boyle een experiment uitvoeren dat Galilei's theorie bevestigde. Boyle pompte alle lucht uit een glazen kruik en liet hierin een loden kogel en een veer vallen onder invloed van de zwaartekracht. Hij merkte dat de kogel en de veer de bodem van de kruik gelijktijdig bereikten. Op het succes van Galilei's experiment op de toren van Pisa volgde ontgoocheling. Galilei's contract bij de universiteit werd na drie jaar niet meer verlengd. Dat was niet het enige dat mis ging, in de winter van 1591 stierf vader Vincenzo onverwacht. Galilei werd hoofd van het gezin en moest nu voor zijn familie zorgen. Hij moest daarom uitkijken naar een nieuwe baan. Tegen het begin van 1592 kreeg Galilei een baan als professor in de wiskunde aan de universiteit van Padua en ging hij hier ook wonen. De hellingproef In 1593 ging Galilei verder met zijn onderzoek naar valbewegingen. In plaats van een voorwerp vanaf een hoogte los te laten en het vrij te laten vallen, wilde hij het experiment herhalen met een speciaal ontworpen helling. Daar zou hij dan ballen vanaf laten rollen. De afdaling duurde door wrijving langer, waardoor metingen nauwkeuriger werden, terwijl de basisbeweging van de bal onveranderd bleef. Galilei herhaalde het experiment talloze malen, waarbij hij steeds de afstand die de bal moest afleggen veranderde. Om de tijdsduur te meten gebruikte hij een grote ton water waarin onderaan een klein gaatje zat. Er liep langzaam water uit deze ton weg, dat opgevangen werd in een emmer. Na elk experiment mat hij de hoeveelheid water die in de emmer terecht was gekomen. Na een tijdje werd een duidelijk patroon zichtbaar, dat in een eenvoudige wiskundige formule kon worden omgezet. Een patroon dat leidde naar het idee van de versnelling. Als voorwerpen met een constante snelheid bewegen, leggen ze gelijke afstanden af in een gelijke tijd. Maar als je voorwerpen sneller doet gaan, zijn ze onderhevig aan versnelling. Dit was wat Galilei in 1593 beweerde. Om dit te bewijzen voerde hij het hellingexperiment uit. In het eerste experiment liet Galilei de bal 8 voet (1 voet = 0,305 meter) rollen. Dat duurde twee tijdseenheden, gemeten met het druppelende water. Daarna liet hij de bal 18 voet afleggen, wat drie tijdseenheden duurde. Ten slotte liet hij bij het derde experiment de bal 32 voet afleggen. Dit duurde vier tijdseenheden. Galilei zag hier onmiddellijk een patroon in. Hoe verder de bal rolde, des te hoger was zijn gemiddelde snelheid: Bij het eerste experiment was de gemiddelde snelheid 8/2 = 4 voet per tijdseenheid, in het tweede experiment was dit 18/3 = 6 voet per tijdseenheid en in het laatste experiment 32/4 = 8 voet per tijdseenheid. Hiermee toonde Galilei duidelijk aan dat het enige wat de duur van de valbeweging beïnvloedt, zowel via een helling als bij een verticale val, de afstand van de val is. Ook deze ontdekking van Galilei zorgde weer voor beroering in de wetenschappelijke wereld. De ballistiek Rond 1595 verdiende Galilei wat bij met het ontwerpen en verkopen van mechanische rekentoestelletjes aan Venetiaanse militaire bevelhebbers. Hierdoor raakte hij geïnteresseerd in de ballistiek: de studie van projectielen. Maar alweer kwam hij in botsing met de gevestigde ideeën. Volgens de traditionele fysica kon op een bepaald ogenblik slechts één enkele kracht op een voorwerp werken. Maar Galilei geloofde niet dat dit waar was. Hij merkte op dat als je een bal vanaf de top van een scheepsmast naar beneden liet vallen, de bal onderaan de mast belandde en niet er een eindje naast, terwijl het schip toch vooruit bewoog. Dit betekende dat de bal dezelfde beweging onderging als het schip. Niet alleen de zwaartekracht werkte op de bal terwijl die valt, maar dus ook de voorwaartse beweging van het schip. Galilei had duidelijk alweer gelijk. Deze stelling gebruikte Galilei ook om de bewegingen te verklaren van een kogel die uit een kanon wordt afgevuurd. Hij stelde dat er op de kogel twee krachten inwerkten: de zwaartekracht en de stuwkracht van de ontploffing in het kanon. Door nauwkeurige experimenten bewees hij dat de bal onder invloed van deze twee krachten een gebogen baan volgde: een parabool. Deze kromme lijn buigt weg van de oorspronkelijke rechte koers uit de mond van het kanon, naar de aarde toe. Door zijn experimenten honderden keren over te doen, bewees Galilei ook dat de grootste schietbaan kon worden verkregen als het kanon in een hoek van 45 graden werd opgesteld. Opvattingen over het heelal In 1957 publiceerde de Duitse wetenschapper Johannes Kepler het boek Mysterium Cosmographicum, dat 'Kosmografisch Mysterie' betekent. In dit boek steunde Kepler openlijk de opvattingen van Copernicus over het heelal. Dit was de stelling dat de planeten, waaronder ook de aarde, in een baan rond de zon zouden draaien. Galilei loofde het werk van Kepler en was het helemaal eens met de revolutionaire ideeën die in zijn Mysterium Cosmographicum werden uiteengezet. Maar toen Johannes Kepler, die het werk van Galilei kende, hem vroeg om openlijk zijn steun te verklaren, reageerde Galilei hier niet op. De reden hiervan was dat Galilei vlakbij Rome, vlakbij de invloed en macht van de tirannieke rooms-katholieke kerk woonde. Op dat ogenblik wilde hij niet tot het uiterste gaan door zijn opvattingen in het openbaar te verkondigen. In 1604 verscheen er aan de nachtelijke hemel een supernova, die alles overschaduwde, behalve de maan. Dit was een zeer zeldzaam astronomisch verschijnsel, dat voor behoorlijk wat deining zorgde in de wetenschappelijke wereld. Een supernova is eigenlijk een ontploffende ster en wordt maar zelden waargenomen. In 1604 wist natuurlijk niemand wat de oorzaak van het verschijnsel was. Aristoteles had beweerd dat het heelal standvastig en onveranderlijk is. Maar als dat zo was, hoe kon er dan ineens zo'n supernova aan de hemel verschijnen? Daarom werden ook nu weer de tweeduizend jaar oude opvattingen van Aristoteles in twijfel getrokken. Maar ook bleef nog steeds de tegenstand tegen de nieuwe revolutionaire ideeën van Galilei en zijn aanhangers bestaan. De telescoop In 1609 ging Galileo Galilei op bezoek bij zijn vriend Paolo Sarpi die in Venetië woonde. Paolo Sarpi had contacten in het buitenland, en van een van hen had hij gehoord dat er een Hollandse brillenmaker was die zijn eigen telescoop (een kijker) had uitgevonden. Het ging om Hans Lippershey. Hans Lippershey vond het toestel bij toeval uit toen hij, op een dag dat hij in zijn brillenzaak stond, ‘per ongeluk’ door twee lenzen tegelijk keek. Hij zag toen de kerktoren op zich afkomen en was heel verbaasd dat hij zelfs de waterpijp van de kerk zeer scherp kon zien. Lippershey maakte een buis waar hij aan beide kanten een lens in zette en noemde dit een ‘kijkglas’. Als je het ene uiteinde van de buis voor je oog hield en door de twee lenzen keek, kon je van een voorwerp dat ver afgelegen was een vergroot beeld zien. Toen Galilei weer terug was in Padua maakte hij een eigen versie van de telescoop. Niet veel later waren er al meerdere telescoopontwerpen in omloop in wetenschappelijke kringen, maar het beeld was wazig en de vergroting maar erg klein. De mensen vonden die slechte kwaliteit niet zo erg, maar Galilei wilde zijn telescoop zo bouwen dat hij er wetenschappelijk onderzoek mee kon verrichten. De lenzen die hij gebruikte sleep hij tot ze haarscherp waren en hij polijstte ze. Hij zorgde er ook voor dat er geen licht in de telescoop binnendrong, door de randen van de voorste lens te bedekken, en het beeld niet vervormd werd. Het beeld werd hierdoor veel sterker vergroot en was niet meer zo wazig. Aanbod van de Doge In augustus 1609 vernam Sarpi dat een buitenlandse ontwerper een telescoop had aangeboden aan de Doge van Venetië tegen een hele hoge prijs. Sarpi wist dit omdat de Doge aan hem advies gevraagd had. Gelukkig was Galilei net op tijd klaar met zijn ontwerp. Sarpi raadde het de Doge af om de telescoop te kopen omdat het een slecht beeld gaf en maar driemaal vergrootte. Sarpi vertelde de Doge van het ontwerp van Galilei en kon hem overhalen het te kopen. Het toestel van Galilei kon een vergroting van negen keer bereiken. Vooral op militair vlak kon de telescoop erg nuttig zijn en de Doge deed Galilei een uniek aanbod. In ruil voor de telescoop kreeg Galilei een permanente, levenslange baan aan de universiteit van Padua en een enorme loonsverhoging. Galilei was niet direct overtuigd van dit aanbod. Eigenlijk was hij het lesgeven aan de universiteit zat en wilde hij graag in een grotere stad wonen. Ook had hij behoefte aan meer steun voor zijn werk. Toch aanvaarde hij na lang overleg het aanbod van de Doge en maakte zijn ontwerp klaar om het aan de nieuwe eigenaar te kunnen overhandigen. Het contract dat Galilei van de Doge kreeg was heel anders dan hem beloofd was. De loonsverhoging leek nergens op en er was sprake van een aantal onaangename voorwaarden waar Galilei niet aan wilde voldoen. Galilei was woedend en ging meteen op zoek naar ander werk. Hij hoorde dat de baan van hofwiskundige in Florence vrij was. Galilei ging meteen naar groothertog Cosimo, de heerser van Florence. Binnen 24 uur kon Galilei Cosimo overtuigen en zou hij daar zo snel mogelijk zijn intrek nemen. De maan en Venus In Padua ging Galilei verder met zijn experimenten. Hij begon met het bekijken van de maan door zijn telescoop. Aristoteles had beweerd dat de maan een perfect en onbevlekt hemellichaam was. Maar toen Galilei door zijn telescoop keek, zag hij kraters en kloven over de hele oppervlakte. ‘s Avonds keek Galilei opnieuw en toen zag hij dat er nog indrukwekkender dingen waren op de oppervlakte van de maan, hij zag tussen de kraters hoog oprijzende bergen. Galilei mat de lengte van de schaduwen die de bergen op de oppervlakte wierpen en kwam zo tot de ontdekking dat sommige bergen hoger waren dan de hoogste bergen ter wereld. Na een aantal maanden de maan bekeken te hebben ging hij de planeten onderzoeken. Begin 1610 deed hij zijn grootste ontdekking. Elke nacht zag Galilei dat op de planeet Jupiter zwarte vlekken zaten. Deze vlekken bewogen zich met een regelmatig tempo en op een avond waren de vlekken weg. Nadat hij zorgvuldige tests uitgevoerd had en alle mogelijke problemen met zijn telescoop had uitgeschakeld, kwam hij tot het enige mogelijke besluit dat Jupiter manen heeft die rond de gigantische planeet draaien. Net zo als de maan rond de aarde draait. In september 1610, ruim een half jaar later, verhuisde Galilei met zijn gezin naar Florence. Hij ging meteen weer verder met zijn onderzoek met zijn telescoop, en deed weer een belangrijke ontdekking. Maandenlang observeerde Galilei elke nacht de planeet Venus. Dat de maan fasen had, wisten de mensen al sinds de vroegste tijden, maar dat Venus ook fasen had, dat ontdekte Galilei pas nu. De aanhangers van Aristoteles redeneerden dat, als Venus ook fasen heeft, dat toch het bewijs is dat ze rond de aarde draait, net zoals de maan. Maar weer hadden ze het mis. Galilei ontdekte dat de fasen van Venus veel langer waren dan die van de maan. De maan heeft een maand nodig om alle fasen te doorlopen, maar Venus anderhalf jaar. Galilei kwam met een eenvoudiger verklaring dan dat de baan van Venus veel groter zou zijn dan Aristoteles dacht, namelijk dat Venus dichter bij de zon staat dan de aarde en net als onze planeet rond de zon draait. Op een bepaald moment staat Venus precies tussen de aarde en de zon in, we kunnen haar dan niet zien omdat we geen weerkaatst licht van haar oppervlak kunnen opvangen. Aan de andere kant van haar baan staat ze verder dan de aarde van de zon, en dan wordt ze volledig verlicht. De boodschapper van de sterren In 1610 publiceerde Galilei het boek De Boodschapper van de Sterren waarin hij al zijn astronomische ontdekkingen beschreef. Om zijn boek aan te prijzen en om steun te krijgen voor zijn anti-Aristoteliaanse opvattingen gaf Galilei in Rome in maart 1611 lezingen over zijn ontdekkingen en demonstraties met zijn telescoop. Galilei was een goede spreker en al snel sprak iedereen in Italië over hem en zijn telescoop. Iedereen die het wilde kon nu zien hoe groot de maan en de sterren waren, en de astronomie was nu niet langer meer een onderwerp waar alleen wetenschappers over konden praten. Er waren echter nog steeds erg veel wetenschappers die de ideeën van Aristoteles bleven aanhangen en die grepen elke kans aan de theorieën van Galilei tegen te spreken. Dit gevecht bereikte in 1612 het hoogtepunt met de publicatie van een boek van de Duitse jezuïet Christoph Scheiner. Scheiner was een aanhanger van Aristoteles en beweerde dat de donkere vlekken die op de zon te zien waren kleine planeten waren want de zon was volgens Aristoteles onbevlekt. Galilei kwam hier tegen in opstand, het leek wel of hij een ketter was die zich tegen Aristoteles en de kerk keerde. In december 1614 predikte de jonge priester Thomas Caccini tegen de nieuwe wetenschappers en noemde Galilei in het openbaar een vijand van het ware geloof. Galilei schreef een dun boekje dat bedoeld was voor de aanhangers van Scheiner. Daarin schreef hij (hoewel hij dit altijd had willen vermijden) dat Copernicus gelijk had: de aarde beweegt, en ze is doodgewoon een planeet die rond de zon draait. De kerk beweerde dat Galilei onmogelijk een wetenschapper en een vroom katholiek tegelijk kon zijn en in 1615 werd Galilei naar Rome ontboden om zijn steun aan Nicolaus Copernicus af te zweren. Toen Galilei voor een vertegenwoordiger van de paus moest verschijnen, zwoer hij zijn steun aan Copernicus af en beloofde dat hij geen theorieën meer zou onderwijzen die deze ketterse opvattingen aanhingen. In 1618 brak Galilei deze belofte nadat er een nieuwe ruzie was ontstaan toen er aan de hemel drie duidelijk waarneembare kometen te zien waren. In het boek De Keurmeester hekelde hij Grassi (de jezuïetenwetenschapper) en de jezuïeten, die beweerden dat de baan van de kometen een rechte lijn was en dit verklaarden met Aristoteliaanse ideeën. Galilei kon met zijn telescoop waarnemen dat de kometen een gebogen baan aflegden en verklaarde dit met de theorie van Copernicus. Helaas werd dit bewijs volledig genegeerd en werd hij toen hij vierenzestig jaar was, in 1624, opnieuw naar Rome ontboden. Dialoog over de Twee Belangrijkste Wereldbeelden Galilei moest een verordening ondertekenen: hij mocht de ideeën van Copernicus nooit meer onderwijzen. Bovendien kreeg Galilei van de paus de opdracht een boek te schrijven met daarin de argumenten van beide zijden. Dit boek moest een einde maken aan de ruzie: Galilei moest erin besluiten dat de ketter Nicolaus Copernicus zich vergiste. Negen jaar later was het boek klaar. Het heette: Dialoog over de Twee Belangrijkste Wereldbeelden. Hierin koos Galilei de zijde van Copernicus. Galilei werd door de paus ontboden en beschuldigd van ketterij. In Rome werd hij als een misdadiger behandeld. Het proces vond plaats in 1633. Bijna 100 jaar geleden was het boek van Copernicus: De revolutie van de hemellichamen gepubliceerd en daar is alles mee begonnen. Het proces van Galilei was het hoogtepunt van een reeks gebeurtenissen die in die honderd jaar hadden plaatsgevonden. Galilei werd door de paus schuldig bevonden. Hij werd onder huisarrest geplaatst nadat zijn vrienden de paus hiertoe hadden kunnen overhalen. Dit betekende dat hij in een huis vlakbij Florence kon wonen en daar vierentwintig uur per dag bewaakt werd. Zijn boeken werden verboden en de verspreiding en de verkoop ervan werden bestraft met de dood. De gevangenschap was, vooral in het begin, erg zwaar voor Galilei. Hij kreeg een zware depressie en werd erg ziek. Toch gaf hij niet op. Langzaam maar zeker keerden zijn nieuwsgierigheid en fantasie weer terug. Tussen 1634 en 1637 schreef Galilei opnieuw een wetenschappelijk boek, Twee Nieuwe Wetenschappen, en dit werk wordt door velen beschouwd als zijn grootste wetenschappelijke werk. Het eerste deel van dat boek gaat over beweging: hoe de voorwerpen bewegen en hoe de krachten erop inwerken. Het tweede deel gaat over de eigenschappen van de materie en hoe verschillende vormen kunnen worden uitgerekt en vervormd. Dit tweede deel was helemaal nieuw. Er was geen enkele wetenschapper die ooit tevoren de eigenschappen van materie op een wiskundige manier had behandeld. Er was absoluut niets ketters in dit boek, maar het was Galilei verboden om zijn werk te publiceren. In het geheim sloten vrienden van Galilei een contract met een bedrijf in Holland. Het manuscript werd naar buiten gesmokkeld en in 1638 werd het boek gepubliceerd. Galilei’s dood In 1637 liep Galilei een oogontsteking op een werd hij langzaam blind. Hij mocht assistenten in dienst nemen die wetenschappelijke waarnemingen voor hem deden. Galilei werd steeds zwakker en op 8 januari 1642 stierf Galilei op zevenenzeventigjarige leeftijd in zijn slaap. Het werk van Galileo Galilei legde de basis voor de ontwikkeling van veel nieuwe wetenschapstakken. Newton, die een generatie later leefde, stelde de ‘wetten van de beweging’ op en die worden nu nog steeds gebruikt. Galilei heeft het begrip versnelling ontdekt en door hem weten we wat er gebeurd met voorwerpen tijdens een vrije val. Zijn hele leven lang heeft hij geprobeerd helder en logisch denken in de wetenschap in te voeren. Door zijn voorbeeld ontstond een volledig nieuwe wetenschapsaanpak. |
|
Andere boeken van deze auteur: |
Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen |