![]() |
|
Boekverslag : Ka-tsetnik, - Moni
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 855 woorden. |
Thema: waargebeurd verhaal uit Auschwitz Aantal bladzijden: 334 Vervolg op het boek: Hajim-Idl wordt samen met de andere graveurs uit Auschwitz weggevoerd. Hij laat de 'hel' achter zich. Zijn leven begint voor hem opnieuw. Hij zit erg in de put omwille van de dood van Moni, maar hij beseft dat er voor hem nog een kans bestaat om te overleven. Maar nu moet hij het wel slim aanpakken. Ze mogen niet te weten komen dat hij niet echt een graveur is. De SS-officiers stoppen hem en de anderen in een trein. Niemand weet waar de trein naartoe rijdt, maar iedereen weet dat het naar een betere plaats is. Hajim-Idl denkt na: wat moet hij nu doen? Hij moet iemand zoeken die hem kan uitleggen wat graveren is en hoe dat moet! Maar kan hij werkelijk iemand van zijn bondgenoten vertrouwen? Wat als ze hem verklikken? Dan ligt hij binnenkort op de lijkenhoop met een kogel in zijn hoofd. Hij beslist om af te wachten en te bidden: "Allah, help mij. U hebt me al zover gebracht, laat me nu niet in de steek." Ze worden als koningen behandeld op de trein. Elke dag twee rantsoenen brood met worst, een beker soep en een kop thee. Hajim-Idl denkt terug aan Auschwitz, waar hij nauwelijks één snee brood kreeg. Het is een mirakel dat hij het overleefd heeft. En dan nog zijn kledij. Ze hebben van de SS-officieren nieuwe kleren gekregen. Hajim-Idl voelt zich vrij. Na een reis van drie dagen stopt de trein. Ze worden bevolen uit te stappen. Eindelijk frisse lucht! Alle graveurs worden naar het kamp gebracht. Er is wel beveiliging en prikkeldraad, maar het is toch iets helemaal anders dan Auschwitz. Het is ook veel kleiner. Hier zie je geen uitgemergelde mensen, geen mensen op blote voeten. Iedereen heeft hier schoenen aan en is deftig gekleed. Ze worden in het kantoor van de overste gebracht. Hajim-Idl krijgt het nu toch wel eventjes benauwd. "Wat als ik nu moet bewijzen wat ik kan?" Hij beslist vanavond toch eens met iemand van de andere graveurs te praten. Gelukkig vertelt de overste hen dat ze eerst mogen uitrusten van hun reis en dat ze pas morgen aan het werk moeten. 's Avonds bij het avondmaal grijpt Hajim-Idl zijn kans. "Rudolph, je moet me helpen", vraagt hij aan één van de graveurs. "Ik zit met een ernstig probleem. Maar je moet me beloven in naam van Allah dat je er met niemand anders over spreekt." Rudolph kijkt hem vragend aan en zegt: "Allah is mijn getuige, ik zwijg." Hajim-Idl begint: "Ik ben eigenlijk geen graveur, ik weet zelfs niet wat graveren is. Ik heb me gewoon als graveur ingeschreven om uit Auschwitz weg te geraken. Je moet me helpen, ik weet echt niet wat te doen. Weet je, ik wist gewoon dat ik bij de volgende Selektion naar de gaskamers zou gestuurd worden. Ik moest iets doen!" Rudolph was sprakeloos. Hijzelf was één van de beste graveurs geweest voor de oorlog. Hij had puur geluk gehad toen ze in Auschwitz graveurs zochten. Hij zei tegen Hajim-Idl: "Wees niet wanhopig, mijn vriend, wanneer we morgen aan het werk moeten, zal je wel weten wat gedaan. Ik zal je vanavond nog alles uitleggen en morgen blijf je dicht bij mij, dan kun je kijken hoe ik werk. Je moet me dan maar gewoon nadoen." Hajim-Idl keek hem aan met de meest dankbare blik die Rudolph ooit gezien had. "Dank je, mijn vriend, ik zal dit nooit vergeten." De volgende morgen wist Hajim-Idl al ongeveer wat hem te wachten stond. Hij was erg nerveus, maar eenmaal hij begonnen was, ging dat gevoel over en kreeg hij plezier in zijn werk. Rudolph moest hem natuurlijk nog veel aanwijzingen geven. Maar hij moest opletten dat de bewaking dat niet in het oog kreeg, anders konden ze beiden in moeilijkheden geraken. Die nacht, toen hij op zijn bed lag, dacht Hajim-Idl aan Auschwitz, aan zijn vrienden die hij daar verloren had. De rabbi, Moni, Bergson, … Hij hoopte dat ze nu gelukkig waren. Hij hoopte dat Moni nu een beter leven had. Moni, het hoertje, het lieve, lieve speelgoed van de Blockälteste. Die jongen had echt beter verdiend. Hij had zijn lichaam moeten verkopen om te overleven. Maar het is niet gelukt. De rabbi, die hem steunde wanneer hij het moeilijk had. Hij keek op naar die man. Zijn geloof in Allah vloeide over in Hajim-Idl. En Bergson, waarmee hij zoveel keren hetzelfde liedje gezongen had om de officieren tevreden te stemmen. Hij hield van hen allemaal. Na de oorlog zou hij iedereen over hen vertellen. Na de oorlog … |
|
Andere boeken van deze auteur: |
Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen |