Boekverslag : Belle Van Zuylen - De Edelman
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1520 woorden.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1520 woorden.
Boekgegevens:
Titel: De Edelman
Oorspronkelijke titel: Le noble.
Schrijfster: Belle van Zuylen
Franse naam schrijfster: Isabelle de Charrière
Uitgeverij: Meulenhoff Editie
Jaar van uitgave: 1975.
Titelverklaring:
De titel ‘de edelman’ slaat op de vader van Julie. Hij is de man die strikt houd aan het onderscheiden van verschillende standen en hoogst trots is op zijn afkomst. Maar de titel zou ook naar alle mensen van de adellijke stand kunnen verwijzen die net als Julies vader goed onderscheid maakt tussen standen.
Samenvatting:
In een van de Franse provincies stond een zeer oud kasteel, dat bewoond werd door een bejaarde, Baron d’Arnonville. Hij was zeer gevoelig voor de verdienste van die ouderdom en hij had gelijk, want veel andere verdiensten bezat hij niet.
Baronesse d’Arnonville was reeds lang geleden gestorven en zij had hem een zoon nagelaten, en een dochter die Julie heette. De jonker had alle reden om ontevreden te zijn over zijn aanleg en zijn opvoeding, maar dat was hij niet. Hij was tevreden met de naam d’Arnonville en de stamboom van zijn geslacht, dat maakte voor hem talenten en kennis overbodig. Julie daarentegen was mooi, charmant en geestig. Dankzij haar verblijf bij een tante in de provinciale hoofdstad had zij een beetje geleerd in de wereld te verkeren: er is niet veel nodig om een persoontje met een schrandere geest en een goed hart wellevendheid bij te brengen. Zij was handig bij het werk, had een prettige zangstem en daar haar figuur het kon stellen zonder veel kunstmiddelen of kostbare tooi zag ze er altijd aardig uit. Zij was zeer levendig en vrolijk, hoewel weekhartig, en zij spotte wel eens met de adel, maar haar spot werd altijd getemperd door de genegenheid en het respect voor haar vader. Haar vader hield ook erg veel van haar, maar hij had liever gezien dat zij alleen personen van hoge komaf liet voorgaan, maar dat deed ze nooit, en ze had liever voor burgerlijk gehouden willen worden van voor aanmatigend.
Julie was erg in de smaak gevallen bij een dame uit Parijs en zij zond haar een invitatie om enige tijd op haar landgoed te komen doorbrengen. Die dame was heel rijk; ze had een enige zoon, die evenwel een prettig en welopgevoed mens was. Hij was erg knap, Julie was mooi: bij de eerste ontmoeting bevielen ze elkaar al en ze werden verliefd. Ze vond hem erg leuk, maar was vergeten te vragen naar zijn adellijke afkomst.
De tijd van haar vertrek naderde; zij waren beiden zeer bedroefd en nog voller van liefde voor elkaar.
Nadat Julie vertrokken was voelden beiden zich zeer ongelukkig.
Op een dag ging Valaincourt Julie opzoeken. Na een hele confrontatie had Valaincourt haar eindelijk ten huwelijk gevraagd. Ze kusten elkaar hartstochtelijk.
Kort daarop kwam baron d’Arnonville eraan. Hij vond dat Valaincourt zijn kasteel moest bewonderen en bracht hem een rondleiding.
Na het bewonderen was het al laat, Valaincourt nam afscheid van hen en vertrok.
Julie vertelde haar vader dat ze met Valaincourt wilde trouwen en loog daarbij dat hij van oude adellijke familie afkomstig is, terwijl ze daar niet eens zeker van is.
De volgende dag kwam Valaincourt en Julie wilde hem snel waarschuwen om haar vader voor te liegen. Maar het was al te laat, hij had al verteld dat hij niet echt van een oude adellijke stand komt. Baron d’Arnonville was enorm kwaad op Julie en hij zond Valaincourt weg. Beiden smeekten ze hem, maar het hielp niet.
Baron d’Arnonville zorgde ervoor dat Julie haar kamer niet kon verlaten en geen berichten van haar minnaar kon ontvangen.
Twee dagen lang luisterde Julie nergens naar en gaf nergens antwoord op; ze at weinig, sliep helemaal niet en vergoot veel tranen.
Maar het lukte Valaincourt toch om haar een brief te sturen en het lukte Julie ook om een brief terug te sturen. Zij hadden besloten toch met elkaar te trouwen en Julie zou het huis van haar vader verlaten.
Midden in de nacht lukte het Julie inderdaad om het kasteel te verlaten.
Toen de baron de volgende ochtend op de hoogte werd gesteld van het verschrikkelijke nieuws, raakte hij buiten bewustzijn. Het zou met de baron waarschijnlijk gedaan geweest zijn als een zeer troostrijke brief hem niet had doen herleven. Voor het verwerven van een rijke, knappe en zeer innemende schoonzoon werd hij door het lot schadeloos gesteld met de aanwinst van de onaantrekkelijkste schoondochter die men zich kan voorstellen. Hij aanvaardde die schadeloosstelling met grote vreugde. Hij dacht zich trouwens wel te troosten met minder hooggeboren en minder lelijke kleinkinderen. Er werd dus spoedig tot het huwelijk besloten.
Toen Julie het nieuws had vernomen vroeg ze naar de datum van de bruiloft. Aan het einde van het feestmaal herinnerde de oude d’Arnonville zich de kracht van zijn jonge jaren en dronk wel twintigmaal op een zo goed passend paar. Toen door de wijn het onderscheid tussen oude en nieuwe adel in zijn hoofd begon te vervagen, kwamen Valaincourt en Julie de zaal binnen en wierpen zich aan zijn voeten. Daar de baron een deel van wat hij zijn verstand noemde had verloren, voelde hij alleen maar zijn liefde en schonk hun vergiffenis. Julie was gelukkig, en haar zonen traden niet in een ridderorde.
Thema:
Twee centrale thema’s van dit boek is dat het verschil in stand erg achterhaald is en dat liefde geen grenzen kent. Een jongen en een meisje worden stapelverliefd op elkaar en besluiten om te trouwen, ongeacht of dat tegen de regels gaat. Hun liefde is sterker dan welke regel of trots dan ook!
Maar wat vooral erg naar voren komt in dit verhaal, is dat de stand helemaal niet zo veel toe doet, mensen mogen niet daardoor van elkaar onderscheiden worden. Daarom wordt de adeldom ook een beetje bespot in dit verhaal.
Personages:
De hoofdpersonen zijn Julie en Valaincourt.
Julie is een wonderschoon, charmant en geestig meisje. ‘Zij had een goede hand van werken en een prettige zangstem, en aangezien haar figuur het kon stellen zonder hulpstukken of kostbare tooi zag zij er altijd gesoigneerd uit.’ (blz. 9). Met haar vriendelijke, vrolijke en levendige verschijning is Julie erg sympathiek. Maar veel van de adellijkheid trekt zij zich niet aan, ze verkoos het gezelschap van een aardige en leuke burgerdochter boven dat van een adellijke joffer uit de buurt. Ze spotte zelfs af en toe met adel, maar uit respect voor haar vader hield ze zich altijd in.
Ze is erg impulsief en handelt vaak tegen de principes. ‘Terwijl haar vader verhandelingen over heraldiek te lezen gaf die haar bijzonder verveelden, las zij in het geheim enkele romans.’ (blz. 9).
Maar erg verstandig is Julie niet altijd. Zonder aan de gevolgen te denken loopt Julie gewoon van weg van huis om met Valaincourt samen te zijn. Zij denkt helemaal niet aan de gevoelens van haar vader en wat voor schande zij haar vader aandoet.
Valaincourt is een prettige en welopgevoede jongeman die ook nog erg knap is. Ook is hij erg romantisch. ‘Wanneer ze in gezelschap waren, aan tafel of op een wandeling, zei Valaincourt haar zachtjes of in bedekte termen lieve dingen.’ (blz. 11)
Net als Julie is hij erg impulsief, hij besloot om met Julie weg te lopen en in het geheim samen te zijn.
Verteller en perspectief:
Het verhaal wordt door een auctoriale verteller verteld. Je komt niet alleen de gedachte van één persoon te weten, je krijgt ook de achtergrondinformatie van verschillende personen. Het perspectief ligt bij de verteller: ‘Wat zij verder nog voelden en waaraan zij dacht weet ik niet, maar wel weet ik dat de jongeman gelukkig dezelfde dingen overpeinsde.’ (blz. 13).
Tijd:
Wanneer dit verhaal zich afspeelt wordt niet duidelijk vermeld in het boek. Wel weet je dat het tussen de 1500 en de 1800 moet zijn geweest, want de adellijke stand speelde toen nog een erg belangrijke rol. Ook weet je dat het erg lang geleden moet hebben afgespeeld omdat Julie nog in een kasteel woonde.
Maar vooral uit het taalgebruik van Belle van Zuylen weet je dat het boek erg lang geleden geschreven is.
Het verhaal is in chronologische volgorde geschreven zonder enige flashback.
De vertelde tijd in het verhaal is ongeveer een week. In het begin van het verhaal heeft Julie enkele dagen doorgebracht op het landgoed van Valaincourt en zijn moeder. Een paar dagen daarna brengt Valaincourt een bezoek aan Julie op haar landgoed en vervolgens gaat Julie weglopen van huis. Op het laatst wordt er nog vooruit gekeken naar Julie die helemaal gelukkig is en zonen heeft gekregen.
De verteltijd voor mij is ongeveer twee uren.
Ruimte:
De gebeurtenissen in het verhaal beginnen op het landgoed van Valaincourt. Daarna keert Julie terug naar haar eigen landgoed waarvan ze vervolgens wegloopt. Waar Julie en Valaincourt daarna naartoe gaan is niet bekend.
Eigen mening:
Dit korte verhaal was niet heel erg moeilijk om te lezen, er werd gelukkig niet al te veel oude termen gebruikt. Het verhaal las gewoon makkelijk weg en het was niet zo dusdanig saai dat je na de eerste bladzijde niet meer verder wou lezen! Het zou zeker een aanrader zijn voor iemand die nog een boek wil lezen die in die tijd geschreven is!
Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen