U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Norman Silver - An Eye For Colour.
Deze versie komt van http://www.scholieren.com/boekverslagen/572 en is laatst upgedate op 11/08/2000.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1105 woorden.

TUTTIFRUTTI-CHOCOLADEIJS

MET NOOTJES.



Door NORMAN SILVER.





Het boek is in het Nederlands vertaald door Anneke Koning-Corvelijn en

uitgegeven door Lemniscaat in Rotterdam in 1993.

De oorspronkelijke titel is; "An eye for colour" en het boek werd in 1991 voor

het eerst gepubliceerd in Londen door de uitgever Faber en Faber Ltd.

Het kreeg in 1994 een prijs van de Nederlandse Kinderjury.





Norman Silver werd geboren in Zuid Afrika, in Kaapstad. Hij groeide daar ook op en hij ging naar Engelse scholen. Zijn ouders waren joden van Engelse afkomst, dus sprak hij alleen maar Engels. Na school ging hij filosofie studeren, maar hij maakte zijn studie af in Londen. In England was het leven heel anders.

Hij veranderde in zijn denken. Hij werd kritisch over de "Appartheid" in

Zuid-Afrika, zijn moederland. Hij ging daardoor ook zijn jeugdherinneringen

anders zien. In 1987 begon hij met schrijven. Een ander boek van hem heet

"Gele Tijgers in Afrika". Zijn boeken worden in veel talen vertaald.





Het boek heeft een harde kaft met een papieren omslag.De titel is slordig

geschreven met donkerbruine letters op een lichtbruine ondergrond. Links boven

staat een ijsje getekend ; tuttifrutti-chocoladeijs met nootjes. chtsonder is als een

schim een vechtpartij te zien, chokolade-bruin.

Het heeft 136 bladzijden. (2 blz. woordenlijst ) verdeeld in twaalf hoofdstukken.





"Tuttifrutti-chokoladeijs met nootjes" is een bundel korte verhalen over

discriminatie in Zuid-Afrika; dingen die de schrijver in zijn jeugd beleefde.

Het boek is geschreven in de IK-vorm.



Er zijn een paar personen die in verschillende verhalen voorkomen.



De hoofdpersoon is Basil Kushenovitz.

Basil is een magere blanke jongen die niet zo goed tegen de zon kan. Hij is heel

vaak ziek. Hij heeft chronische holte-ontstekingen. Zijn vader geeft hem les als

hij thuis moet blijven maar Basil vindt dat hij daar veel meer mee leerde dan

op school.Hij vond het niet erg om ziek te zijn. dat leverde altijd een nieuwe puzzel op.

Hij was gek op puzzelen.Hij had een paar vriendinnetjes, hij was best wel populair.

Zijn ouders wilden dat hij dokter zou worden, net als een broer van zijn vader

Ze gaven hem een heel dure medische encyclopedie. Maar dat hielp niet zo, want

Basil wilde journalist worden . Zijn vader vond dat verschrikkelijk, maar Basil wilde schrijven over de dingen die hij meemaakte en die hem aan het denken zetten over het verschil tussen de mensen en over de verschillende rechten die blank en zwart

in zijn land hadden. Maar op een keer stuurde hij een stukje dat hij had gescreven

naar de krant. Dat kreeg hij weer terug met de boodschap dat hij voortaan een van

de jounalisten moest waarschuwen. Toen besloot hij om toch maar medicijnen te

gaan studeren; "Journalistiek is iets wat je met toewijding moet doen, je moet

bereid zijn om de gevangenis in te gaan."



De vader van Basil had een meubelzaak. Maar die liep niet zo goed. Hij werkte

heel hard, maar aan de overkant van de straat was een meubel "discount" gekomen

en ze konden concurentie niet aan. Toen ging heel plotseling de zaak failliet.

Maar meneer Kushenovitz kreeg daarna werk in een bioscoop. Dat vond hij

eigenlijk veel leuker. Nu kon hij alle films zien die hij wilde.

Hij vond het moeilijk om zijn twee jongens goed op te voeden in die rassistische maatschappij.



Moeder Kushenovitz zorgde voor haar gezin en was er altijd als de kinderen haar

nodig hadden. Ze was een poosje opgenomen geweest in een psychiatrische

kliniek. Dat was nadat bij haar moeder een been was geamputeerd. Dat vond ze verschrikkelijk. Daarna ging ze vrijwilligerswerk doen en ze nam Basil vaak mee

naar het tehuis voor gehandicapte zwarten. Ze had het moeilijk met de apartheid.









3





In twaalf verhalen vertelt Basil over zijn schooltijd, zijn ouders en broer, die vijf jaar

jonger is dan hij, zijn vrienden en vriendinnetjes, zijn opa en oma, het dienstmeisje,

en nog een paar mensen:

Hij vertelt hoe hij meemaakte dat een vroeger buurmeisje tijdens een studenten-

opstand gedood werd, dat een zwarte tuinman ontslagen werd omdat hij stiekum

in zijn avonduren naar de middelbare-school ging, dat hij en zijn moeder

werden "geschaduwd" omdat ze vrijwilligerswerk deden voor een tehuis waar gehandicapte zwarte mensen werden verzorgd, hoe voor zijn ogen twee zwarten

in elkaar worden geslagen die een paar blanke meisjes hadden durven aanspreken,

hoe de indische winkelbediende van zijn vader werd aangehouden omdat hij

de sociale dienst bedroog.

Basil deed alles om maar niet in het leger te moeten. Op het laatst dacht iedereen

dat hij echt getikt was en hoefde hij niet in dienst. Hij kon niet tegen de gedachte

dat hij ook zo zou worden als de soldaten die hij haatte.





Het is niet het leukste boek dat ik gelezen heb, maar ik vond het een goed boek

dat me een heel goede indruk heeft gegeven van het leven met apartheid en hoe

dat voor de kinderen is. We horen altijd van volwassenen wat ze er van vinden.

Dingen die hij heeft meegemaakt verteld hij duidelijk en direct zoals hij dat echt

op die leeftijd beleefde. Soms ook heel grappig. Bijvoorbeeld op bladzij 21

beschrijft hij hoe zijn ziekte voor hem was; "Al na een paar minuten van deze (menthol)behandeling kwam het slijm los en had ik wel een heel pakpapieren

zakdoeken nodig. De troep die er dan uitkwam, was onbeschrijfelijk en maakte

dat ik me vaak ernstig afvroeg waar mijn lichaam uit bestond."

Er komt vaak geweld in voor en hij echt kan beschrijven wat voor indruk het bij

Basil maakte. Waarschijnlijk zijn het ook dingen die hij zelf heeft meegemaakt.

Hij is erg open over hoe hij over meisjes dacht in die tijd.

Hij vertelt eerlijk over zijn jodendom en hoe hij een ontmoeting met een

priester beleefde: dat het niet zo erg was als hij altijd had gedacht.

Het boek heeft een warrige indruk op me gemaakt. In de hoofdstukken springt

van de hak op de tak en er is geen duidelijke lijn in de opbouw. Hij begint niet

bij zijn vroegste herinneringen maar weeft die door de zijn verhalen.



De Nederlandse titel komt uit het eerste verhaal en als je doordenkt dan zou dat

kunnen slaan op een gemengde samenleving.

De oorspronkelijke titel van het boek is "An eye for colour" ( een oog voor

kleur, red.). Dit vind ik een betere titel want die geeft het karakter van de schrijver

weer. De schrijver had al jong een voor de misstanden rondom de kleurlingen in

zijn omgeving.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen