U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Jan Brokken - De Blinde Passagiers : Roman.
Deze versie komt van http://www.collegenet.nl/studiemateriaal/verslagen.php?verslag_id=4582 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 4069 woorden.

Deel 1:
1: Het ruim
Twee jonge mannen uit Oost-Europa zijn naar Rotterdam gekomen. Ze zijn daar op zoek naar een schip dat naar Amerika vaart, zodat ze als verstekeling mee kunnen. Ze hebben zelfs al Amerikaanse namen aangenomen, ze noemen zich Humphrey en Buick. De twee klimmen aan boord van een schip en ze vinden een plek waar ze allebei op hun zij konden liggen. Zodra het schip vertrek merkten ze dat ze op een verkeerde plaats lagen, het was er bloedheet, ze zaten te dicht bij de machinekamer. Ze zochten een andere plaats en vonden die tenslotte in het onderruim. Toen het schip een stuk gevaren had kwamen ze erachter dat ze vergeten waren water mee te nemen. Ze hadden wel voldoende drank meegenomen. Ze hadden veel last van de deining en ook van vlooien. Ze denken terug aan vroeger, aan Iri, een meisje met wie ze thuis veel optrokken. Een walkman hadden ze mee van Iri. Daar hadden ze veel steun aan, want het was hun enige afleiding. Humphrey kwam er het eerst achter dat achterom kijken hen niet verder zou helpen. Toen ze uit hun ‘droom’ wakker werden voelden ze dat de deining weg was. Het schip lag stil.

2: De meester en de Maria
Maurice Schotel was een restaurateur van schilderijen, hij was hard aan rust toe.. Hij heeft toen besloten om op een schip mee te gaan. Hij was naar de Rotterdamse haven gegaan om te regelen dat hij mee kon op een schip. Hij kon mee op de Maria Reygersbergen. Maurice kon met het schip mee tot in Valparaíso aan de westkust van Zuid-Amerika. Vanaf daar zou hij met het vliegtuig terug moeten vliegen, want het schip zou in Valparaíso van bemanning wisselen. Het schip was al vertrokken, maar zou nog stoppen in Garonne in Frankrijk. Maurice reed met de trein naar Garonne. Hij ging aan boord, en het schip vertrok nog dezelfde middag. De kapitein van het schip heette Bruining Smit. Hij vertelde de kapitein dat hij naar de zee was gekomen om rust te vinden. Daarna liep hij nog wat rond op het schip, dat op een doolhof leek, en zag tot zijn verbazing een vrouw.

3: Buiten het Oosten en het Westen
Buick en Humphrey waren blij, want het schip voer weer. Ze zochten een andere plek op, de oude was te vuil geworden. Ze konden nu wel op hun rug slapen, maar ze hadden nu wel last van ratten. Ze hadden geen water, daarom maakte Humphrey een plan om boven water te gaan halen.
Buick was op het idee gekomen om weg te gaan, omdat hij een oproep had gekregen voor het leger. Weg betekende naar Amerika. Zonder Humphrey was Buick nooit weggegaan.
Toen Humphrey bewusteloos was door de wodka, ging Buick naar boven om waterte halen. Toen hij zich een beetje aan het wassen was hoorde hij voetstappen en zag daarna een man en een vrouw. Toen Buick weer beneden was gaf hij Humphrey, die nog sliep, wat water.

4: De vrouw van de roerganger
Toen Maurice na de avondmaaltijd naar het dek ging zag hij daar dezelfde vrouw als de avond daarvoor. Ze heette Adriana en was de vrouw van de roerganger, Wimpie. Ze was meegekomen omdat er tegenwoordig iedere keer een vrouw van een bemanningslid mee mocht. Ze moest bij de bemanning eten en slapen, en niet bij de officieren, zoals Maurice. Dit bevalt haar slecht.
Adriana was lerares Nederlands in Delft. Ze had Wimpie leren kennen kort na de breuk met haar vorige vriend. Ze vond Wimpie meteen apart. Daarna vertelde Maurice over zichzelf, over zijn carrière als restaurateur, over het Ecole du Louvre in Parijs waar hij Judy ontmoette. Hij vertelde ook dat hij geen relatie heeft.
Maurice bracht Adriana naar haar hut.

5: De Straat van de Nieuwe Wereld
Humphrey kwam weer bij bewustzijn. In plaats van blij was hij boos omdat Buick alleen water was gaan halen. Humphrey ziet het allemaal sober in, want ze hebben geen afleiding meer nu de batterijen van de walkman op zijn. Buick vertelt hem een verhaal over hoe het straks allemaal kan zijn in Los Angeles. Als Humphrey daarna in slaap valt gaat Buick weer naar boven. Ondertussen werd Humphrey wakker. Hij was boos op Buick omdat hij weer alleen naar boven was gegaan. Het wordt toch een beetje goed gemaakt omdat Buick boterhammen bij heeft. Daarna verteld Buick dat hij vermoedt dat ze naar het zuiden varen in plaats van naar het westen.

6: Judy, Lippi en Fra Angelico
Na het avondeten ging Maurice met de kapitein en Wimpie naar de brug om Madeira voorbij te zien glijden. Toen hij die avond in bed lag kwam Adriana hem uithoren, omdat ze eigenlijk nog niets van hem wist. Ze vroeg hem over de afkomst van zijn naam en zomaar ineens zei ze dat ze een lelijk lijf had. Hij voelde haar lichaam en opeens duwde ze hem weg, ze kon het nog niet. De volgende dag zit Maurice op de buitenbrug een boek te lezen en hij denkt dan terug aan Judy. Zij maakte hem wegwijs in Parijs en hij verbeterde haar Frans, want ze kwam uit New York. Ze gingen samenwonen. Na het stagejaar, dat ze zonder elkaar moesten redden, gingen ze samen naar Florence. Ze deden alles samen, daarom was het vertrek van Judy zo onverwacht. Ze kwam een toerist uit New York tegen, die ze daar ook al ontmoet had. Ze ging met Ted mee naar New York en trouwde 4 maanden later met hem. Maurice bleef toen niet lang meer in Italië. Hij wisselde een aantal keren van werkgever. En opeens ontmoette hij Judy weer, op een congres in Stuttgart. Ze had nu al 2 zonen. Maurice en Judy hadden een paar fijne dagen samen. Door de drukke agenda van Judy werden ze weer gescheiden. Twee jaar later begonnen Maurice zijn vingers te trillen en besloot hij te gaan varen.

7: Het kale eiland
Buick en Humphrey waren naar boven gegaan omdat ze het in het ruim niet meer uit konden houden. Ze komen in een tropische regenbui terecht, ze wassen zich als onder een douche. Ze zijn toch weer naar het ruim teruggekeerd. Als ze weer naar boven gaan, zien ze land. Buick wil zich aangeven. Humphrey wil dat niet en ze besluiten om zich aan te geven als het water weer op is. Humphrey merkte dat het schip stil lag en ze gingen naar boven kijken. Ze besloten om ‘s nachts van het schip te gaan en gingen dus nog even het ruim in.

8: De regen van Lagos
De loods komt op het schip en het schip vaart de haven van Lagos binnen. Niemand mocht van boord. Drie uur later voer het schip de haven uit om 40 mijl uit de kust de nacht door te brengen. Zo konden er geen rovers op het schip komen. De volgende dag voer het schip de haven weer binnen. Dit keer mocht Maurice wel van boord. Net toen de taxi waarin Maurice zat weg wou rijden, kwam Adriana aanrennen. Ze kwam bij Maurice in de taxi. In de taxi vroeg ze hem waarom hij restaurateur wou worden. Hij vertelde haar dat hij onder de indruk raakte van een schilderij van Rubens en dat probeerde na te tekenen. Toen hem dat vrij aardig lukte probeerde hij ook andere schilderijen na te tekenen. Hij had daar zoveel plezier in dat hij zich na de middelbare school inschreef bij de academie. Maar na anderhalf jaar kwam er niets meer uit zijn vingers en probeerde hij een schilderij van zijn vader te restaureren.
De taxi reed naar een hotel aan de rand van de stad. Ze vrijen er met elkaar, maar dan wordt Adriana ongesteld. Toen Maurice na het douchen op zijn horloge keek zag hij dat het te laat was om op tijd op het schip terug te zijn. Ze kwamen er om tien over half vier aan, in plaats van drie uur.
De volgende morgen bracht de steward Maurice een briefje, waarop stond dat de kapitein hem wou spreken. Maurice was bang voor een preek over zijn omgang met Adriana, maar de kapitein verteld hem, na een lang verhaal, dat er twee verstekelingen waren gevonden. De kapitein vroeg Maurice of hij hen wou ondervragen. Omdat hij geen zeeman is, zullen de verstekelingen hem misschien meer vertellen. Ze spraken af dat Maurice dit de volgende morgen zou proberen.

9: De magie van een naam
Buick en Humphrey zaten allebei in een andere kamer op het schip, met hun arm vastgeboeid aan een verwarmingspijp. Nadat ze gevonden werden, waren ze blij. Maar toen ze boven kwamen, verlangden ze terug naar het ruim, want ze werden ruw behandeld. Ze werden onder de douche gezet en met chloor gewassen. Daarna waren ze verhoord door de kapitein. Buick en Humphrey hadden niets gezegd en waren allebei naar een andere hut gebracht.

Tweede deel
10: Tegen twee stromen in
Adriana wou van boord in Havanna of Curaçao. Ook vertelde ze Maurice dat ze met Wimpie had gebroken. Maurice weet niet of hij met Adriana het schip zal verlaten. ‘s Nachts staat hij op de brug met de eerste stuurman. Na het ontbijt gaat hij naar bed. Als hij ‘s middags wakker wordt komt Adriana even langs. Toen Adriana weg was, bracht de bootsman de verstekelingen naar Maurice’ kamer.

11: Slavische preludes
Maurice bood de verstekelingen een sigaret aan en nam er zelf ook een. Daarna vertelde hij over zichzelf, op aanraden van Adriana. En dan ineens vraagt hij zich af hoelang het geduurd had voordat zijn vader er weer bovenop was, na de oorlog in Indonesië.
Toen Maurice ze nog een sigaret aanbood zei er eentje voor het eerst iets. Aan de uitspraak van het Engels, hoorde Maurice dat ze uit Oost-Europa kwamen. Maurice gaf hen de walkman terug, er bleek muziek uit Rusland op te staan. Toen zei Maurice iets in het Russisch. Toen Maurice vertelde dat het schip naar Midden-Amerika voer, werd Humphrey heel kwaad en zakte onderuit in zijn stoel. Dan liet Maurice de twee door de bootsman naar hun hutten brengen. Tijdens het eten bracht hij verslag uit aan Bruining Smit. Daarna keerde hij terug naar zijn hut waar hij Adriana aantrof. Hij vertelde haar wat er die middag gebeurd was. Daarna zoende hij haar, maar zij duwde hem weg.
Toen de verstekelingen weer bij Maurice op de kamer kwamen, praatten ze in een taal waar Maurice niets van begreep. Na tien minuten vroeg Humphrey wat er met hen ging gebeuren. Nadat de kapitein hun identiteit vastgesteld had, nam hij contact op met de reder, die op zijn beurt contact opneemt met Interpol. Interpol zoekt dan uit of ze strafbare feiten hebben gepleegd. Dan moeten ze de rest van de reis werken en in de eerstvolgende haven worden ze van boord gehaald en met het vliegtuig teruggevlogen naar Polen. Buick en Humphrey overleggen even. Dan zegt Humphrey dat ze zullen meewerken onder drie voorwaarden. Ze worden in één hut ondergebracht, de handboeien moeten af en ze worden niet in Havana, maar in Willemstad aan de politie overgedragen.
Na wat aandringen van Maurice ging Bruining Smit akkoord. Buick en Humphrey kregen een hut schuin tegenover die van Adriana.

12: Het zwarte schip
Opeens doemt er uit de nevel een compleet zwart schip op, zonder naam, zonder vlag. Het schip bleef de Maria Reygersbergen volgen. De radio-officier zocht verschillende keren contact, maar er kwam geen antwoord. ‘s Avonds verdween het schip van de radar. De volgende morgen verscheen het schip opnieuw. De kapitein riep iedereen bij elkaar op de brug. Hij legde zijn plan uit om met de wind in de rug te gaan varen. Alleen dan is de Maria sneller dan het zwarte schip. Ze zullen wel een paar dagen later in Havana aankomen. De Maria veranderde van koers en de motoren liepen op volle toeren. ‘s Nachts verdween het schip van het radarscherm, nadat het een zeer grote achterstand had opgelopen.

13: Buitenstaanders onder elkaar
Humphrey wou met Adriana praten over Iri. Buick kwam bij Maurice praten over zijn moeder, Leningrad en Iri. Door Buick’s verhaal denkt Maurice terug aan vroeger. Maurice herkent zich in het verhaal omdat hij, toen hij jong was, zich ook niet thuis voelde, net als Buick. Maurice kreeg van de kapitein te horen dat er gejat werd op het schip. De kapitein verdenkt Humphrey, en Maurice waarschuwt Humphrey.

14: Lamento cubano
De Maria Reygersbergen vaart onder begeleiding van een loods de haven van Havana binnen. Dit is eigenlijk tegen het handelsembargo in. Toch worden er zestig containers gelost. Het schip bleef drie dagen in Havana. Maurice en Adriana gaan ieder apart naar het Nacional hotel, zoals afgesproken. Ze nemen daar een kamer. Nadat ze de liefde hadden bedreven, gingen ze de stad in. Alles is verwaarloosd. Op iedere hoek van de straat staat een groep mensen op vervoer te wachten. Ze besloten om een auto te huren en het eiland te verkennen. Overal staan lifters te wachten. Als ze na honderdvijftig kilometer de snelweg verlaten, vinden ze het erg asociaal om geen lifters mee te nemen. Dus komen er twee mannen en een vrouw in de auto. De vrouw heet Gloria en de twee mannen zijn haar broers. Ze stonden al twee dagen op vervoer te wachten om hun zieke moeder te bezoeken. De benzine raakt op, ze kunnen nergens andere kopen zonder bonnen. Vijftien kilometer voor het dorp van de moeder van Gloria is de benzine op. Gloria en haar broers gaan lopend verder. Adriana was in slaap gevallen nadat ze een paar pilletjes ingenomen had. Terwijl Adriana slaapt brengt een motorrijder, die gestuurd is door Gloria, benzine. Ze reden terug naar de snelweg, waar ze bij een benzinepomp wachten tot die opengaat.

15: De odalisk
Na zonsopgang vult de pompbediende de tank en vraagt daarna pas naar bonnen. Die heeft Maurice niet. Na betaald te hebben, reden ze naar Havana. Maurice probeert Adriana zo ver te krijgen dat ze haar pilletjes weggooit, dit lukt hem niet. Als ze weer terug zijn in het Narcional slapen ze de hele dag. ‘s Avonds gingen ze in andere taxi’s naar de boot terug. Op het schip zag Maurice Adriana niet meer. Van Buick hoort Maurice dat Adriana met Humphrey praat sinds het schip uit Havana is weggevaren. ‘s Avonds onder het eten beseft Maurice dat Adriana hem voor Humphrey heeft ingewisseld. Hij liep naar de hut van Adriana, daar was niemand. Daarna stak hij de gang over en keek in de hut van Buick en Humphrey. Hij zag Adriana, praten met Humphrey. Toen Adriana haar hoofd omdraaide en Maurice zag, zei ze dat hij daar weg moest gaan. Later op die dag komt Adriana een verklaring afleggen, maar dat hoeft voor Maurice niet meer, want het is over tussen hen.

16: De jacht met de mokerhamers
Als het schip Curaçao in zicht krijgt, worden de verstekelingen opgesloten. Omdat het schip de haven nog niet in mocht werd de magnetische afwijking van het kompas gecontroleerd. Als dat gebeurd is, zijn de verstekelingen verdwenen. Maurice werd als eerste aangekeken, maar de kapitein geloofde hem toen hij zei dat hij het niet gedaan had. Daarna gingen acht mannen het ruim doorzoeken. Dit leverde niets op. Daarna gingen zeven mannen de ruimen in met hamers omdat Bruining Smit dreigde de verloven in te trekken. De mannen sloegen met de hamers tegen de containers. Buick en Humphrey kwamen nog steeds niet te voorschijn. Maurice verdenkt Adriana ervan dat ze hen vrij heeft gelaten, maar zegt niets tegen de kapitein. En ineens weet Maurice het, ze zitten niet in het ruim, maar in het vooronder. Toen het schip in de haven lag en de verstekelingen nog niet gevonden waren trok Bruining Smit de verloven in. Maar toen de bemanning dreigde het werk neer te leggen, ging Bruining Smit toch akkoord.

17: Koraal Specht
Als de bemanning een café binnengaat, zitten Buick en Humphrey daar aan de bar. Buick en Humphrey vertelden dat ze in een koelcel in het vooronder hadden gezeten, nadat ze uit hun hut waren ontsnapt. Ondertussen ging iemand naar het schip terug en vertelde dit aan Bruining Smit. Bruining Smit lichtte de politie in. De bar werd omsingeld en zodra Buick en Humphrey naar buiten kwamen, werden ze gearresteerd.
Maurice ging daarna ook naar die bar, toen alle mannen daar weg waren kwam er een hoer naar hem toe. Ze gingen boven dansen. Na de derde dans ging Maurice alleen naar een hotel, waar hij de nacht doorbracht. Hij dacht terug aan het verblijf op Cuba en aan Judy. Voordat hij teruggaat naar het schip, laat hij zich naar de gevangenis brengen. Humphrey was duidelijk blij hem te zien, maar Buick was erg in de war.

Derde deel
18: De lokroep van de tropen
Als de Maria de haven uitvaart ziet Maurice een jongen met zijn vader aan wal schepen kijken. Maurice denkt terug aan de tijd dat hij met zijn vader in Rotterdam schepen ging kijken.
Eigenlijk had Maurice drie vaders: een die zei dat het bedtijd was, een die dominee was en een die met hem naar boten ging kijken. Kort na het vertrek uit Willemstad vertelde de kapitein dat de route gewijzigd was. De bemanning was hier niet blij mee, er veranderde al zo veel. Toen het schip in de haven van Grenada lag, werd Maurice over het eiland rondgeleid door een bewoner. De ouders van Maurice kregen voor de oorlog twee zoons in Indië, daarna zagen zijn moeder en twee broers hun vader niet meer voor drie jaar, omdat ze in verschillende kampen zaten. De jongens kenden dus hun vader niet meer na de oorlog. Maurice nam het gemis van een echte zoon weg bij zijn vader.

19: Het zwarte zwalpen na een storm
Om een zeer zware storm te ontwijken voer de Maria een heel stuk om. Toch was Maurice ziek in bed blijven liggen. De zee was nog onrustig. Hij houdt zich vast aan het matras en rolt toch nog drie keer uit zijn bed. Dan denkt hij terug aan zijn vader die hij op een woensdagmiddag bewusteloos onder de tafel had gevonden. Maurice ontdekte dat vader pillen slikte om normaal te kunnen leven. Vader kon niet meer slapen en zag beelden uit het verleden.
Zijn vader vertelde nu meer over vroeger. Over zijn studententijd en over de tijd dat hij in Indië was. Over de oorlog en de kampen. En hoe hij dominee was geworden.

20: Piano piano. Pianissimo
De Maria moet eerst, tegen de stroom in, de Amazone op varen, voordat het schip in Belèm kwam. Het schip bleef er niet lang. De douane kwam om vier uur aan boord en het schip zou dezelfde avond nog vertrekken. Maurice ging toch de stad in. In de stad stonden overal douchehokjes, de stad was blijkbaar ingesteld op de hitte.
Met vader ging het steeds slechter, hij slikte steeds meer pillen. Na een lange tijd ging Maurice, net als zijn broers vroeger, naar zijn moeder voor troost. Zij leerde hem ook pianospelen. Ze zei dan: “Piano piano, pianissimo.” Dat waren sleutelbegrippen voor haar.

21: De orde van de witte olifant
Maurice praatte met de eerste stuurman over de geschiedenis van de Nederlandse scheepvaart. Het werd met de dag heter omdat een van de motoren een mankement vertoonde. Er waren ook veel meer brandoefeningen, daar was de bemanning niet blij mee. Om de stemming te verbeteren werd er een feestje in open lucht georganiseerd.
Na de Steenbokskeerkring werd het snel koeler, de winterkleding werd al snel uit de kast gehaald. Toen kwam het schip in een hevige storm terecht. Deze storm kon niet ontweken worden, omdat anders de haven van Puerto Deseado niet bereikt kon worden.

22: Twee maal genade
Maurice begon zijn vader te haten, want zijn moeder had hetzelfde meegemaakt, en zij was wel normaal, zij slikte geen pillen.
Nel is een vriendin van Maurice en poseerde voor Maurice, hij schilderde haar vaak. Ze kregen een relatie. Zijn ouders keurden haar af. Ze was geen meisje voor hem. Na een jaar en zeven maanden verdween ze plotseling nadat ze het uit maakte. Toen Maurice zei dat hij naar de Academie wou, barstte er een ruzie los. Hij ging het huis uit en ging in Rotterdam wonen. Daarna was hij naar Parijs gegaan en had daar Judy ontmoet.

23: Dertigduizend dode pinguïns
Maurice rook iets vreemds toen hij in Puerto Deseado was. Toen hij in een cafetaria zat vertelde een meisje hem dat een olieramp dertigduizend pinguïns had gedood. Daar kwam die stank vandaan. ,
Maurice zijn vader zat in een bejaardentehuis, de laatste jaren van zijn leven, omdat hij niet kon verdragen dat zijn vrouw eerder was gestorven dan hij. Hij sprak bijna niet meer over de oorlog.
De Maria vaart de haven uit en wachtte voor de Straat van Magallaes op de loods. ‘s Morgens kwam de loods aan boord. Het is toch nog donker, dus moeten ze extra goed oppassen. Het schip voer tussen de rotsen en klippen door en de Stille oceaan op.

24: Hij was een van ons
De Maria Reygersbergen kon voor het weekeinde Valparaíso bereikt hebben. Hier wordt de bemanning blij van, de mannen maken al plannen voor hun verlof. Alleen Wimpie blijft somber, hij moet terug naar Adriana.
Om half twee ‘s nachts werd Maurice wakker van het alarm. Er was een motor in brand gevlogen. Iedereen moest in een overlevingspak bij de reddingsboten wachten. Er werden noodsignalen uitgezonden, maar er kwam geen antwoord. Het schip dreef naar een eiland toe. Bruining Smit kreeg een idee, waarmee ze misschien het eiland konden ontwijken. Het dekzeil werd aan de laadboom vastgebonden en de motorsloepen moesten tegen het schip duwen. Het plan slaagde. Nu probeerden ze de andere motor weer aan de praat te krijgen. Toen de kapitein iedereen bedankte voor de inzet, miste hij Wimpie. Wimpie werd gevonden, levend verbrand. Toen het schip de haven binnen gesleept was kreeg iedereen te horen dat het verkocht was.

25: Winterval op zee
Bij het afscheid zei de kapitein alleen maar tabee en ajus. Hij vroeg of Maurice Buick en Humphrey had vrijgelaten. Maurice antwoordde daarop met een knik. Maurice bleef als enige in Valparaíso en zag de Maria in een ander schip veranderen.
Vlak voor de dood van Maurice zijn vader waren ze nog een keer boten gaan kijken. Maar Maurice zijn vader vond de nieuwe schepen schoenendozen, lelijke bakken. En er kwam ook nog een klein, oud, mooi schip langs.

Epiloog

26: De kan en de handen

Maurice vloog via New York naar Amsterdam terug. Hij bracht een bezoek aan Judy, zij had weinig tijd voor hem. Ze praatten die middag en hij hielp haar met een Nederlands schilderij.

Eenmaal thuis ging hij weer gewoon aan het werk. Hij belde Adriana op en begeleidde een transport gerestaureerde schilderijen naar Japan. Toen hij thuiskwam vond hij een brief van Buick bij de post. Buick vertelde in de brief wat er gebeurd was op hun terugreis naar Polen. Aan het eind schreef Grigori ( Buick ) dat hij nog terugdenkt aan de zachte handen van de vrouw die hem bevrijdde van de handboeien.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen