U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Brigitte Aubonnet - Le Rêve De Tanger.
Deze versie komt van http://www.scholieren.be/huiswerk/show_stuk.php?id=1318 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Frans en het aantal woorden bedraagt 7358 woorden.

Het meisje staat in een rij te wachten en ze ziet daar twee skaters die glimlachen en ze benijd hen omdat ze er zo vrij uitzien, ze wil de glimlachen voor haar eigen houden, hoewel de glimlachen naar niemand in het bijzonder zijn gericht. Dan begint ze haar geld te tellen en vindt ze zichzelf een echte gelukzak, omdat ze een briefje van 50 FF op straat heeft gevonden, de straat die naar het college leidt, die ze gauw bij haar eigen geld telt. Ze voelt zich echt rijk met al het geld dat ze van de ouders van Dorothee heeft gekregen. Het is genoeg geld om een hifiketen of een elektrische gitaar mee te kopen. In haar kaki-rugzak heeft ze vanalles om deftig te kunnen eten: brood, abrikozen en chocolade met nootjes. Voor haar ziet ze dan een oude dame, die ook in de wachtrij staat, met gekleurde haren, die een blauwe schijn hebben, waardoor ze zin heeft om te lachen. De kleur doet haar aan de zee denken, die ze nog niet vaak heeft gezien, wat raar is voor iemand die in Montpellier woont, maar het ligt aan haar ouders, omdat die niet graag reizen en enkel een auto hebben die goed ~ genoeg is om haar vader naar zijn werk te rijden. De oude dame met de blauwe haren heeft een ticket voor Marseille gekocht, enkel heen. Het Meisje denkt dat de oude dame waarschijnlijk op vakantie was of haar kleinkinderen kwam bezoeken. Het Meisje bestelt een ticket heen en terug naar Marseille, en beseft dat het de eerste keer is dat ze de trein aIleen neemt. Ze heeft de trein wel al enkele keren genomen om naar Arles te gaan, samen met haar oma, omdat deze graag Oudromeinse mines bezoekt. Ze is heel zeker van zichzelf, ze heeft haar identiteitskaart op zak, met een hilarische foto, die ze hier in het station samen met Malil si komen nemen. Hij vertelde haar dat identiteit~kaartfoto's altijd zo Ba8i zijn dat ze haar best moest doen om zeer spontaan te lachen, omdat het dan een zeer mooie lach is en de men~e die er naar kijken dan zin zullen hebben om haar leven te leiden en haar geluk te delen. Ze voelde zich op dat moment ook zeer gelukkig met Malik aan haar zijde. Ze bevindt zich in het station om een verboden reis te maken, een vlucht zoal~ Dorothee het zou noemen, naar een jongen waarop ze verliefd is en die aan de overkant van de zee woont. Al~ de dame met blond haar (waarschijnlijk de dame aan het loket) haar het wisselgeld wil teruggeven en haar zegt dat de trein om 09h57 vertrekt, luistert ze pas als de man achter haar haar op de schouder tikt en haar erop wijst dat ze aangesproken wordt. Wat verder kijkt ze rond om te zien hoe laat het is, want zelf heeft ze ~ geen horloge. Het is amper 7 uur. Ze gaat op een lege bank zitten en neemt haar kalender uit haar rugzak en een potloodje. We zijn vandaag de 12de, tegen het ontbijt zal ze in Marseille aankomen, en van daaruit ken ze een boot richting Marokko nemen, om daar Malik te vinden, want ze is er zeker van dat ze Malik zal vinden. In Marseille zal iedereen haar wel willen helpen, het is tenslotte de plaats waar iedereen het Middellands zeegebied kent, en tenslotte loop ze ook niet voor altijd weg, ze zal na een week of twee drie terug komen, maar met haar hoofd voller (met liefde en blijdschap, kleuren, geuren, stoffen, beloftes, taarten, kussen, kortom, al wat ze hier niet heeft en die ervoor zorgen dat ze vandaag hier vertrekt) dan de grootste bagage van toeristen. Het enige waar ze niet aan had gedacht had, was kledij, maar ze had haar reis ook niet echt kunnen voorbereiden, ze had har moeder wijsgemaakt dat ze op excursie gingen met de school, naar Fontvieille, naar de molen van Alphonse Daudet. Ze waren in het zesde leerjaar daar al naar toe geweest, maar dat was haar moeder blijkbaar niet opgevallen en ze had haar boterhammen gesmeerd. Vroeger had ze een broer gehad en die zou zeker boeken zoals Schatteneiland of Moby Dick hebben gelezen en haar hebben kunnen vertellen wat voor kledij ze zou hebben moeten meenemen, maar ze zou het zeker niet koud hebben in haar gele trui, waar Malik zo gek op is. Op een dag wandelde ze met die gele trui op staat en kwam Malik naar haar toe lopen en de plaats van haar uit te lachen en te zeggen dat ze wel opviel en dat hij haar zo zeker niet zou voorbijlopen, zei hij je bent m'n zon, m'n warme wind en m'n zon.







Sindsdien is ze van gele kleren gaan houden, en hoewel haar moeder zegt dat die haar niet staan, zegt Malik dat ze niet weet wat die zegt, want zodra ze een beetje bruint. .

De trein is oranje, en de vrouw met het blauwe haar loopt voor haar. Ze steekt haar hand uit om de oude dame te helpen opstappen, en beseft ze dat ze helemaal niet meer verlegen is ten opzichte van vroeger, ermee rekening houdende dat vroeger betekende voor dat ze in het station was. Op een dag vroeg een blinde haar om hem te helpen een zeer drukke straat over te steken, en ze herinnert zich dat ze naar de zwarte brillenglazen en naar de vriendelijke glimlach keek. Toen ze sprak keek hij haar aan als een hagedis of een vogel en legde toen een hand op haar arm omdat zij had aanvaardt van hem te helpen en het is toen dat ze schrik kreeg, omdat haar moeder haar altijd vertelde dat ze voor iedereen moest oppassen, want enkel haar ouders willen haar geen zeer doen en ieder ander wil haar wel pijn doen.

Maar toen kende ze Malik nog niet en ze heeft achteraf ook geleerd at haar ouders niet altijd gelijk hadden. De blinde man heeft ze laten staan omdat ze dacht dat deze komedie speelde en haar belachelijk wou maken. Dit heeft ze ooit aan haar grootmoeder verteld (misschien wel op een trein naar Arles) en die schoot toen spontaan in de lach, waarna zij ook meelachtte.

Dan legt ze haar kaak tegen het raam omdat ze ane helden in de films die ze al heeft gezien dat ook heeft zien doen (ze heeft nog maar weinig films gezien). Voor haar lijkt het alsof de helden dan iets fris en zoets aan het drinken zijn en dat de vrijheid, even doorzichtig als de lucht, hen penetreert. Plots hoort ze een vrouwenstem schreeuwen "wil je naar je vader luisteren, liegbeest", waarop ze een kind hoort dat begint te wenen. Het meisje dat weent, is een jaar of drie ouder en wordt door haar vader dezelfde wagon ingeduwd dan diegene waarin onze hoofdrolspeelster zit (van wie ik de naam nog altijd niet heb gevonden), terwijl haar moeder roept waar ze in hemelsnaam de toestemming vandaan heeft gehaald om te benen in een telefooncel Ons meisje wil het meisje een knipoog geven, om haar terug steun te geven, haar de juiste woorden te do~n vinden. Maar ze wil niet in die wagon blijven zitten en vindt dan wat verder een lege wagon, waar ze opnieuw de magie van de kaak tegen het raam probeert en dan merkt ze dat ze aan het wenen is.

Ze herinnert zich de sierborden die haar moeder heeft, sommigen met spreuken zoals "home sweet home" of"wie goed eet, drinkt goed" maar ze moet vooral aan en lelijk bord (ze vind ze allemaal lelijk, maar die toch wel bijzonder lelijk) met daarop het gedicht: Op 5 jaar zegt mn: mama weet alles Op JO jaar zegt mn: mama weet veel

Op J 5 jaar zegt mn: mama weet niet veel

Op 20 jaar zegt mn: ze weet helemaal niets

En later zegt mn: jawel ze was er nog om me iets te leren.

Ze gaat naar Malik omdat hij mooi is en ze zich tot hem aangetrokken voelt, maar ook omdat ze wegloopt van dat gedicht, dat voor haar een gevangenis is, een morale les en ze haat lessen. vanuit het raam van het venster ziet ze de twee skaters weer en heeft ze zin om te lachen, en vraagt ze zich af waarom ze kilometers moet reizen, las hier ook gelukkige jongens zijn, waarom de enige jongen die haar blij maakt aan de andere kant van de zee moet wonen.

In onze straat kom je al snel een grijze gevel tegen, dat is ons huis, dat twee verdiepingen telt. Wij wonen op het eerste. Onze deur is zwaar en flessengroen, die uitkomt op het trappenhuis, en in het midden van de deur bevindt zich een leren knop. Aan de linkerkant van de deur staan de garages waar haar vader heeft geschreven " verboden te parkeren" .aan de andere kant van de garage staat een deur die van kleur verandert met de seizoenen en de wind van de straat speelt er geregeld met de brievenbus (die zich dus in de deur bevindt). Deze deur kwam uit bij

Malik. Aan de muur van mij kamer hangt een kaart van Marokko, die het licht reflecteert. Het doet haar glimlachen aan de gedachten van de reflecterende steden zoals Tanger, Casablanca en Rabat. Het is Malik die haar deze kaart heeft geschonken, en ze heeft niets dat meer blinkt in haar kamer, dan die kaart, bedekt met gouden vlaktes en steden bedekt met muntstukken.

Een junidag, toen ze Malik hielp met zijn brievenbus te herschilderen in hemelsblauw, vertrouwde Malike haar toe dat de wind die door de brievenbus waait uit de woestijn, Tanger

komt, waar bij 14 jaar geleden geboren werd, en dat deze bern verbal en verteld over Tanger en zijn broers en zussen die daar zijn achter gebleven...en dat de wind nog steeds verhalen zal komen vertellen als bij weg is.

Geregeld sluipt ze 's nachts ook naar buiten naar de brievenbus van Malik en spreken ze zo door de brievenbus been uren met elkaar, en omdat er toch nooit iemand in de buurt na 22 uur buiten loopt voelt ze zich toch op baar gemak, en moest bet wel bet geval zijn, dan liep ze snel eventjes naar binnen en wachtte daar tot de toevallige voorbijgangers voorbij waren.

Soms komt baar moeder midden in de nacht baar kamer binnen en als ze er dan niet is dan loop de moeder de trap af, baar naam schreeuwend waarop zij rustig antwoord dat ze een geluid bad gehoord en dat ze daarom even buiten was gaan kijken op iemand de banden niet toevallig plat aan bet steken was, wat baar moeder dan geloofde.

Malik leeft alleen met zijn moeder, Jasmine.Malik is er 14 en onze hoofdrolspeelster 12. Ze kregen nooit post. Jasmine werkt in een fabriek en beeft rode banden door baar werk. Maar ondanks alles vindt ze Jasmine mooier dan baar eigen moeder. Jasmine heeft lang baar en

dikke bruine wenkbrauwen. Haar moeder beeft geen wenkbrauwen, als ze baar haar wast in

de douche loopt de shampoo in haar ogen. Ze herinnert zich dat J. Altijd een rode sjaal droeg manen en gouden sterren. J doet altijd baar deur open als ze kook! en de mensen die dan voorbijwandelen, generen zich niet om naar binnen te kijken, en uit de brievenbus komt geregeld een walm van kruiden die in de hele straat te ruiken was, tot op mijn balkon en in mijn kamer. Ik hield van J's keuken, maar ons mama niet, ze schreeuwde altijd vanaf het balkon:" verbuis, ga weg, je sardines stinken. Ze schaamt zich voor haar ouders omdat deze zo gemeen zijn, baar vader imiteert M en J's accent en lacht dan, baar vader die nooit genoeg geld beeft verdiend om een Renault Clio te kopen, die baar moeder zo graag wil hebben

omdat deze in bet donkergroen bestaat, met mooie zwarte banden. Nu hebben ze een oude Golf, die verschrikkelijk veel.lawaai maakt als mn bern start en de kapotte koplamp. J beeft geen auto en gaat altijd met de bus, en M beeft soms last met de uitspraak van een woord en vraagt bet me dan waarna ik bet luidop zeg en bij bet herhaalt. Ik heb bern ook mn woorden boek geleend, die bij gebruik!...bij doet tenminste moeite. M en J staan elke dag om 03b45 op omdat J dan door moet naar de fabriek.

Op een dag merkt de moeder, die altijd op baar balkon staat te kijken, op dat bet meisje hele dagen aan de brievenbus van Malik rondhangt, en laat ze baar verschieten door plots in baar oor te roepen, als ze aan de brievenbus staat te praten, dat ze naar baar kamer moet. Op baar kamer boort ze baar moeder schreeuwend aan god vragen wat ze in hem in hemelsnaam beeft aangedaan om een dergelijk dochter te hebben. De volgende zondag gaan baar ouders met vrienden gaan wandelen op een zeilboot, en omdat ze niet veel geld hebben is dat voor de ouders een hele gebeurtenis, en mag bun dochter niet mee. En bet is zo dat deze laatste zich bij Malik bevindt, zit tend tegen de muur in bet kamertje die de brievenbus verlucht. Daar vertelt Malik baar met gesloten ogen, om bet zich beter te herinneren, en met een stem die voor baar een schitterend geschenk van vriendschap is, over zijn kindertijd in Marokko. Jasmine zat bij ben in de buurt en was aan bet breien en schonk ben geregeld een glimlach. Die zondag is ze met Malik naar bet marktje geweest, waar ze munt en olijven hebben gekocht. Terug thuis beeft Malik baar geleerd boe ze muntthee moet maken en hebben ze uren genoten van bun kopjes muntthee, zoals kameelberijders in de woestijn. Malik beeft baar ook echt doen geloven dat ze deel zou uitmaken van zijn toekomst, en dan vroeg ze zich af of ze niet gewoon een vriendin was, minder als een zus en zeker minder als een lief. Maar die middag beeft Malik dan haar hoofd in zijn banden genomen en eerst haar hoofd naar links gedraaid en baar een kus in bet midden van baar wang gegeven en dan hetzelfde langs de andere kant. Ze denkt dat Malik zich beeft moeten bukken om baar die kussen te geven. Sindsdien is ze echt verliefd op Malik en droomt ze ervan dat ze nog maar met twee zijn op de hele wereld.

Sinds de mama weet dat ze geregeld met Malik gaat praten, houdt ze baar dochter constant in de gaten. Zelfs 's nachts voelt bet meisje de blik van baar moeder en durft ze niet te bewegen.



Maar gelukkig gaan haar ouders geregeld op restaurant en blijven ze dan tot een uur of 2 -3 in de ochtend weg, dus heeft ze dan alle tijd om met Malik te gaan praten. Als ze daar is

slaagt ze eerst 3x op de brievenbus.dan 2x, dan lx en dan terug 3x en dan weet Malik dat ze er is. Het lijkt er soms op dat ze elkaar 's avonds opbellen om elkaar moed en sterkte te wensen voor de komende nacht en dag dat ze aIleen zouden zijn.

Soms kan Malik ook heel serieus nadenken, bijna zoals een volwassen en dat ergert het meisje soms omdat ze dan niet weet aan wat of aan wie hij denkt en wordt ze jaloers omdat hij al zo denkt. Dan weet ze dat hij eigenlijk wel aan veel moet denken, zoais zijn toekomst en die van zijn moeder in een vreemd land waar het voor hen zo moeilijk is om te leven, en dan denkt ze dat Malik haar soms wel naar de maan moet verwensen. Soms kan Malik echt slechtgehumeurd zijn omdat zij moeder te lang werkt of omdat ze een paar briefjes van 100 f weg heeft gestopt en dan wenen ze en dan gaat het meisje terug naar haar kamer. Soms kijkt Malik ook in een fotoboek met foto's van zijn drie zussen, terwijl hij op zijn matras ligt. En

s' anderendaags, om ze' n gedrag dan goed te maken, staat Malik haar dan op te wachten op zijn deurdrempel en wandelen ze samen naar school, terwijl hij haar boekentas draagt. Aan de school nemen ze dan afscheid en gaat Malik verder op zijn wandelingen zonder doel, bijtend op een stukje brood. Soms ziet het meisje J ook een schriftje onder haar matras vandaan halen en dan berekeningen maken, en ze beseft ook wel dat ze aan het opzijleggen zijn om weg te kunnen uit Franrijk en dat ze b~je bij beetje aan de som geld geraken...maar ze denkt er liever niet aan omdat ze dan haar twee enige vrienden en haar geluk in deze wereld zal verliezen.

De laatste tijd schreeuwt de anders zo stille J veel en dan gaan M en het meisje weg, M een wandeling langs het kanaal maken en zij naar haar eigen kamer. Het meisje is ook vermagerd, soms geeft haar leraar Frans haar wat fruitpap omdat hij vindt dat ze er maar magertjes uitziet dit jaar. Het was waar, want ~et jaar ervoor was ze nog zo rond als een appeltje. En dit jaar heeft ze al haar verstand verloren, ze was er alleen zeker van dat het meer dan vriendschap was dat haar steeds naar M dreef, maar ze vertikt het ook maar iets aan M toe te geven en dat gevoel verstikt haar .

Sinds ze het zich kan herinneren, weet ze dat haar moeder zeer wisselvallige stemmingen heeft, de ene dag kan ze samen met haar moeder in een catalogus een nieuwe sweater aan het uitzoeken zijn, of haar moeder kan haar de huid vol zitten schelden. .maar van een ding is ze zeker: dat is dat haar moeder niet wil dat ze opgroeit. Ze wou niet dat haar dochter mooi wordt, een liefdesaffaire gaat beleven, mss wel omdat zij er nooit een heeft beleefd.

Haar moeder weet weinig van M af, maar ze heeft wel door dat M haar een goed gevoel geeft, dus grijpt ze elke kans aan om hem iets te verbieden, om haar lelijk te houden : ze mag zich nooit schminken, geen nagellak dragen, als ze in haar wangen knijpt om ze rood te krijgen en er mooi uit te zien, dan moet ze van haar moeder haar handen op tafelleggen...maar haar moeder zou geen moeder zijn als ze zich soms niet bezig hield me~ haar te schminken op een zondagmiddag en haar een sigaret te geven en hahouden:doen drinken om haar bezoek te impressioneren, mar eens die dan weg zijn, regeert ze weer met een ijzeren discipline, naar welke het meisje zich dan zonder een kik te geven schikt. Om te verhinderen dat ze zich in haar kamer zou opsluiten, hebben haar ouders het slot op haar deur weggehaald en de klink ook en lijkt haar kamerdeur op niet veel meer dan een houten plank met een groot gat in. Als ze dan 's avonds niet snel genoeg haar licht uitdeed, triomfeerde haar moeder door het licht te komen uitdoen en te zeggen dat ze gewaarschuwd was. Om te lezen gebruikt het meisje een zaklamp, maar dat verteld ze aan niemand, want haargrootmoeder heeft haar ooit een geheim verteld over haar moeder : haar vader (van de mama) verbood haar om zich te schminken, naar muziek te luisteren in het donker, hij brak haar cd's in twee en ze mocht niet naar rock 'n roll luisteren, zoals Elvis Presley bijvoorbeeld .

En nu 22 jaar later is zij een geschikte manier om wraak te nemen op haar vader...

En haar vader neemt het nooit voor haar op, is het altijd met haar moeder eens omdat hij, als hij thuiskomt van zijn werk hoofdpijn heeft (doortelefoontjes, warmte, klanten) en ook om



ruzies te vermijden... en ze kan er nooit met vriendinnen over praten, omdat die niet mogen komen, zelfs niet met baar verjaardag. En als er iemand belt dan blijft baar moeder naast haar zitten en laat deze duidelijk merken wanneer ze lang genoeg beeft gebeld door bv met haar ogen te rollen.

Maar met M en J kan ze er wel over praten, terwijl ze nippen aan een kopje muntthee en dan troost M baar en daarna luisteren ze naar cassettes van Oum Kbalsoum, en dan slaagt J beden en verleden, Marokko, Egypte en Algerije door elkaar en wisselen M en bet meisje een blik van verstandhouding en lief de.

Op een avond, omstreeks 22 uur, ik was al in pyjama en had mijn roze kamerjas erover aan en ik heb gevraag of ik 's anderendaags naar de cinema mocht gaan met twee vriendinnen (Barbara en Beatrice, tot 11 uur, en ook ineens of ze heel de zaterdagnamiddag weg mag, omdat een vriendin een wedstrijd paardrijden, beeft en ze die graag zou gaan aanmoedigen. Ze vraagt dit alles met een zeer zekere stem en vraagt zelfs aan haar vader 80 F, en haar verzoek was zo ordelijk als een zakelijke brief, waar niets aan toe te voegen valt.

Haar ouders blijven dan stil, haar moeder opent een boek met schilderijen met onder and ere Van Gogh in en haar vader speelt een spelletje (maar weet ni just etwelk) en lijkt haar precies wat aan te moedigen. Maar dan zetten haar beide ouders haar op de gang en zeggen haar dat ze mag wegblijven zo lang ze zelf maar wil. ..en ja daar staat ze dan in haar pyjama op de koude gang. Eerst hoopt ze dat haar ouders de deur nog open doen en dat ze zich kan verontschuldigen maar dan gaat het licht uit en gaat ze op de trap zit ten. Om 3 uur 's nachts is ze dan naar buiten gegaan, en haar ouders zullen hebben gedacht dat een nacht met de buik op de koude vloer haar wel zullen kalmeren voor de komende drie weken en dat men niet vlucht op blote voeten en in een kamerjas. Desnoods zouden haar ouders haar 's morgens vinden, slapend als een dakloze. ,

Maar om half vier sliep ze nog niet en hoorde ze de deur bij J opengaan en ze is daar dan naar binnengegaan, waar Malik, omdat ze min of meer een spiegelbeeld van hem is( dmv de roze kamerjas die zo gelijkt op zijn pyjama en dat hij ook blootsvoets is), haar in zijn armen neemt en zegt dat ze zijn zusje is en dat hij van haar houdt.

Daar binnen was het lekker warm, ondermeer omdat I alles weigert dat somber is, waarna ze verstomd is, omdat het bij haar thuis lang niet zo kleurrijk is als hier, bij M en I. Na een aantal uren verlaat ze dan de woning als een klein blij meisje.

M versiert het meisje helemaal met henna op handen en voeten en versiert ook haar haar ermee. Zij heeft niet eenmaal het gevoel zich belachelijk te voelen en als ze wat later in de spiegel kijkt, schiet ze toch in de lach door de oranje tinten en patronen op haar handen, voeten en haar. Mar dan kijkt ze plots J aan en ziet de gelijkenissen in de henna op haar handen, voeten en baar. En da henna verzegelt hun vriendschap als het ware.

Voor het ontbijt maakt J een tajine, en wat later hoort het meisje haar moeder van op het balkon roepen dat de geur van de aardappelen, de wortelen, de suiker van de

rozijnen. ..stinken. op dat moment schaamt het meisje zich ongelooflijk hard voor haar moeder en blijft ze daar nog een hele dag.

Ze hoorde de voetstappen van haar moeder en de zware stem van haar vader, en volgens haar hebben ze haar verdwijning gemeld. Wat later hoort ze de auto van haar vader vertrekken en merkt dat haar moeder mee is en ze zijn haar gaan zoeken. Ze is dichtbij en toch zo ver af Ze draagt op dat moment een gele djelhaba, heeft henna in haar haar, op haar banden en voeten en ze heft ondertussen geleerd hoe ze goede muntthee moet maken. Maar J maakt zich ongerust en zegt dat ze beter terug naar huis moet gaan omdat ze minderjarig is en I geen problemen met de politie wil. Dus verlaat ze haar veilige schuilplaat~, geschonken door M en I. Dan is ze binnen en ziet ze haar moeder aan de telefoon zit ten met betraande ogen en haar adressenboekje volledig open. Ze beseft dat ze naar iedereen moet hebben gebeld, in paniek, ~m te vragen of haar dochter zich niet bij hun heeft verstopt, misschien heeft ze zelfs naar haar moeder gebeld, die 600 km verder woont. Dan ziet de moeder haar staan en slaagt ze



haar adressen boekje toe, legt ze de telefoon neer en springt ze recht. In haar ogen staat een glimlach te lezen, als iemand die innig gelukkig is. Maar dan vormen haar lippen een dunne streep en in plaats van te vertellen hoe blij. ze is dat haar dochter terug is, neemt ze haar bij

haar haren vast en zegt "wat is dat voor een carnavalstenue?" ze steekt haar dochter onder de douche en schrobt haar met een borstel (die naar natte hond riekt ) en koud water proper tot haar huid rood ziet.

Haar moeder laat liever de tirannie spreken en houdt haar hart van marmer, mss omdat ze zelf afziet, misschien is ze zelfs jaloers op de henna in haar haar, die er desondanks haar pogingen niet afgaat. Ondertussen denkt ons meisje aan het geheim van haar grootmoeder. En ze denkt dat oranje M's kleur voor liefde is. Ze hoopt dat de kleur op haar huid blijft, zodanig dat ze voor eeuwig verbonden blijven.

Dan staakt haar moeder de schrobbeurt en laat de borstel vallen, die op haar eigen voet valt, en begint ze het lichaam van haar dochter te onderzoeken naar allerhande verwondingen; maar ze vindt niets buiten de onregelmatige striemen van haar borstel.

Dan komt er een ruzie tussen Jf M, en de ouders van het meisje, waar zelfs bijna de politie wordt bijgehaald...maar sindsdien zijn M en J echt bang van haar ouders. Het meisje verwacht een brief van M, en gaat in de brievenbus kijken, en haar moeder die haar vanuit de keuken heeft gehoord zegt haar dat M haar vergeten is en dat dit waarschijnlijk haar eerste liefdesverdriet is, maar dat ze daar nog meer last van gaat hebben.

Telkens als het meisje J ziet kruipt deze weg en op de markt, als ze elkaar daar tegenkomen, probeert ze haar telkens aan de liedjes en fantasieën en weet ik wat nog allemaal te doen herinneren, maar tevergeefs. ..M plakt zelfs de brievenbus af met pleisters en beplakt het raam met oud krantenpapier. Op de markt negeert hij het meisje ook, en op een dag stoot hij haar opzij, waarin zij, wanhopig zoals: ~ is, daar een gebaar van tederheid uit haalt. En dan zijn ze beiden weg. ..,

Als ze dan terug op haar kamer komt, lijkt alsof ze door dieven overhoop is gehaald. Haar moeder heeft alles wat met M te maken heeft weggehaald ( brieven, geschenken, tekeningen) zodanig dat niets het meisje aan haar geluk met M kan doen herinneren. ..haar kamer voelt echt leeg aan. De brieven staken in de eerste schuif van haar bureau, samen, met de geschenken ( een assenbak met deksel en een doosje om de broekzakken in leeg te maken -> een rommeldoosje dus) en de schuif had ze vastgemaakt met een kinderlijk slot, die haar moeder natuurlijk heeft geforceerd. Haar brieven zijn boven de lavabo verbrand en haar muren zien er wit uit zonder de tekeningen die er al jaren hingen. Sinds M weg is schrijft het meisje hem geregeld brieven : Liefste M,

Ik was gelukkig toen je hier was. M, zo ver, vanavond zou ik je willen spreken. Ik heb je lief Ik hou van je met heel m 'n hart.

Of

Ik zou je gelijk willen kussen, je bedanken, lachen. Heb geen nachtmerries, zorg voor jezelf en J. M je bent zo belangrijk voor me. Schrijf me een lijn, een enkele maar.

Maar ze kreeg nooit antwoord. Ze wil het gewoon niet geloven dat ze voorgoed weg zijn. Op de rug van een postkaart schrijft ze nog :

M, als je nog iets voor me voelt, laat me dan iets weten. Je vriendin.

Op een dag ziet ze de hoek van een brief uit M's brievenbus steken en ze denkt dat het de postbode is die haar brieven daar deponeert, maar dan ziet ze dat het een of ander dom reclameboekje is voor yogalessen.

Dan beseft ze dat de alle andere post van M waarschijnlijk wordt doorgestuurd naar een ander adres en dat hij waarschijnlijk haar brieven ook wel zal hebben gehad, maar het de moeite niet vond om haar woorden van echte vriendschap te beantwoorden en zit hij haar waarschijnlijk vierkant uit te lachen en ze voelt zich op slag 10000 keer triester. En dan besluit de baas van de autorijschool zijn brommers in M's kamer te zetten en hoort het meisje de deur van M en



J's huis opengaan en stormt ze naar beneden. Ze dekt dat het M en J zijn die zijn

teruggekeerd, omdat ze vonden dat zij het wel verdiende en dat ze haar zouden overladen met geschenken. Mar haar teleurstelling was groot toen ze merkte dat drie man een stuk of twaalf moto' s binnen reden in het huis van M en J. Vanaf dat moment weet ze wat haar te doet staat.

Ze vlucht met een kakirugzak vol met muntsnoepjes en marsen die haar moeder heeft gekocht als 10 uurtje? Ze heeft ook een briefje van 100 ui de broekzak van haar vader genomen.

Omdat haar moeder altijd haar kleren neemt als ze gaat slapen, gaat ze ervan door op blote voeten en in T-shirt. Het is eind juni en ze hoopt een boot te pakken in een van de twee dichtstbijzijnde havens (op zijn minst 15 km, want daar bevindt het strand zich). Maar het is twee uur 's nachts en ze heeft het koud op haar blote voeten.

Ze herinnert zich de verjaardag van haar vader, waar ze toen echt oprecht gelukkig waren alle drie (mss omdat de moeder teveel champagne ophad???) en ze ontwijkt alle oneffenheden in de weg, uit schrik voor een glasscherf of een oude kauwgom. Op een gegeven moment merkt ze dat een man har volgt en versnelt ze haar pas, waarna de man een peer tegen haar been gooit en ze struikelt, de man lacht haar uit. Ze is de stad nog niet uit als ze honger krijgt en men zou haar kunnen vinden op het spoor van papiertjes van muntsnoepjes alleen al. Ze denkt dat ze al een km of 7 -8 heeft afgelegd als ze de .zee la kan raken. Ze loopt langs het kanaal en herinnert zich een dag waarop ze M de zee wou laten zien, waarop hij zei dat hij niet wou, en het is pas dan dat ze zich realiseert dat hij waarschijnlijk aan zijn land zal moeten denken als ze daar staan. Plots vraagt een jonge stem haar waar ze naartoe gaat, waarop ze antwoordt dat ze naar Sete om daar in te schepen op een boot. De stem is van een meisje dat uit een minuscuul raampje uit een woonboot leunt. Ze beginnen een gesprek waarbij ons meisje in slaap valt.

,

Als ze wakker wordt is het de tweede juli. Ze wordt wakker omdat Dorothee (het andere

meisje, met wie ze praatte) haar haar aan het borstelen is, omdat ze vindt dat dat de eerste actie van de dag moet zijn? De papa, Manuel, is het ontbijt aan het bereiden en de mama, Katia, geeft haar kleren van D omdat die van haar vuil zijn( komt toch goed uit as ge dezelfde maat hebt hé) .maar ze moet beloven da ze na het ontbijt vertelt wat ze in deze buurt doet, want een meisje van haar leeftijd (12) hoort 's nachts niet op straat te lopen. Ze bevond zich een trance en zegt dat ze alles zal vertellen.

Maar in de namiddag protesteert ze, want ze wil niet dat Katia, Manuel en D haar terug naar haar ouders brengen, ze is tenslotte niet voor niets op blote voeten thuis weggelopen en om het verhaal compleet te maken, zegt ze nog dat haar moeder instabiel is, dat men nooit wist wat ze dacht, dat men zelfs niet wist of ze van haar hield. Dan vertelt ze hen alles : over M en J, over het televisieverbod, het uitgaansverbod, het ontbreken van zakgeld, waarop de drie luisteraars als een hechte familie met hun hoofden knikken.

Het is duidelijk dat de drie met har te doen hebben en op een gegeven moment zegt D dat ze er misschien wel goed aan heeft gedaan van weg te lopen, maar dat ze beter naar huis kan gaan omdat haar ouders, hoe meer ze wegloopt, steeds moeilijker tegen haar zullen doen en dat ze de politie achter haar aan zullen sturen. Ze stelt zelfs voor van haar te vergezellen, zodanig dat ze alles mee kan uitleggen.

De ouders van D denken een hele namiddag na op de brug van de boot, terwijl D en het meisje kaarten. D verzekert haar dat ze zich niet ongerust moet maken, dat haar ouders niets slechts met haar voor hebben, dat ze met een geniaal plan zullen komen opdagen. Het meisje sluit haar ogen en denkt aan M. Dan nemen de ouders haar apart en vertellen dat ze nog te jong is om te vluchten, dat ze beter naar huis gaat, de hele reis nog is overdenkt en zich afvraagt of M wel echt haar grote liefde is, of haar liefde de tijd kan weerstaan, of hij niet gewoon een zeer mooi stukje van haar bestaan was. Ze mist, volgens Katia, gewoon het weggaan naar concerten, wandelingen met vrienden, ze heeft iemand nodig die haar leert gitaar spelen en dan kleren voor haar koopt waarin ze zicht trots en mooi voelt. Iemand naar wie ze kan bellen als ze problemen heeft. Maar helaas is dat niet te koop. De ouders en D vertrekken binnenkort terug, het zijn slechts vakantiegangers, en daarom hebben e besloten geld te geven aan het meisje, alsof ze haar eigen dochter is, omdat ze de enige zijn die haar kunnen helpen is misschien haar grootmoeder, maar die is verbonden door een bloedband, dus... Daarom hebben ze besloten om haar geld te overhandigen, waarmee ze zichzelf moet verwennen, haar verdriet mee moet verwerken en M vergeten. Met al het geld kan ze volgens D wel50 cd's kopen (amaai da zou zalig zijn...;p) en volgens Manuel ook schoenen want wie vlucht er nu op blote voeten, dat doet niemand toch...en ze moet er , volgens Manuel eerst nog een paar keer over nadenken als ze wil weglopen van huis, ze kan beter met de trein gaan, in plaats van te voet en zichzelf alleen maar vermoeien in de hoop van ondertussen niet aan M te moeten denken...en ze beseft dat Manuel gelijk heeft...maar het ze zou toch liever een djellaba dragen dan een spiksplinternieuwe jeans of naar Oum Khalsoum luisteren dan naar een concert van Sting te gaan. Dan barst ze in lachen uit en zijn de drie ander opgetogen, des te meer omdat ze haar nog nooit hebben zien lachen sinds ze haar kennen.

Als avondeten eten ze garnaaltjes, krab en een reusachtige zeevruchtenschotel, met witte wijn en chocolade (ofzoiets). Het was veellekkerder dan de ordinaire hamburger met mousseline puree van haar moeder en de tajine van J, maar dat laatste is nog een ander verhaal.

Dan bedenkt ze dat opgroeien misschien gewoon andere mensen met verschillende manieren en gedachten ontmoeten is. Ze heeft er in elk gevallang genoeg over kunnen nadenken terwijl ze aan haar ijsje zoog.

Na het eten stappen ze in de auto en als ze in de straat aankomen (ze woont in Montpellier)is alles donker. Manuel opent de deur van het huisje van M en het meisje kijkt er wanhopig

rond, in de hoop dat ze iets van M vindt dat zou kunnen verklaren waarom hij nog niet heeft geantwoord. Ze laat aan D zien waar ze samen met M at, waar ze zaten, waarna ze begint te wenen, omdat het gemis aan M haar weer te groot wordt.

Dan komt Manuel haar halen en buiten staan er twee motos op straat te wachten. Zij stapt op de ene, samen met Manuel en D en K op de andere. D vertelt haar dat ze slechts har ogen moet sluiten om zich in de woestijn bij M te bevinden en Manuel zegt dat ze om M te

vergeten hem om de een of andere manier moet vernietigen. Ze moet zich inbeelden dat hij haar heeft verraden, dat hij lelijk is en een leugenaar.

De rit op de moto's lijkt een eeuwigheid te duren, maar duurt in werkelijkheid toch maar 5 minuten, en het meisje valt in slaap op de moto...als ze wakker wordt staan de moto's mooi terug op hun plaats, is D haar haar aan het strelen en opent de vader M's brievenbus met de magische sleutel (met welke hij ook M's hui~ heeft geopend), waarop zij nar hem roept dat hij slechts een dief is. Ze zegt hem dat hij desnoods moto's steelt maar dat hij van de brievenbus af moet blijven, dat is haar heilige plaats met Malik. Dan zegt hij dat ze moet kalmeren, dat ze zullen weggaan, maar dat ze brieven die daar liggen en aan haar

geadresseerd zijn niet zomaar mag laten liggen...ze herkend M's handschrift op de drie brieven en de postkaart en beseft dan dat hij, uit schrik dat haar moeder de brieven in hun eigen brievenbus zou vinden en ze zou verbranden, naar zijn eigen (oude) adres heeft gestuurd.

Ze is zo aan het opgaan in de brieven van M dat ze de auto die de straat uitrijdt, met Manuel, Katia en D aan boord, niet ziet verdwijnen, laat staan dat ze ze bedankt. M schrijft haar hoe haar brieven hem hebben geholpen om zich aan te passen in zijn land, zijn nieuwe school, hoe slecht J's gezondheid is, hij schrijft zelfs : "Het spijt me, m 'n kleine zus, je zo te hebben moeten doen verschieten. Sorry dat ik je pijn deed; maar de kwellingen van je ouders waren

zo erg dat ik ervoor heb gekozen J te beschermen en jou niet in vertrouwen te nemen, dat zou te gewaagd zijn geweest. Maar vandaag, hier ben ik weer, als je me nog als beste vriend wil. Dan gaat plots het licht in de hal aan en staat haar moeder, nog volledig aangekleed hoewel het drie uur ' s nachts was, voor haar en loopt ze, wenend naar haar dochter toe. Maar zij duwt haar weg, wat haar aan het denken zet, maar ze neemt haar toch terug in haar armen en zegt dat ze zich zorgen hebben gemaakt, dat ze haar man op de hoogte wil stellen, dat hij een garagist zoekt die 's nachts werkt, en dan heeft het meisje even een zalig gevoel, maar wordt



toch terug pessimistisch aan de gedachte dat morgenvroeg waarschijnlijk alles terug in doe oude gewoonte zal hervallen. De brieven van M heeft ze in haar kaki rugzak weggestoken. Binnen maakt de mama haar een warme choco met wat brood, terwijl ze wachtte tot haar dochter zou praten. Maar deze heeft geen goesting om te praten, hoewel ze dolgelukkig is hoedt ze zich toch nog een beetje en heeft ze het idee dat ze haar liefdesverhaal toch maar beter voor haar eigen kan houden.

Dan zegt haar moeder dat ze lacht alsof ze een komedie heeft gezien, en zij zegt dat dat zo is, dat ze dacht dat ze een drama zag maar dat ze een film met happy end heeft gezien. Dan vraagt de moeder, die nooit engels heeft gestudeerd, wat een film met happy end is. Het meisje zegt, haar kamerdeur met een klink openend, wat haar het gevoel geeft dat het

eindelijk een stukje van haar eigen is, dat ze haar woordenboek engels-frans maar moet lenen, maar dat ze nu ongelooflijk veel te doen heeft, onder andere post beantwoorden, van een echte minister (waar ze dat vandaan haalt weet ik ook niet...); de moeder keert terug naar de keuken, teleurgesteld dat ze niks weet, dat ze er niets van begrijpt, maar ze is wel blij dat ze goed heeft gezocht(naar haar dochter). De postkaart die ze van M heeft gekregen, is er een met een

zwaan die vliegt en zegt "ik denk aan jou", en ze hangt de kaart naast die van Marokko op.

Ze wordt wakker op de trein en lag te slapen op de kaart van Marokko en de zwaan. Ze

bekijkt zichzelf in de raam van de trein en ziet dat de voorwerpen in haar kaak staan. Ze ruimt ze op en vraagt dan aan haar buur of hij de glazen kaders waarin de kaart en de postkaart

zaten kan wegdoen, omdat ze er zich aan heeft bezeerd (ze staan op haar wang), en deze (een zakenman) ruimt ze op in een plastik zak en legt deze boven hun hoofde, op het rek, weg.

Ze rolt de kaart voorzichtig op, omdat hij zoveel voor haar betekent. En onder de mouw van haar sweater heeft ze het adres en het telefoonnummer van M opgeschreven. Ze is zelfs bijna het telefoonnummers van haar ouders vergeten, zo hard is ze er van overtuigd dat Marokko haar nieuwe thuis wordt.

Dit keer heeft ze haar reis ook goed uitgestippeld, want Manuel heeft gelijk, je vertrekt niet zonder goede voorbereiding...dus een woensdagnamiddag was ze zogezegd naar de bijles wiskunde, maar i.p.v. dat is ze gaan rondwandelen. In de reisbureaus en heeft ze daar wat informatie opgedaan. Ze heeft besloten om vanuit Marseille te vertrekken, omdat van daaruit de meeste boottochten over de middellandse zee vertrekken. Ze had natuurlijk evengoed in Sete kunnen vertrekken, maar ze wou zo ver mogelijk van huis zijn.

Op het perron verschiet ze van de grote van dit alles, ze is nog nooit in een dergelijk grote stad geweest, zelfs niet met haar ouders. Ze ziet zelfs een stuk of 200 kaalgeschoren militairen staan. Dan kruipt ze op een paal en denkt ze aan iets dat M ooit heeft gezegd : "om naar de sterren te kunnen kijken moeten je ogen gewend zijn aan de donkerte" en plots ziet ze de uitgang staan. Eerste overwinning denkt ze, maar dan heeft ze dorst en wat later behaalt ze haar tweede overwinning door een blikje te kopen aan een automaat. Ze is echt zeker van zichzelf.

Ze denkt dat ze nog geld moet wisselen in Marokkaans geld ( dirhams) en dat ze haar paspoort moet klaar houden, dat nog gloednieuw is en toch al twee jaar oud ( 2 jaar geleden zouden ze met de klas naar Turkije zijn geweest, maar haar leraar Frans is toen ziek geworden en is het niet doorgegaan).

Ze wandelt op de brug van de boot en bedenkt dat er eigenlijk maar een letter verschil is

tussen Tanger en "danger", maar dat het wel een hoofdletter verschil is en dat dat haar moed inspreekt omdat het gevaar juist is van thuis te blijven en daar een ongelukkig leven te leiden. Ondertussen worden de meeuwen haar eerste zeevrienden. Ze vragen haar om eten, en terwijl ze haar zakken afzoekt (de zak waar een paar maanden ervoor nog de muntsnoepjes zaten) en ze vraagt zich af of de meeuwen muntsnoepjes lusten. Dan haalt ze uit haar zak nog een opgevouwen biljet en vraagt zich af wat het kan zijn : het is niet de postkaart en niet de kaart van Marokko. Ze plooit het open en ziet dat het haar treinticket is voor de terugreis. Ze gooit het naar de meeuwen toe en vraagt hen of een ticket terug naar Montpellier hen interesseert. De meeuwen verscheuren al vechtend het ticket. Dan overstemt het geluid van de zee alles en hoort ze de stem van M die verhalen over Marokko verteld.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen