U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Susanna Tamaro - Anima Mundi.
Deze versie komt van http://www.scholieren.com/boekverslagen/2153 en is laatst upgedate op 28/07/1999.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 3506 woorden.

Titel

Anima Mundi



Beschrijving:

Meeslepend! Eerst denk je; Oh nee, weer zo'n gebroken ouder/kind -relatie. 'Kind vlucht, na verloop van tijd zit kind aan sterfbed ouder en alles komt weer goed. Ouder sterft niet en het is een gelukkig gezinnetje'. Maar NEE, dit is een veel aangrijpender verhaal. je leeft je in, je gaat akkoord met zijn standpunt, of juist niet. Je merkt verandering op, ook al ziet de hoofdpersoon die zelf nóg niet. Als je dan ook nog een interview met de schrijfster zelf ziet en hoort, dan zie je toch veel overeenkomsten tussen Walter en Susanna Tamaro. Dat is erg leuk.



Het is vooral ook aangrijpend, je beseft eigenlijk aan het einde van het boek pas, - als Andreas al zelfmoord heeft gepleegd en Walter hem dus dik tien jaar niet gezien of gesproken heeft,- dat Andreas écht Walters enige vriend in heel zijn leven is geweest. Je ziet dat pas als Walter de brieven en het dagboek van Andreas aan Walter. Andreas mist hem en 'lokt' hem naar de non. Hier komt Walter tot rust. Hij leert wat liefde is, daar draait het hele boek eigenlijk om. De liefde: aandacht, zorgen voor, eenvoud. Het mooiste deel van het boek vind ik dit, als hij de liefde ontdekt (bij de non). De leegte die hij in het begin voelde is gevuld. Hij vergelijkt zichzelf en anderen dan met allerlei dieren en met de wereld. Hij is dat alles en is niet meer leeg!



Tja, waarom heb ik dit boek eigenlijk gekozen? Ik had het eerst niet eens gekozen. Eerst had ik vier andere boeken in huis. (Anima Mundi had ik wel in m'n handen gehad, maar weer teruggelegd.) Het boek dat ik in eerste instantie wilde lezen (van Peter Nadas) was 800 pagina's en dat was me iets teveel van het goede. De volgende dag las ik in de omroepgids , dat Susanna Tamaro geïnterviewd zou worden in "Simek ontmoet". Dát vond ik nu eens aardig" Toen heb ik meteen die andere vier boeken ingeleverd en "Anima Mundi" gehaald. Alleen ik was zo dom om het interview te vergeten. Snel e-mailde ik naar de "RVU" en de volgende dag had ik meteen bericht van meneer de producer himself, Pascal Lenferink. Gelukkig kwam er een herhaling en ik heb er zéker wat aan gehad. Want ik was toen allang in het boek begonnen en herkende erg veel dingen van Walter in Susanna. Erg leuk!



Anima Mundi gaat over Walter, die niet met z'n ouders kan opschieten en vooral niet met zijn vader. Het verhaal is opgebouwd volgens Chinese traditie in drie delen: vuur (jeugd), aarde (verleiding van het leven) en wind (ontdekken van de werkelijke waarden). Je volgt zijn leven. In het vuur ontdek je zijn haat tegenover zijn vader; zijn zoektocht naar liefde en geluk, wat trouwens door het hele boek speelt. Hij ontmoet Andreas in een psychiatrische inrichting. Iemand met uitgesproken meningen.



In het 2e deel is Andreas niet aanwezig, maar wordt vaak genoemd. Walter 'vlucht' naar Rome en gaat schrijven. Hij voelt zich ongelukkig, hij is leeg. Hij mist Andreas en wordt door verlangen naar aandacht tussen allerlei personen heen en weer gegooid. Dan krijgt Walter na een jaar of tien een brief van Andreas, hier begint deel wind. Andreas lokt Walter als het ware naar 't klooster, als Walter daar aankomt blijkt dat Andreas zelfmoord heeft gepleegd. Hij ontmoet Zuster Irene. In dit laatste deel vindt hij de liefde door middel van gesprekken met zuster Irene. De grootste verandering in zijn leven vindt plaats: hij weet wat liefde is!



Belangrijke passages

" Ik vond het fijn om door mijn moeder gewekt te worden, daarom deed ik zodra ik haar voetstappen hoorde mijn ogen weer dicht, het was een soort spel. Misschien zouden op een dag alle doden, om God een plezier te doen, alleen maar spelen dat ze dood waren. Op een afgesproken teken zouden ze vanuit de hel, het paradijs of het vagevuur allemaal halsoverkop naar de plek rennen waar ze waren begraven"(blz 14)



Ik herken het. Vroeger vond ik dat ook leuk en nu blijf ik nog steeds liggen als ik mijn vader naar boven hoor komen. maar dat is niet de kern, de bedoeling van deze vergelijking, denk ik. Ik vind het mooi gevonden en beschreven zoals de doden zullen reageren, maar ik denk niet dat het zo zal zijn. De doden blijven liggen. Althans hun lichamen en hun geest, de ziel vindt zijn liefde en lust bij God in de hemel of zijn straf in de hel. Maar Tamaro geeft zo wel mooi weer hoe zij er door verward is. Waar ben je na de dood? Wachten op het laatste oordeel en dan? Zit je boven of beneden. Prachtig beschreven.



" Walter had geen binding met zijn ouders, daar schrijft Susanna dit over: "Maar nee er waren twee personen in dat huis, en die twee personen waren even dicht bij elkaar als een muur en een schoen. Toen is er een derde bijgekomen, dat was weer iets anders, bijvoorbeeld een schop. De muur, de schoen en de schop leefden samen onder hetzelfde dak. Dat was alles."(blz 17)



Hoe sterk! Beter kan dit toch niet omschreven worden. Hij heeft totaal geen band met zijn ouders en z'n ouders nauwelijks met elkaar. Hoewel z'n moeder altijd vertelde van haar man te houden. Walter heeft hier ook wel wat weg van Susanna, want zij had ook een slechte band met haar ouders. Ze waren behoorlijk afwezig. Ze heeft zelfs jaren bij haar oma gewoond. Nu heeft ze wel weer wat contact met haar moeder. Walter had ook altijd een klein beetje meer gevoel voor z'n moeder, ook al was het dan maar iets.



Een mooi vervolg op deze passage is de manier hoe Walter tegen het 5e gebod "Eer uw vader en uw moeder" aankijkt:



"Eer uw vader en uw moeder wil zeggen: stel nooit het moment voor waarop ze je hebben gemaakt. Blij aan de ooievaars en kolen denken"..je zult anders beseffen dat het op dat ogenblik in de meeste gevallen niet om een liefdesproject ging, maar om een veel aardsere drift."



Walter had totaal geen band met z'n vader, hij haatte hem zelfs. Zijn vader sprak ook niet mét hem, alleen óver hem. Ook al was Walter er zelf bij!



"Het verbaasde me altijd dat hij nooit tegen mij praatte. Was het misschien dat ik een andere taal sprak? Telkens als hij me iets moest vragen, richtte hij zich tot mijn moeder"



Ik zou ontzettend veel passages over Walter en zijn vader, die me aanspreken, kunnen noteren. Toch wil ik deze er nog even uitpikken:



Walter hoorde een keer een verhaal van een Amerikaanse jongen, die het leger ingegaan was. Deze jongen ging naar Vietnam. Toen kwam hij na deze oorlog blind, zonder armen en benen terug. Walter vertelt:



    "Mijn vader zou het een mooi verhaal gevonden hebben, omdat hij voor mij altijd zo'n toekomst gewenst had: een kind verminkt door het geweld van de geschiedenis."



Nog een 'mooie' over Walters unhappiness":



"Dat je je ongelukkig voelt komt vooral - dat was me inmiddels duidelijk - doordat je op de verkeerde weg bent. -Als je met te kleine of te grote schoenen loopt, begin je na een paar kilometer de wereld te vervloeken. Wat ik niet kon begrijpen, was waarom je niet meteen al, bij het begin de schoen van de juiste maat kan kiezen."



Dit vertelt hij nadat hij uit een psychiatrische inrichting is ontslagen. Daar heeft hij Andreas leren kennen. Zijn enige en beste vriend blijkt aan het einde van het boek. Zij waren beiden bijna volwassen. Andreas, experimenteel en verhalen vol agressie en Walter, gevoelig en hangend aan Andreas' lip.



De bespreking van de lezersactiviteiten, zoals opbouwen van verwachtingen en het zich identificeren met bepaalde verhaalpersonen:



Het is niet steeds wat je verwacht. Walter is natuurlijk wel een persoonlijkheid opzich. Ik had niet achter hem gezocht dat hij met Orsa het bed in zou duiken.



En je ontdekt pas dat hij diepe haat koesterde tegen zijn vader en hij zijn moeder ook niet echt mag, als hij gevlucht is en echt nier meer terug gaat, niets meer van zich laat horen. Dat had ik eerst niet verwacht.



Als hij begint te schrijven verwacht je eigenlijk dat hij na wat moeite veel succes zou krijgen, maar dat viel tegen. Ik had ook niet gedacht dat Andreas, die zo zelfverzekerd van zichzelf leek, zelfmoord zou plegen.



Hij voelde zichzelf verheven boven anderen, maar zag in dat dat niet zo was.



Wat ik ook heel maf vond was, wanneer Walter's vader in het ziekenhuis ligt. Hij sterft en Walter huilt. Ik dacht: 'Ha, zie je wel, diep in zijn hart hield hij wel van zijn vader'. Maar nee, hij huilde omdat hij z'n vader zo intens HAATTE!!!



Zo zie je dat je echt met een bijzonder persoon te maken hebt, geen voorspelbaar, doorsnee persoon.



Maar met eigen ideeën, soms zelfs zonder ideeën. Je hebt dus eigenlijk niets te verwachten!



Ik voel me met niemand in dit boek verwant, eerder aangetrokken of ik herken enkele dingen in verschillende personen. In de ouders van Walter zie ik geen dingen van mezelf. Kleine dingen van Walter kan ik wel mee in stemmen. Zoals de liefde. Walter houdt zich bezig met de liefde, dat doe ik ook.



Ik vraag me ook wel eens af: 'Is dit nu liefde??!' of ik zeg juist (en dat denk ik gelukkig vaker):'Ja, dit is liefde'



Liefde is niet alleen verliefd zijn, maar bij mij eerder houden van, van je familie, vrienden en natuurlijk vriend



(-in). Het is inderdaad, zoals Walter en daarmee Tamaro, zegt, aandacht geven en krijgen, zorgen voor, openheid en luisteren. Daar ben ik het helemaal mee eens!!



De analyse van de eigen respons in relatie tot de tekst of ter beschikking gestelde info:



Met veel geduld en moeite heb ik m.b.v. anderen eindelijk een soort recensie gevonden op internet.



Na enig vertaalwerk en gedoe verscheen het in het Engels en in het Duits. In dit Engelse artikel wordt gezegd dat het geen super hoogstaand stuk is, maar je moet het toch zeker niet onderschatten. Daar ben ik het in zoverre mee eens dat ik zeg; het is inderdaad niet moeilijk geschreven, maar het gaat wel over een ingewikkelde kwestie. Heel psychologisch. Gelukkig is het niet moeilijk geschreven, want ik vind het uiterst irritant als ik een zin 3 keer moet lezen voordat ik het begrijp.



Het boek is inderdaad ontroerend in zijn eenvoud zoals achterop geschreven staat.



Anima Mundi neemt je helemaal mee, je leeft in de persoon in, je leert hem kennen. Vooral doordat het door de ik persoon verteld wordt.



Volgens het artikel is Anima Mundi anti-idee en anti- politiek geschreven. Dat had ik zelf nog niet ontdekt, maar nu ze dat zo zeggen, zie ik het zelf ook: Walter komt er achter dat Andreas' ideeën nergens op slaan, hij moet zijn eigen ideeën en gevoel ontwikkelen en de liefde ontdekken. Dat gebeurt dan ook aan het einde van het boek bij de non Irene. Er wordt ook gezegd dat het geen anti-communistisch boek is, het boek draait niet alleen om de non of het schrijven van Walter, maar om 2 jongens die volwassen worden. Tamaro neemt ons mee in het leven van Walter met diepe en moeilijke gedachten. Soms is het zelfs pijnlijk om bij hem te zijn als lezer. Want je kent zijn gedachten, zijn leven, totdat hij vrede vindt bij de non. D.m.v. Walter zie je Andreas' pijn. De haat die Walter koestert tegen z'n vader is bijna onvoorstelbaar. Het sleept je mee. Je zou hem wel wat kunnen doen als je hem tegen zou komen. Maar als je de situatie in het ziekenhuis leest"Vader zegt;' vergeef me Walter' dan doet je dat toch wel wat.



De vergelijking met de eigen leeservaring met die van professionele lezers (critici, docent):



Ik las in de N.C.R.V.-gids van week 40 een stukje "Uitgelicht" met Susanna Tamaro. Ze zou worden geinterviewd in "Simek ontmoet!" Jammergenoeg had ik het die zaterdagavond gemist. Ik heb meteen per e-mail contact gezocht met de RVU. De volgende dag had ik meteen bericht van Pascal Lenferink, de producer (!) van "Simek ontmoet!". Gelukkig kwam er een herhaling van het interview en hij gaf me meteen wat tips, waar mijn docent absoluut niet onderuit zou kunnen"".



Ik wilde met hem dit boek vergelijken, maar ik heb nog steeds geen antwoord op mijn vragen ontvangen.



Een vergelijking kan ik dus niet echt geven, maar uit zijn eerdere bericht heb ik wel opgemaakt, dat hij het een prachtig boek vindt.



De karakterisering van de personages

De hoofdpersoon is natuurlijk Walter. Een eenzame jongen die naar Rome vlucht, nadat hij uit een psychiatrische inrichting is ontslagen. Hij heeft erg veel problemen met zijn ouders en haat zijn vader zelfs. Hij houdt zich bezig met de eenzaamheid, eenvoud en de liefde. Hij snapt niet wat liefde is. In zijn hele leven heeft hij maar een vriend gehad en dat was Andreas. Gebeurtenissen die van invloed op hem waren:



- de dood van zijn ouders, Andreas en Zuster Irene.



- de vrouw Orsa, die hij ontmoette in Rome. Hij werd door haar gebruikt!!



- de ontmoeting met Zuster Irene.



Hij voelt zich voor het eerst intens gelukkig als hij in Rome arriveert en later nog een keer, als hij de smaak van hetschrijven te pakken heeft.



Walters vader drinkt en is vol van de oorlog en het leger. Hij vindt dat men geen recht van spreken heeft als deze de oorlog niet heeft meegemaakt. Hij praat niet met, maar wel(in het bijzijn van) over Walter. Hij slaat vaak de hele kamer kort en klein, om te voorkomen dat hij Walter en zijn moeder in elkaar slaat. Als hij op zijn sterfbed ligt komt hij tot inkeer.



Hij vraagt Walter om vergiffenis. (zie vorige punt)



Walters moeder praat wel met Walter. Ze probeert wel haar man te ontlopen, ook al houdt ze wel van hem.



Als Walter in Rome woont komt zijn moeder 1 keer langs, later weet Walter dat dit een afscheid was, want zijn moeder overlijdt aan een ernstige ziekte. Hij heeft zijn moeder dus maar 1 keer weer gezien in de tijd dat hij in Rome was. Hij heeft toen hij bij zijn vader langs toch het graf van zijn moeder opgezocht.



Walter ontmoet zijn enige vriend, Andreas, in de psychiatrische inrichting. Eerst gelooft Walter Andreas' ideeën over liefde en vooral over de wereld en haar mensen. Zij vinden zichzelf heel wat, maar Walter ontdekt later dat hij niet boven alle mensen staat. Als Walter in zijn ouderlijk huis komt vindt hij brieven van Andreas, aan hem gericht. Dit is een belangrijke verandering in zijn leven. Andreas vertelt over zuster Irene, waar hij veel van leert over liefde en de mensen. Walter besluit naar dat klooster te gaan en ontdekt in één van de daar aanwezige brieven dat Andreas zelfmoord heeft gepleegd. Hij blijft een jaar bij zuster Irene, ook hij leert veel van haar over de liefde.



Walters leermeester Zuster Irene heeft behoorlijk wat teweeg gebracht bij de beide jongens. Bij Andreas' net niet genoeg, denk ik, want hij pleegde zelfmoord. Walter en hij leerden van haar wat liefde is. Ook krijgt Walter van haar te horen dat vel mensen om vergiffenis vragen op hun sterfbed. Zijn vader, Andreas en ook zuster Irene, ze deden het allemaal. Tot haar laatste adem heeft Walter voor Irene gezorgd. Eigenlijk nog langer. Hij heeft haar zelf klaar gemaakt om begraven te worden.



Enkele bijpersonen zijn: Neno, Federico. Orio en Massimo. Walter dacht dat hij door hen wel beroemd zou worden met zijn schrijfwerk. Ook Orsa is een bijpersoon. (Zie karakterisering Walter)



Behandeling vanuit de biografie van de schrijver en diens opvattingen

Susanna Tamaro is in 1957 geboren in Triest, Italië. Ze is een eenvoudige vrouw, essentieel. Ze had weinig contact met haar ouders, net als Walter van Anima Mundi. Ze heeft daarom een tijdje bij haar oma gewoond. Ze ziet haar ouders nog wel, maar houdt geen diepzinnige gesprekken (net als W.). Ze wil in haar boeken de diepzinnige dingen kenbaar maken. Dat is eenvoud. Ze leeft van eenvoud. Walter denkt ook heel erg na over zulke dingen. Over de eenzaamheid, de leegte en de liefde. Susanna wil eenvoudig leven, ze vindt haar leven soms te vermoeiend. De leegte, die Walter aan het begin van het boek voelde, heeft Susanna ook gekend. Ook zij was op zoek naar liefde; zij en Walter wisten niet wat liefde was. Zij hebben ontdekt dat liefde aandacht, openheid en luisteren is.



Op zoek naar liefde"daarvoor moet waarschijnlijk eenzaamheid zijn geweest. Dat was, weer in beide gevallen, zo. Walter heeft zich erg lang alleen gevoeld, totdat hij Andreas ontmoette. Dat was maar een korte periode. Pas aan het einde van het boek, als hij n.v.v.t. de non begrijpt, leert hij de liefde kennen en de eenzaamheid overwinnen.



Susanna weet de laatste 10 jaar wat liefde is. Ze ziet dat vooral als ze met haar dieren bezig is. Zij zijn de vervanging voor de prins op het witte paard die nooit is op komen dagen. De mannen die ze ontmoette konden niet met haar geheim omgaan, het schrijven.



Wat het schrijven betreft hebben de schrijfster en de hp zeker wat gemeen. Walter krijgt in het verhaal toch inspiratie voor het schrijven. Hij schrijft aan een stuk door, dag en nacht. Zo schrijft Tamaro ook. Op dit moment schrijft ze helemaal niet. Schrijven is nl. een avontuur, dat overkomt je. Het is geen routine!! Zij heeft net als Walter geen controle over het schrijven.



Vergelijking met andere werken van de auteur

Nergens kon ik info over andere boeken van Tamaro vinden. Een klein stukje in een Duits artikel gaat hier over.



Andere werken van haar: Hoofd in de wolken, Love en Stem van je hart. De boeken van haar zijn volgens de Italiaanse regisseur Federici Fellini: heel argeloos en als vanzelfsprekend natuurlijk over geweld, wreedheden en doodsverhalen vanuit het perspectief van het offer, meestal psychisch of seksueel misbruikte kids en vrouwen'. Haar boeken zijn vaak een variatie op haar biografie. In elk boek zit wel wat autobiografisch. Het slechte contact met haar ouders(Anima Mundi) en juist de goede relatie met haar oma (Stem van je hart).



Susanna's vader kwam op zijn 70e er pas achter wat liefde was. En stierf net als Walters vader. Nu denkt u dat ik afdwaal, maar ik wil hier alleen duidelijk aangeven, dat er in veel van haar boeken autobiografische aspecten terugkomen.



Vergelijking met andere auteurs of literaire werken:



De boeken van Tamaro zijn een verhaal apart. Ikzelf zie geen dingen die te vergelijken zijn met de boeken die ik heb gelezen. In het Duitse artikeltje over Tamaro staat alleen dat haar boek "Stem van je hart" zelfs de verkoopresultaten van Umberto Eco's "In de naam van de Roos" overtrof. (nl. 200.000 exemplaren in 3 mnd.)



Behandeling vanuit cultuur - historisch of maatschappelijke context

'Anima Mundi' had denk ik in allerlei landen af kunnen spelen. Er zijn een paar kleine details die misschien typisch Italiaans zijn. Bijvoorbeeld bij Neno, (een soort soepele bespreking) is het eten en drinken eerst gering, dat is tegenstrijdig met de Italianen, zij eten en drinken graag veel en vaak. Later als Walter weer eens bij Neno komt, is er behoorlijk wat veranderd. De gesprekken gaan niet meer of de literatuur zoals Walter dat van hun gewend was, maar over commercie en films. Het eten en drinken is uitgebreid, ruime keuze en niet het goedkoopste.



Dat is het enige dat ik er uit kon halen.



Evaluatie

Anima Mundi is een meeslepend boek en je kunt er ook nog wat van leren. Het boek is prettig om te lezen, doordat het niet moeilijk is geschreven, terwijl er wel pittige onderwerpen worden behandeld die mij interesseren .



In het bovenstaande verslag komt duidelijk naar voren wat mij aanspreekt in dit boek, bv. De liefde.



Bij dit onbekende boek zou ik het anderen zeker aanraden te lezen.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen