U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : I.turgenjev - Vaders En Zonen.
Deze versie komt van http://www.scholieren.be/huiswerk/show_stuk.php?id=1199 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1403 woorden.

De ware aard van de mens onthuld



Korte inhoud



Vaders en zonen begint met de terugkeer van Arkadi naar zijn ouders na een lange tijd van zelfstandigheid. Hij brengt zijn vriend Bazarov mee, die naar eigen zeggen een nihilist (dit woord zal nog verklaard worden) is. Algauw beginnen spanningen op te lopen tussen Bazarow en Arkadi’s oom, Pawel Petrovitsj die een zeer aristocratisch man is.

De twee vrienden gaan vervolgens in op een uitnodiging van een oude vriend van Arkadi’s vader, waar zij kennis maken met de vorstin Odintsov. Arkadi en Bazarow voelen zich aanvankelijk enorm aangetrokken tot deze vrouw, maar Arkadi beseft algauw dat haar zusje Katja veel meer met hem gemeen heeft, dat hij zich bij haar veel meer zichzelf kan zijn. Bazarow aan de andere kant, is enorm verliefd op mevrouw Odintsov, met wie hij dagelijks lange en diepgaande gesprekken heeft. Zijn liefde vindt echter geen weerklank, en hij wordt diep ongelukkig. Hij gaat voor een tijdje terug bij zijn ouders, die dolgelukkig zijn hem terug te zien, maar toch niet weten wat tegen hem te zeggen. Dit laatste geldt vooral voor de moeder, die zielsviel van hem houdt, maar niks durft verkeerd te zeggen. Bazarow gaat nog één keer naar zijn geliefde, maar vindt opnieuw geen weerklank. Zo wenst hij Arkadi veel geluk met zijn toekomstige vrouw en keer terug naar zijn ouderlijke huis waar hij sterft aan een typhus besmetting. Op zijn sterfbed neemt mevrouw Odintsov afscheid van hem, en geeft hem een laatste kus.





Leeservaring



Vaders en zonen is een psychologische roman, dit komt sterk tot uiting in de vele dialogen die het boek rijk is, waar er veel belang wordt gehecht aan de gevoelens van de personages. Wat er in hun hoofd omgaat is minstens zo belangrijk als wat zij zeggen. Een voorbeeld hiervan is: “Je coquetteert, dacht hij, je verveelt je en plaagt mij uit verveling, terwijl ik…” Zijn hart stond inderdaad op barsten. “Bovendien bent u misschien te veeleisend”: zei hij, zich helemaal voorover buigend en met het fluweel van de fauteuil spelend. (p.224)

Men kan in dit stukje dus zien, wat het personage(Bazarov) denkt. Dit is eigenlijk veel belangrijker dan wat hij daarna zegt, omdat je de gevoelens die omgaan in die persoon kan begrijpen.



Dit is een psychologische roman, omdat er de nadruk op de karakters wordt gelegd. Deze worden zeer gedetailleerd beschreven voor de lezer, men krijgt van een aantal hoofdpersonages ook hun verleden voorgeschoteld om zo nog beter in te kunnen leven. Bazarow is zoals eerder vermeld een nihilist. In het boek wordt hiervoor een elegante definitie gegeven: een nihilist is iemand die zich voor geen enkele autoriteit buigt, die geen enkel principe zomaar aanvaardt, hoeveel eerbied dat principe ook geniet.

Dit betekent dat Bazarov muziek, kunst, liefde, … m.a.w. alles wat geen nut heeft, een totale tijdverspilling vindt. Zo lees ik ergens in het boek: Bazarov stond heel vroeg op en legde dan twee, drie werst af, niet om te wandelen, want hij kon wandelingen zonder doel niet uitstaan, maar om planten en insecten te zoeken .



Wat mij opviel is dat de nihilisten dikwijls verdacht veel leken op de communisten. Een zeer goed voorbeeld hiervoor is de volgende discussie tussen Arkadi en Bazarov: “De natuur ook?”, zei Arkadi, peinzend de verte in kijkend naar de bonte velden, fraai en zacht verlicht door de al niet meer hoge zon. “De natuur is ook onzin in de betekenis die jij er aan geeft. De natuur is geen tempel, maar een werkplaats, en de mens is een arbeider in die werkplaats.”

Zo zijn er nog veel stukken, waar er sterk wordt verwezen naar het socialistische atheïsme, rationalisme en realisme. De vele discussies tussen Bazarov en de aristocratische P.Petrovitsj met als climax een (bijna dodelijk) duel verwijst ook weer naar spanningen tussen de bourgois en de proletariërs in die tijd.



Dit boek heeft het continu over tegenstellingen, dit kon men al afleiden uit de titel. Het zijn niet alleen de tegenstellingen tussen ouders en hun kinderen, maar ook tussen principes en nut, romantisme en realisme, spiritueel en rationeel, liefde en haat, etc.

Wanneer ouders hun kinderen een lange tijd niet meer hebben gezien, zal de kloof tussen hen, en dus de tegenstelling vergroten. In het boek wordt er vooral tussen Bazarov en zijn ouders dit duidelijk. Een voorbeeld: “De vorige keer, moedertje, zei hij, hebben we Jenjoesjka een beetje verveeld, nu moeten we verstandiger zijn”. Arina gaf haar man gelijk, maar dat gaf haar niet veel, want ze zag haar zoon alleen maar aan tafel en durfde helemaal niets meer tegen hem te zeggen. “Jenjoesjka!” begon ze af en toe, maar voor hij dan opkeek zat ze al aan de snoertjes van haar reticule te trekken en te mompelen: “Niets, niets, zomaar” en naderhand ging ze dan naar haar man en vroeg hem, met haar wang op de hand gesteund: “Hoe zouden we erachter kunnen komen wat Jenjoesjka vandaag eten wil, koolsoep of bietensoep? – “Maar waarom heb je hem dat zelf niet gevraagd? “Maar dan stoor ik hem!” (p.305). Men kan hieruit afleiden dat deze moeder enorm veel van haar zoon houdt, maar hem niet durft te storen met haar oubollige opmerkingen. Ze weet niet meer wat hem interesseert, maar vooral ook omdat haar zoon een heel andere kijk op het leven heeft dan haar. Zij en haar man zijn twee zeer streng opgevoede gelovigen. Een keer zei ze tegen haar zoon dat ze enorm verheugd was hem terug te zien en toen hij zich omdraaide zegende ze hem drie maal. Ze durfde dit dus hem niet te zeggen, maar toch gelooft ze, dat ze haar zoon op die manier heeft gezegend.



De schrijver probeert ons in dit boek o.a. duidelijk te maken dat nihilisten ook mensen zijn en dus ook gevoelens moeten hebben. Op een gegeven moment wordt Bazarov onverwacht verliefd, dit eigenlijk tot zijn eigen ergernis, want hij voelt zich er niet gemakkelijk mee. Een voorbeeld: “Spoedig verscheen mevrouw Odintsov zelf in een eenvoudig morgentoilet. In het licht van de lentezon zag zij er nog jonger uit. Arkadi stelde Bazarov voor en merkte met heimelijke verbazing dat deze in verwarring leek te raken, terwijl mevrouw Odintsov volkomen rustig bleef, net als gisteren. Bazarov voelde zelf dat hij verlegen was en ergerde zich.” (p.202) en “Mevrouw Odintsov zat tegen de rugleuning van haar stoel geleund en luisterde, de handen over elkaar, naar Bazarov. Hij sprak tegen zijn gewoonte vrij veel en probeerde haar kennelijk bezig te houden, wat Arkadi alweer verbaasde.” (p.204).

Waarom Bazarov zich aangetrokken voelt tot mevrouw Odintsov is vrij duidelijk. Zij is een zeer onafhankelijke vrouw, niet alleen financieel, maar ook geestelijk. Zij heeft een duidelijke eigen mening en is volgens hem dus zeer intelligent. Zelf gedraagt Bazarov zich doorgaans zeer koel, geeft korte antwoorden en komt meestal arrogant over. Wanneer hij merkt dat deze vrouw in tegenstelling tot andere vrouwen ook nog eens koel en nuchter doet, voelt hij dat hij zijn ware heeft gevonden.

Het wordt ons duidelijk dat mensen altijd gevoelens hebben, het nihilisme kan eigenlijk niet bestaan. Uiteindelijk leidt dit Bazarov tot zijn eigen dood.





Een klassieker?



Vaders en zonen werd geschreven in het jaar 1862 . Het blijft desondanks actueel omdat het thema, de kloof tussen de generaties, universeel is. 1862 was reeds een periode van grote spanningen tussen de bourgois en de proletariërs (boeren en arbeiders). Wanneer men dit boek leest met datgeen in het achterhoofd kan men zeer veel gelijkenissen opmerken. Turgenjev heeft eigenlijk met dit boek de revolutie, de opkomst en de neergang van het socialisme in Rusland voorspeld, wat ik bijzonder geniaal vind. Twee personen met verschillende idealen worden tegenover elkaar geplaatst, met het één een ideale maatschappij van arbeid en nut voor het oog en de ander, een romantische plaats met kunst en liefde. Men komt in de loop van het verhaal tot inzicht dat de mens hiervoor niet gemaakt is, dat de waarheid en de echte wereld er ergens tussenin moeten liggen.



Ik ben blij dat ik dit werk van een genie heb kunnen uitlezen en ik raad dan ook iedereen aan, jong en oud, vaders en zonen, om dit boek eens te lezen.



“Wat wil je, Wasja! Een zoon is een afgesneden stuk brood. Het is net een valk: hij vliegt aan en vliegt weg als hij wil; maar jij en ik zijn als paddestoelen in een holle boom, we zitten naast elkaar en kunnen niet weg. Ik blijf alleen steeds dezelfde voor jou en jij voor mij.” (p.261)
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen