U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : 1976 - 'niets'bespreking Van Het Toneelstuk 'niets' Door Ingezonden.
Deze versie komt van http://www.scholieren.be/huiswerk/show_stuk.php?id=1198 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1826 woorden.

Toneelkritisch verslag met behulp van theatersemiotiek.



Geziene toneelstuk: ‘Niets’

Tekst: Nic Balthazar

regie: Nic Balthazar

Spel: Roel Vanderstukken

Video: Marijke Pinoy, Ron Cornet, Jakob Beks, Peter de Graef, Maarten Claessens,Katrien Pierlet, An Van Gijsegem, Bart De Dobbeleer, Jasper Stustewagen

Spelbegeleiding: Michael Pas

Muziek: Praga Khan

Plaats: Kopergietery

Coproductie

Al van zodra Nic Balthazar kon lopen namen zijn ouders hem mee naar het theater. Hij werd pas echt door de theatermicrobe gebeten toen hij zelf ook op het podium ging staan. Hij speelde mee in ‘Vreemd kind in je straat’ (1976) en ‘Spring’ (1979) van Eva Bal, de voormalige artistiek leidster van de Kopergietery. Nic Balthazar raakte het theater lange tijd uit het oog, tot Roel Vanderstukken hem contacteerde. Hij zou Balthazars jeugdroman ‘Niets, was alles wat hij zei’ op scène brengen. Blijkbaar was Balthazar de Kopergietery nog niet vergeten. Met zijn regiedebuut ‘Niets’ komt hij opnieuw thuis in het speeltheater. Om dit project op poten te zetten kon hij niet enkel rekenen op het speeltheater, ook Praga Khan, die voor de soundtrack zorgde en Vidiots, voor de ondersteunende video- en gamebeelden, konden elk het geheel stevig ondersteunen. De zwaarste brok is echter voor rekening van Roel Vanderstukken die met deze theatersolo zijn debuut maakt.



Tekens van het drama



De acteur als teken.



Roel Vanderstukken was al enige tijd bezig naar de beste manier te zoeken om helemaal naam te kunnen maken in de theaterwereld. We kennen Roel allen uit de bekende serie ‘Wittekerke’, waarin hij een erg belangrijke rol heeft. Roel heeft alreeds enkele rolletjes in de toneelwereld gespeelt, maar deze waren nooit echt een hoofdrol. Mede daarmee heeft hij aan Nic gevraagd om zijn boek te mogen spelen, met als gevolg dat Nic weer de toneelwereld opzocht en het stuk regisseerde. De spanning tussen de eigen persoonlijkheid van de acteur en de gespeelde rol in het toneelstuk is heel erg groot. Aangezien de rol die hij vertolken moet een lichtautistische jongen voorstelt. Hiervoor heeft Roel 2 weken doorgebracht in een instelling, dit is iets wat geheel ten goede van zijn rol komt. Wan t het is niet bepaald een erg makkelijke rol te spelen. De acteur gebruikt als eerste ikonische tekens door de kledij die hij aanheeft. Zijn kledij is heel gewoon, hij draagt zwarte sportschoenen, een vest, een jeansbroek, en een T-shirt van Praga Khan. Dit laatste kledingsstuk kan men ook zien als een symbolische verwijzing naar de muziek die in het stuk gebruikt wordt en tevens speciaal voor dit stuk is geschreven. De groep die de muziek brengt heet Praga Khan, onder velen bekent. Maar daar gaan we straks verder op in. Een van de factoren waar men heel erg duidelijk kan zien dat Roel een tijdelijke mutatie van zichzelf is, is aan bijvoorbeeld de mimiek die de acteur gebruikt. Men kan hem heel erg duidelijk als autist zien, aangezien hij zich helemaal in zijn rol verplaatst. In het hele stuk gebruikt hij tics. Een voorbeeld van een van deze tics is bijvoorbeeld het herhaaldelijk wrijven van het haar, en het plat leggen van zijn haar. Een ander voorbeeld is het steeds trekken aan zijn jas die hij aanheeft. Ook wanneer hij nerveus wordt in het stuk speelt hij dit heel erg goed, hij maakt echt een hele nerveuze en onzelfzekere indruk. Deze factoren zorgen voor de geloofwaardigheid van Roel als autist, en zijn fantastisch vertolkt door Roel.



De acteur en zijn tekst.



De tekst van de acteur is een heel erg sterk punt in het hele stuk. Doorheen het hele stuk praat Roel steeds in rijm. Bij het begin van de try-outs die ik ook allen bijwoonde, was deze rijmtaal veel beperkter dan bij de eigenlijke en officiële voorstellingen. Dit is een aspect waar na de positieve reacties op de ruimtaal op de try-outs heel wat is aan gesleuteld, met als prachtig resultaat een heel erg vlot toneelstuk. Deze rijmtaal droeg bij aan de vlotheid van het toneelstuk aangezien men hier een toch wel zwaar onderwerp naar voor brengt. De ruimtaal zorgt voor heel wat woordspelingen die het stuk soms lichter makken, aangezien er heel wat grappige woordspelingen in zitten.



Bijvoorbeeld: ‘wat is zijn motief? Een locomotief…’



Maar tegelijk zijn er ook woordspelingen die heel erg tragisch zijn, en vele mensen verder laten kijken dan hun neus lang is. Natuurlijk hebben de try-outs er ook voor gezorgd dat je op de werkelijk officiële voorstelling meer let op deze woordspelingen en er heel wat meer ontdekt. Het tempo van de spreektaal was soms vlot, soms ook wat trager, maar altijd goed passend in het stuk.



Ook worden in het hele stuk beeldfragmenten gebruikt die op het decor worden geprojecteerd. De taal in deze beeldfragmenten is meestal mooi Nederlands, je kan natuurlijk heel erg duidelijk horen dat de meeste acteurs die voorkomen op het scherm een duidelijke dictie-taal gebruiken. Toch zijn er enkele acteurs, bijvoorbeeld de moeder die met een heel erg klein dialectaccent praat, maar dit is geheel terecht, verstaanbaar en stoort dus niet.



De mimiek en gebarentaal van de acteur heb ik alreeds besproken.



De posities en verplaatsingen van de acteurs



Hier kan men in het stuk enkel kijken naar de verplaatsingen die de slechts één acteur doet, deze zijn heel vaak rechtlijnig, dit verwijst naar het autisme van de jongen. En kan dus gezien worden als een symbolisch teken.



Kostumering en grime van de acteur



Over de kostumering heb ik het alreeds gehad, en op gebied van grime kan men weinig zeggen, aangezien de acteur geen schmink op zich heeft.



De visuele vormgeving.



Het decor.



In het decor kan men verschillende soorten tekens aantreffen. Laat ik u eerst de schikking van het decor beschrijven. Het decor bestaat uit een computer, een camera, een stoel, 3 panelen, een bed en een urne. Men kan een symbolisch teken in het decor terugvinden in de witte kleur van alle rekwisieten en decorelementen. Alles buiten de urne die bruinzwart was, had een witte kleur. Deze kleur kan men zien als een verwijzing naar een psychiatrische instelling of ziekenhuis, het wijst een beetje naar de eenzaamheid van Ben. De eenzaamheid die hij bezit aangezien hij in een wereld leeft waar niemand in kan komen. Deze witte kleur heeft ook als effect dat het toneel heel sober en minimalistisch wordt. Op het middelste paneel worden steeds videofragmenten geprojecteerd. Deze beeldfragmenten bestaan uit getuigenissen van vrienden, familie, en andere mensen. Ook bestaan ze uit computerfragmenten en de nepbegrafenis van Ben. Men kan deze beeldfragmenten niet echt zien als decor, maar wel deels als een voorstelling van meerdere acteurs. Maar je kunt ze niet honderd procent als acteurs beschouwen aangezien ze niet aanwezig zijn op de planken.



De rekwisieten.



Als rekwisieten kan men een computer zien, dit is de computer van ben, waarmee hij via een chatbox ‘Barbie’ leert kennen, en doet ook dienst als computer waar ben een spel opspeelt.

Een ander rekwisiet is de urne die hij gebruikt om te duiden dat jij niet dood is, dat er geen as aanwezig is in de urne. De tafel is het enige rekwisiet dat 2 functies heeft meegekregen, in het midden van het toneelstuk doet het namelijk dienst als perron, waar van Ben wil springen wanneer hij zich van het leven beroven wil.



De belichting.



De belichting is erg sober, men gebruikt twee spots, een die het linker deel van de scène belicht en één die het rechter deel belicht. Enkel wanneer Ben op de tafel staat, omdat hij van het perron wil springen wordt hij op de tafel belicht.



Spanning



De spanning in dit stuk werd opgeroepen door heel wat factoren.

Zo had je als eerste factor het taalgebruik in rijm, dit hield steeds de aandacht van het publiek omdat het steeds verrassend was, er was steeds een volgende rijm of woordspeling.

Een tweede factor is de muziek, die soms vanuit het niets heel erg luid aansprong, dit deed heel wat mensen schrikken, en zorgde zo voor een soms komisch effect maar vooral een schrikkend effect. De muziek is trouwens speciaal voor het stuk geschreven. Maar men gebruikte niet enkel de muziek van Praga Khan, men gebruikte ook delen van andere muziekstukken.

Een derde spanningselement was het gebruik van de beeldfragmenten, dit was iets waardoor iedereen heel erg geboeid zat te kijken, en waardoor niet erg veel mensen de aandacht verloren. Het legde zowel erg grappige momenten als erg tragische momenten vast, vooral de begrafenis was heel erg tragisch, waardoor je achteraf wel enig aangedane mensen kon aantreffen, waaronder ook mezelf, die ook alle try-outs heeft gezien en kon meebeslissen over het stuk. Het feit dat ik al die keren geboeid bleef wil toch erg goed zeggen dat Nic dit stuk heel erg goed heeft bestudeerd, aangezien hij ook de schrijver van het boek is. Maar hij heeft dit boek met heel veel gevoel en doordachte kennis van toneel en film naar voor gebracht op scène, op zo een manier dat heel erg weinig mensen negatieve commentaar op het stuk hebben geleverd.

Als laatste spanningsfactor wil ik graag aanhalen dat Roel die Ben vertolkt soms heel verrassend optreed in het toneel, waardoor de mensen niet erg snel de aandacht konden verliezen.



Toch wil ik benadrukken dat de sterkste factor diegene van de taal is.



Het stuk dat naar voor werd gebracht was een stuk met een heel erg zwaar thema: autisme. De toeschouwers van dit stuk waren daar van op de hoogte en wat zij verwachten werd dus ook ingewilligd door de fantastisch spelende Roel Vanderstukken. Het stuk was dus in overeenstemming met de theaterconventies, aangezien de toeschouwers geen dingen te zien kregen die niets met het stuk te maken hadden of die het stuk heel ongeloofwaardig zouden maken.



Persoonlijke mening:



Ik heb het geluk gehad persoonlijk contact te maken met de acteur en de regisseur door verschillende keren de try-outs bij te wonen. Ik was hiervan steeds op de hoogte aangezien er een erg goede vriendin van me meespeelt op de beeldfragmenten. Hierdoor kon ik dus ook men kritiek en de goede aspecten van het toneelstuk aan de regisseur meedelen, wat trouwens de bedoeling is van een try-out, zodat men het stuk nog kan verbeteren. Mede hierdoor kon ik de hele evolutie van het toneelstuk aan levende lijve ondervinden. Het feit dat de uiteindelijke voorstelling mij dan ook nog steeds heel erg bleef boeien wijst er voor mij op dat het echt een heel erg goed stuk is. Nic brengt hier een heel zwaar thema, namelijk de zelfmoord van een autistische jongen, en de problemen in die een dergelijk jongen of meisje meemaken kan in onze wereld. Ook al is deze jongen niet dood, aangezien zijn zelfmoordpoging mislukt, toch is deze jongen zijn leven miserabel, hij leeft teruggetrokken op zijn zolderkamer met zijn ingebeelde vriendin.. Nic brengt dit zware stuk heel wat luchtiger door de rijmtaal, de komische uiteenzettingen van de psychiater en de uit zijn nek kletsende directeur. Ik zou met veel plezier dit stuk aanraden aan vele mensen die ik ken, aangezien het mij meerdere keren heeft kunnen bekoren. Ik denk ook dat mijn deelnames aan de verschillende try-outs er hebben voor gezorgd dat ik dit toneelstuk echt heb kunnen smaken.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen