U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Jack Gantos - Koorddansen.
Deze versie komt van http://www.scholieren.be/huiswerk/show_stuk.php?id=1144 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1820 woorden.

Personages



Daniël Lichterman

Over Daniël gaat in feite het hele boek. Hij is een vijftienjarige student en, voor het boek toch wel redelijk belangrijk, homoseksueel. Tot voor kort had hij een relatie met Leonard Donckers, zijn leerkracht latijn en engels, maar die kwam bij een onfortuinlijke val aan zijn einde. Het is een heel intelligente jongeman en hij is heel gevoelig, doorheen het boek krijg je het gevoel dat hij ieder moment in een afschuwelijke depressie kan vallen. Die gevoelens verwoordt hij in zijn tekeningen.



Tess Lichterman

Tess is Daniëls moeder. Ze is een nuchtere, zelfstandige vrouw en is een beruchte fotografe.

Ze probeert haar zoon op te voeden met het idee dat hij zijn eigen beslissingen moet kunnen maken en voor zichzelf moet kunnen opkomen. Ze heeft een goede relatie met haar zoon en probeert hem zoveel mogelijk te steunen.

Ze is dan duidelijk zelf ook enorm aangedaan door wat haar zoon overkomt.



Leonard Donckers

Leonard speelt geen actieve rol in het verhaal, bij het begin is hij namelijk al gestorven. Toch zou je hem zeker het tweede hoofdpersonage kunnen noemen, aangezien het boek voornamelijk draait rond de zielenroerselen van Daniël over zijn relatie met de man en het ongeluk zelf.

Door Daniëls herinneringen en gedachten leren we de leerkracht kennen.



Andreas

Het boek vertelt niet echt veel over Andreas, maar kennelijk was hij Leonards beste vriend voor de hele affaire. Hoewel hij Leonard zijn relatie niet echt afkeurt moest hij toch afstand nemen van zijn vriend omdat hij niet echt wist hoe hij met de hele situatie moet omgaan.







Dé is een therapeute die Daniël, onder lichte dwang van zijn moeder, wekelijks moet bezoeken.

Hoewel ze het waarschijnlijk wel goed met hem meent, ontbreekt haar het geduld om met Daniël, die hardnekkig weigert zijn gevoelens te verwoorden, te blijven helpen.



Nick

Nick is een pestkop die in dezelfde school zit als Leonard. Uiteindelijk wordt hij voor Leonard een uitklaatklep voor al zijn woede en agressie.



Analyse van het hoofdpersonage



Daniël is een zeer intelligente en introspectieve jongen van zestien.

Hij ziet in alles wat hij tegenkomt een diepere betekenis.

Wanneer hij uit het raam kijkt, ziet hij niet enkel de meeuwen, hij ziet vrijheid in hun vlucht en de manier waarop de zon op hun buik weerspiegelt en die een roze gloed geeft. Net als zijn moeder weet hij telkens de essentie van de dingen te vatten, zij het dan niet met fotografie. Met zijn gevoelens gaat hij om door te tekenen wat hem treft. Zo is zijn voornaamste onderwerp een koorddanser, een woord dat op zoveel manieren op Daniël toepasbaar is. Eerst en vooral de letterlijke betekenis; een ontmoeting met een koorddanser uit een heel beroemd Engels circus, waar zijn moeder foto’s kwam trekken in opdracht van een schrijfster was voor Daniël een heel belangrijke ervaring. Voor zover ik kon afleiden uit het boek was het de eerste keer dat hij zich seksueel aangetrokken voelde tot een man en het verwarde hem dan ook afschuwelijk. Ook Daniël zou je een koorddanser kunnen noemen, hoe clichématig en melig dat ook mag klinken. In het boek zegt zijn moeder: “Verdriet en angst maken dat je je evenwicht verliest.”

Daniël is zeer labiel, hij staat voortdurend te balanceren tussen zich overgeven aan zijn woede en verdriet of zich over de situatie heen te zetten, hoewel dat natuurlijk nooit helemaal gaat lukken. Gelukkig heeft Daniël, in tegenstelling tot de echte koorddanser, wel een vangnet, in de steun en liefde van zijn moeder en zijn herinneringen aan Leonard. Om weer een wat meer letterlijke toepassing te geven, gebeurde ook het ongeval van Leonard doordat Daniël zijn evenwicht verloor. Leonard was Daniëls leerkracht latijn en engels, maar bovenal zijn vriend. Nadat hun relatie ontdekt werd en beiden uit hun school verdreven werden, komt ze uiteindelijk tot een einde door een domme val van Daniël, waarbij Leonard hem moet redden doordat hij uitgleed terwijl hij zich op de gladde stenen bij het strand balanceerde. Alles in het boek draait om evenwicht.

Leonard omschrijft Daniël als volgt: “Iemand die intelligent en leergierig is en een grote vrijheidszin heeft. Hij houdt van plezier en van goedheid in de mensen. Hij is moedig, teder, solidair en trouw. Hij is alles wat ik liefheb in de mens.” Beter valt Daniël in feite niet samen te vatten dan door de ogen van zijn geliefde. Maar er is ook een donkere kant aan Daniël. Zelf omschrijft hij het als een duivelskap die om zijn hart zit. In dromen beeldt hij zich in dat hij een exterminator is, zoals het boek toch zo mooi verwoordt. Compleet beladen met militaire uitrusting en barstend van frustratie door het onbegrip tegenover zijn relatie, door hoe zijn vriend hem zo plots werd ontrukt,… staat hij voor een zaal waarin iedereen hem beschuldigt en in feite reeds veroordeeld heeft. Enkel de stem van zijn moeder probeert Daniël nog te verdedigen.

Hij wordt vanbinnen opgevreten door verdriet, onmacht, frustratie, schuld en verblindende woede.

Wanneer Nick hem bedreigt bundelt hij al die gevoelens en wendt hij ze aan om een plan te vormen waarbij hij Nick zijn uitdaging aanvaardt, en besluit hem te verslaan.

Uiteindelijk komt het tot een confrontatie op dezelfde plaats waar het ongeval gebeurd is. Wanneer Daniël als de overwinnaar uit het voorval komt is hij eindelijk zijn woede kwijt.

“Mijn woede heeft zich gericht tegen een concrete tegenstander. Ze is uit mij weg nu. ‘Jammer voor jou, Nick, maar jij had mijn smalle pad maar niet moeten kruisen.’”

Daniël heeft een overvloed van gedachten, herinneringen en emoties voortdurend rondspoken in zijn hoofd maar vindt het heel moeilijk die te verwoorden. Vandaar dat hij zich niet kan vrijgeven in zijn gesprekken met Dé, zijn therapeute.

Uiteindelijk komt ook Daniël wel tot het besef dat hij niet eeuwig kan blijven treuren en tegen het einde van het boek begint hij zelfs weer een beetje vat te krijgen op zichzelf, wat aantoont dat hij ondanks alles een zeer sterk karakter blijft behouden. Daniël komt best levensecht over, doordat hij ontzettend veel onzekerheden heeft en met zeer uiteenlopende gevoelens te maken krijgt. Persoonlijk vond ik hem ook zeer onvoorspelbaar. Net wanneer je hem typeert als iemand die een eerder zwak karakter heeft, toont hij aan dat hij in feite heel sterk en vastberaden is.

toeverlaat in het boek nog zijn moeder te zijn.

Ik heb wel sympathie voor het hoofdpersonage, omdat hij en zijn situatie heel levensecht overkomen.



Plaats – tijd - sociaal milieu – vertelperspectief



Het hele gebeuren neemt plaats aan de kust wat wel belangrijk is voor het verhaal. Veel gevoelens en herinneringen worden uitgelegd aan de hand van het landschap en vele gebeurtenissen nemen plaats bij de duinen of aan het water.

Het verhaal speelt zich voor zover ik kan bepalen in het heden af. Erg belangrijk is dit niet, ik denk dat het in alle tijden kan voorkomen. Mits een paar wijzigingen van details natuurlijk.

Het verhaal is redelijk logisch opgebouwd qua chronologie. Door middel van flashbacks wordt het verhaal duidelijk.

Het boek wordt verteld uit het standpunt van Leonard, dus door een ik-verteller.

“Gewapend met een verlegen lachje wilde ik mijn hand uitsteken om naar de zijne te reiken toen, in een snelle oranje flits, mijn kin vastgegrepen werd. Het leek of mijn onderkaak in een stuk ijzer geklemd zat. Ik kreunde inwendig. Mijn hoofd kon ik niet bewegen. Vanonder mijn wimpers loerde ik naar de ijzeren hand die ik niet zien kon. Die hand was niet klam en zweterig, zoals mijn rug; Ze was droog en koel, met harde sikkelvormige kussentjes eelt tegen mijn kin. Mijn voorhoofd en handen begonnen te zweten en mijn kaakbeen voelde aan of het verbrijzeld werd. Het deed pijn tot in mijn oren, zelfs mijn vingers trilden ervan. Mijn handen hingen slap langs mijn lichaam, maar ik voelde een ongekend hevige boosheid in me opwellen, en net op dat moment dwong de koorddanser mijn kin opwaarts, zodat ik hem moest aankijken.”









Beleving en waardering



Ik kon wel meeleven met Daniël. Zijn gevoelen werden zodanig beschreven dat je uiteindelijk niet anders kon dan meegevoerd worden. Aan de andere kant was die eindeloze beschrijving nu ook weer niet altijd een goede zaak. Er werd in het boek nogal wat onnodige aandacht besteed aan details. Ik denk dat het niet echt noodzakelijk is om verveling bij een personage weer te geven door ook de lezer te vervelen.

Eindeloze omschrijvingen en herhalingen van gevoelens, herinneringen, handelingen,… waren uiteindelijk toch wel een beetje te veel van het goede.

“Ik kijk weer naar mijn schetspotloden. Ze liggen tussen mijn rustende handen die ik aan weerszijden van de vilten onderlegger heb gelegd. Het hout voelt glad en geruststellend aan onder mijn handpalmen en vingertoppen. Mijn opengesperde vingers beven niet nu. Om de tijd te verdrijven sta ik op en ga een eindje in de achtertuin wandelen. Daar is niets te zien, niets te doen. Weer binnen ga ik meteen naar mijn kamer.”

En zo gaat het maar door.

Ook kreeg ik soms de indruk dat deze stijl van vertellen niet helemaal opzettelijk was, wat waarschijnlijk wel niet klopt, maar toch. Soms kwam het namelijk over alsof de auteur opeens zelf beseft dat ze net gedurende tien pagina’s niets verteld heeft en dan maar probeert om zoveel mogelijk in tien zinnen te proppen en er een aantal schunnige woorden tussen te gooien om een shockerend effect te bereiken, wat nogal onnozel overkomt.

Dit fragment voorafgaande heeft Daniël net een uitvoerig en redelijk verwarrend gesprek met Andreas gevoerd waarin niets gezegd werd.

“Halverwege de vestibule draait hij zich met een ruk om. ‘Zak godverdomme. Nee, daarover heb ik geen schuldgevoelens. Jij rekent zelf wel af met wie je te na komt. Je hebt het altijd alleen willen klaarboksen. Ik voel mij schuldig over iets totaal anders. Ik voel me ellendig omdat ik je in de steek laat bij iets waarmee jij duidelijk niet kunt omgaan. ‘ Hij drukt de zware deur open. ‘Het ongeluk bedoel ik Daan. Het ongeluk!’”

Nu kan dat fragment wel gewoon klinken als een uitbarsting waarbij Andreas er alles onverwacht uitflapt, maar mij gaf het eerder de indruk alsof de schrijfster daarnet niet had kunnen verwoorden wat ze wilde en dus maar besloot om Andreas het plots te laten uitschreeuwen.

Goed vond ik dan weer de manier waarop ze alles onverbloemd vertelt. Wanneer je kunt horen dat bijvoorbeeld de woordenschat niet enkel bedoeld is om een shockerende indruk te geven, maar om gewoon de situatie duidelijk te kunnen weergeven.

Zelfs had ik niet echt een boodschap aan het boek.

Ik vond persoonlijk dat het uiteindelijk niets vertelde.

Het vertelt hoe een jongen omgaat met de dood van iemand waar hij erg veel om geeft, dus ik kan mij wel voorstellen dat iemand anders er iets aan zou vinden, maar zelf vond ik het nogal omslachtig en bevreemdend geschreven. Ikzelf zou het zeker niemand aanraden die net een geliefde heeft verloren. Niet iedereen kan namelijk zijn woede kwijt door een pestkop te bedreigen met een geweer en hem vast doen komen te zitten tussen een boel gladde rotsen, om daarna zijn bange vriend hem achterna te sturen met de boodschap dat die hem moet gaan redden.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen