U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : J. Bernlef - Cellojaren.
Deze versie komt van http://www.collegenet.nl/studiemateriaal/verslagen.php?verslag_id=6907 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 405 woorden.

J. Bernlef, Cellojaren






BOEKVERSLAG "Cellojaren" van J. Bernlef





1. Titelverklaring





De titel 'Cellojaren' betekent ongeveer 'nadagen' of 'jaren waarin melancholie en

verdriet doorklinken'. "Cellojaren" is een bundel met knappe verhalen over

'nadagen', de zoveelste hechte bijdrage aan 't grote, literaire monument dat Bernlef nu al

30 jaar met constante kwaliteit bezig is te bouwen.





2. Thema





Het thema (de rode draad) in zo'n beetje al de 19 verhalen is "lichamen"

kunstenaars die kijken en anderen die door schilders en fotografen en tekenaars bekeken

worden. Ook kun je zeggen dat Bernlef de grenzen van onze ratio (=verstand) zoekt...





3. Tijd





Er is voor al deze verhalen niet echt een tijdsaanduiding te vinden, je zou wel kunnen

zeggen dat het in elk willekeurig tijdsstip kan worden geplaatst. Het boek is wel

chronologisch vertelt.





4. Ruimte





De verhalen spelen zich vooral af in de werkplekken van de schilders, tekenaars en

andere mensen die zich met kunst bezig houden.





5. Personages





*William - de weduwenaar van Elvira





*Elvira - de overleden vrouw van William





*Marthe - vrouw die haar levenlang het schildersmodel van haar man is





geweest.





6. Genre





Dit boek is een roman.





7. Samenvatting





In de meeste van de 19 verhalen uit de bundel "Cellojaren" zoekt J. Bernlef,

net als in  "Hersenschimmen", de grenzen van onze ratio. Wanneer is ons

gedrag met logische argumenten verklaarbaar? Wanneer laat ons verstand het afweten en wat

komt er dan voor in de plaats? In het verhaal "Een portret op afstand" in de

afdeling "Een begin van tranen" legt ene William in een brief aan een vriend uit

waarom hij niet over zijn overleden vrouw Elvira wil schrijven. Vele jaren terug pleegde

zij zelfmoord, slachtoffer van hysterische fans van Elvira als beroemde filmster. In een

hotel her-ziet William op video alle films waarin zij een hoofdrol speelt. William:

"Elvira werd door beelden gedood. Met behulp van diezelfde beelden heb ik haar weer

tot leven gewekt."In de afdeling "Cellojaren" komen veel lichamen voor, dus

ook kunstenaars die kijken en anderen die door schilders en fotografen en tekenaars

bekeken worden. Het verhaal "Marthe" uit die afdeling vertelt het verhaal van de

echtgenote die het levenslange schildersmodel van haar man is geweest. Op al zijn werken

ontstijgt zij de tijd, want hij beeldt haar al die jaren met een eeuwigdurend jeugdig

uiterlijk af. Na haar dood neemt hij het schilderen direct weer op. Hij vereeuwigt haar

letterlijk. "Marthe woonde in hem, zich strekkend en buigend in zijn penselen, zijn

verf. Zij verdween pas toen zijn handen zo door artritis waren aangetast dat hij niet meer

schilderen kon."





8. Eigen mening





Het boek is goed ingedeeld. Het is echter niet een spannend boek, wat het

"achter-elkaar-door-lezen" belemmert.

Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen