U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : J Bernlef - Boy.
Deze versie komt van http://www.collegenet.nl/studiemateriaal/verslagen.php?verslag_id=12901 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 2623 woorden.

Samenvatting



Wanneer de actrice Norma, ‘Polly’ Todd, wordt vermoord is dat voorpaginanieuws. William Stevens, ambitieus reporter van de locale krant Flatbush Chronicle is nieuwsgierig naar de toedracht van de moord, omdat hij altijd al een zwak voor de jonge actrice heeft gehad. De politie heeft de vermoedelijke dader al onmiddellijk op het oog, want toen Norma dood, naakt op haar bed, werd gevonden, bleek er zich een doofstomme jongen in een kast van haar slaapkamer te bevinden. Waar hij vandaan kwam, wat zijn motief was, bleef onbekend. De jury in de rechtbank vond in zijn aanwezigheid op de plek des onheil voldoende reden hem als de dader te veroordelen. De jongen wordt tot de doodstraf veroordeeld.



Als Wiliam zijn onderzoek begint komt hij er al gouw achter dat de jongen bij hem in de buurt woonde en Boy werd genoemd. Boy woonde bij de pianiste van de bioscoop, Amy Faye, het is begin 1900 en films hadden nog geen geluid dus werden ze ondersteund door muziek. Als William met haar gaat praten komt hij erachter dat zij de jongen een tijdje geleden op het strand heeft aangetroffen. Ze had zelf geen man of kinderen dus nam ze hem mee naar haar huis, dat vond ze wel gezellig. Ze noemde hem Boy.

Amy kende Norma, omdat ze vroeger bij haar op school had gezeten, ze waren vriendinnen geworden. Toen Norma een keer bij Amy op bezoek kwam was Boy helemaal weg van haar, hij vond het blijkbaar zo bijzonder dat iemand die hij vaak op het filmdoek had gezien ook in het echt bestond, dat hij haar de hele tijd wilde aanraken. Toen Norma weer weg ging vond hij dit verschrikkelijk. De volgende dag is hij bij Amy weggelopen en naar Norma gegaan. Norma vond het goed dat Boy een tijdje kwam logeren. Amy weet verder niets te vertellen over de moord.

William is erg onder de indruk van Amy en word verliefd op haar, gelukkig zij ook op hem. Als hij van Amy de sleutel krijgt van het huis van Norma vind hij een foto van een wat oudere man bij een vuurtoren. Van Flannery, de andere reporter en baas van de Flatbusch Gronicle, krijgt hij te horen dat het de vuurtoren van Montauk is. Ook komt hij erachter dat de man op de foto Bruce Wilder heet. William reist naar Montauk en krijgt Bruce te spreken. Bruce is aardig dronken als hij aan William verteld dat Boy Norma niet heeft vermoord. Bruce ging veel met Norma om en op een dag ging hij met haar rijden in zijn cabriolet. Auto’s waren in die tijd nog zeer zeldzaam. Norma droeg een groende sjaal en opeens hoorde hij naast zich een gil. De sjaal was in het wiel van zijn auto geraakt en zo was ze gewurgd. Hij heeft haar toen naar haar huis gebracht en op het bed gelegd. Vervolgens heeft hij haar uitgekleed omdat hij haar nog een keer naakt wilde zien.

William gaat naar huis en schrijft het hele verhaal in de krant, hij gaat er vanuit dat hij wel opslag zou krijgen door deze primeur.



Helaas blijkt dat anders uit te pakken, niemand gelooft hem en ze vinden het een belachelijk verhaal. William wordt ontslagen.

William gaat nog een keer naar Montauk, maar nu neemt hij Amy, die intussen zijn vriendin is geworden, mee. Samen slapen ze in een hotel dat wordt geleid door een bijna blinde man. William wil het verhaal van Bruce zwart op wit en hij wil dat Bruce een verklaring tekent. Dit lukt echter niet. William krijgt op een ochtend een brief waarin staat vermeld dat Langrage (hoofd van de politie) en Wilder zijn op opgepakt.

Het verhaal wat William in de krant had gezet was toch waar, maar een andere krant strijkt al met de eer op.

Boy blijkt dus onschuldig, maar daar heeft hij niets meer aan. Hij heeft zich opgehangen in zijn cel. Hij wist niet wat er met hem gebeurde en had geen plaatjes of iets anders om naar te kijken, Boy leefde eigenlijk voor beelden, dat was het enige wat tot hem doordrong. De rest begreep hij toch niet.

Amy en William blijven in Montauk bij de steeds blinder wordende hotel eigenaar wonen. Amy is zwanger en gaat pianoles aan de kinderen in het dorp geven. William gaat op zoek naar een andere baan. En ze leven nog lang en gelukkig... ... ...





Personages



De hoofdpersoon is William stevens. Zijn echte naam is eigenlijk Willem Steevens. Zijn grootouders kwamen uit Holland en waren in Airegin, Minnesota, een boerderij begonnen. William’s vader had het boerenbedrijf later van zijn ouders overgenomen en was getrouwd met een Zweed meisjes van een naburige boerderij. William’s moeder heette Maj. Ze was spierwit als een albino, en was jong overleden. Zijn moeder borduurde vaak Zweedse dorpjes uit haar jeugd. Op zijn zeventiende verliet Willem de boerderij omdat hij genoeg had van die eindeloze korenvelden, waarin het boerderijtje van zijn vader in lag. Willem besloot de wereld te verkennen: hij ging naar New York.

Zijn voornaam had hij op dat punt al veranderd in William. De Hollandse dubbele e in zijn naam verdween later. Hij heeft een aantal baantjes gehad voor hij bij zijn huidige baan bij de Flatbush Chronicle aankwam. Hij woont nu in een Klein houten huisje waar hij een kamer huurt . Hij houdt van zijn werk maar is het opgegeven moment zat om telkens maar van die slappe verhalen en schijnberichten te schrijven. Op een ochtend opent hij de New York Times en ziet gerukt met vette koeien letters: Norma Todd ‘Polly’ vermoord. William heeft altijd al een zwak voor deze actrice gehad en wil alles achter deze moord weten. Hiermee begint voor William het grote avontuur... .. ... ... ...



William is een heel nieuwsgierig en onderzoekend type. Verder is hij heel vastberaden; hij moet en zal de moordenaar van Polly vinden. Ook is hij heel koppig en redelijk gierig.



Er zijn nog drie andere personen die een zeer relevante functie hebben in dit verhaal. Dit zijn de volgende personen:

Norma Todd; De artiesten naam van Norma was Polly, dit was de naam die het publiek haar gegeven had. Norma was een knappe actrice met mooie krulletjes maar met grote voeten en handen . Ze gedroeg zich als een jongen, ondeugend en schaamteloos en had eigenlijk ook zelf een jongen willen zijn. Ze heeft in een aantal film gespeeld en was bezig met de film ‘Blinde rozen ‘ toen ze overleed.



Boy; Boy is een doofstomme jongen die helemaal in zijn eigen wereldje leeft en zich niet van goed of kwaad bewust is. Hij vindt het mooi om naar het piano spel van Amy Faye te kijken. Niet omdat hij de muziek zo mooi vindt (hij kan niet horen) maar hoe de handen en vingers van Amy Faye op een bepaalde rustgevende manier over het toetsenbord glijden.

Boy wordt er van beschuldigd Norma te hebben vermoord, en wordt tot dood veroordeeld. Niemand weet precies wie Boy is en waar hij vandaan komt, hij is en blijft een mysterie, ook na zijn dood.



Amy Faye: Zij begeleid theatervoorstellingen in de bioscoop met haar pianospel. Ze is een talentrijke pianiste en leeft voor de muziek. Ze is heel slank en heeft opvallende ogen, de ene is grijs en de ander is bruin. William en zij worden verliefd en gaan in het eind van het verhaal samen wonen. Amy is een belangrijke schakel voor het achterhalen van de identiteit van Boy (hij heeft immers bij haar in huis gewoond) en het vinden van de werkelijke moordenaar. Amy is een beetje naïef en zorgzaam. Ze geeft veel om Boy en kon dus ook niet geloven dat hij Polly vermoord heeft.



De relatie tussen al deze personen is dat ze allemaal iets met Boy en Polly gemeend hebben . William bewonderde bijv. Polly altijd al en wilt weten wie Boy was. Amy was een goede vriendin van zowel Polly als Boy. William en Amy willen allebei achter de waarheid komen, wie Polly heeft vermoord en wie Boy is.



In het begin van het verhaal staat ieder personage afzonderlijk in het verhaal. In de loop van het verhaal komen ze naar elkaar toe en vloeit hier uiteindelijk de waarheid uit. In het begin kende William Amy nog niet maar naarmate het verhaal vordert groeien ze steeds dichter naar elkaar toe en vinden uiteindelijk samen de echte moordenaar van Polly. Verder wist William in het begin van het verhaal nog helemaal niks van Boy, in de loop van het verhaal komt hij echter steeds meer dingen van Boy te weten en krijgt hij een soort emotionele band met hem, ondanks dat hij hem maar slechts eén keer gezien heeft. In dit boek ‘groeien’ de personages, ze komen steeds meer van elkaar te weten, hebben een sterke band gekregen en uiteindelijk iets bereikt.



Amy is het personage dat mij het meest aantrekt. Ze is heel zorgzaam en heeft ondanks dat Boy een heel moeilijke jongen is, hem in huis genomen en voor hem gezorgd . Ondank alle tegenslagen en moeilijkheden is ze hier toch mee doorgegaan en heeft ze het leven van Boy zo mooi mogelijk proberen te maken., ik heb hier veel begrip voor.



Ik vind Wilder het minst sympathiek want door hem is Boy gestorven. Als hij eerder naar de politie was gegaan en had gezegd hoe Polly gestorven was dan zou Boy nu niet dood zijn.





Ruimte



Het verhaal speelt zich grotendeels af in Flatbrush. De meeste huizen waren van hout, hier en daar stonden wel wat stenen huizen van hooguit twee verdiepingen. Er woonden vooral emigranten die in fabriekjes winkels of in de haven aan de East side river werkten. De wat oudere emigranten uit Oost-Europa ,Polen, Duitsers en Russen uit Oekraïne, probeerden hier hun vroegere agrarische bestaan voort te zetten. Verder speel het verhaal zich nog af in de gevangenis op Blackwell’s Island en het kleine plaatsje Montauk.

De ruimte beschrijving is wel belangrijk voor het verloop van het verhaal. Het verhaal speelt zich namelijk af in de tijd van de film.

Deze films bestonden uit allemaal aan elkaar geplakte beelden. Bernlef koppelt het eigenlijke leven aan de film. Het leven is eigenlijk een in elkaar gezet patroon van beelden. Boy, die alleen maar losse beelden ziet speelt een belangrijke rol bij het begrijpen van de beelden. We komen er echter nooit achter wat hij in de beelden van het leven ziet. J.Bernlef beschrijft de ruimte ook heel gedetailleerd, hierdoor wordt je meegenomen naar de tijd van de industriële revolutie en beleef je deze tijd op een indrukwekkende manier.



Tijd



Het verhaal speelt zich af in 1900, in het begin van de industriële revolutie. De elektriciteit begint langzamerhand het gas en olielampen te vervangen en de fotografie krijgt de concurrentie van de film.

Ik denk dat de tijd waarin het verhaal zich afspeelt belangrijk is . Omdat de stomme film een belangrijk aspect in dit boek speelt en je deze alleen terug vinden in het begin van de industriële revolutie. Je zou kunnen zeggen dat de stomme film symbool staat voor Boy, want de stomme film laat alleen beelden zien en geen geluiden en Boy ziet alleen beelden en hoort niets. Volgens mij heeft dit verhaal een gesloten einde want op elke vraag is een antwoord gekomen. Ze hebben de eigenlijke moordenaar van Polly gevonden, inspecteur Langrage is ontmaskerd en Boy is vrijgesproken van de moord op Polly. Verder wonen William en Amy nu samen en verwachten een kind. Kortom je zit niet meer met open vragen, het verhaal is dus afgesloten.

De volgorde van de gebeurtenissen is chronologisch met af en toe een flashback, deze flashbacks komen alleen voor als iemand terug in het verleden denkt. Door de flashbacks word je geheugen weer even opgefrist en ontstaat er een beetje spanning.







Perspectief



Het perspectief ligt bij de alwetende verteller. Elk personage wordt met hij/zij aangesproken en je komt van de meeste mensen te weten wat ze denken. Je komt niet alleen William Stevens gedachten te weten. Maar je komt ook van alles van Amy, John Mc Cabe en Arthur CobbHet. Het perspectief ligt dus niet bij eén van de personages maar wisselt tussen de verschillende personen.Wat ik opmerkelijk vind is dat ondanks het een het boek een alwetende verteller hanteert je toch niks te weten komt van Boy. Het hele boek gaat in feite over dit persoon en toch kom je niks over hem te weten en blijven zijn gedachten een raadsel.. Ik vind het echter wel goed van Bernlef dat hij je niet door de ogen van Boy heeft laat kijken want dan werd waarschijnlijk ook duidelijk wat Boy dacht. Het is echt juist de grap van dit verhaal dat de hoofdpersoon de grote onbekende is en eigenlijk maar een klein rolletje speelt in het boek, terwijl het hele boek over hem wordt gepraat en gedacht. Het boek zou niet zo leuk zijn als de lezer had geweten wat Boy dacht, want het verhaal blijft juist spannend door deze onbrekende informatie.

Hieronder volgt een voorbeeld waaruit het blijkt dat Bernlef de alwetende verteller heeft gehanteerd als perspectief:



“Hij liep door het hoog opgeschoten, uitbloeiende gras naar de veranda. In ieder geval moest hij haar zeggen dat hij haar naam niet zou noemen, dat ze overal buiten zou blijven. In de hoeken van de veranda hadden zich hopjes half verschrompelde bladeren van vruchtbomen in de tuin verzameld. De trekbel klonk door het huis. Ze deed niet open. Misschien was ze wel helemaal niet naar huis gegaan.

Dit perspectief is wel betrouwbaar omdat je aspecten van verschillende kanten bekijkt en je dus niet alleen bekend bent met de mening of gedachten van eén persoon.



Stijl



De schrijfstijl ban Bernlef is sober, zonder uitbundigheid of verbale overvloed. Hij is in de eerste plaats realist. En dat realisme vindt men terug in zijn schrijfstijl. Verder vindt ik dat hij mooie ruimtebeschrijvingen geeft, maar ook weer niet filmisch. Verder zijn er geen aspecten over de stijl op te merken.



Thematiek



Volgens mij is het thema van dit boek de verhouding tussen taal en werkelijkheid.

Om min of meer een rustig leven te leiden, is het noodzakelijk de werkelijkheid als bekend en vanzelfsprekend te ervaren. Boy is een jongen met een werkelijkheids besef dat uit beelden bestaat en dat door beelden gevoed moet worden. Hij heeft geen deel aan de werkelijkheid zoals de mens in het algemeen die ervaart. Dat komt omdat hij geen beschikking heeft over taal.

Er zijn verscheidene motieven bij dit thema te vinden.

Ten eerste heb je de werkelijkheid die alle personages op hun eigen manier beleven. Die werkelijkheid doet zich steeds voor als een film die in het hoofd draait. De betekenis van deze film zit hem in de montage van deze film.



Ten tweede heb je het motief kijken. Kijken in de betekenis van méér zien. Boy kijkt op zo’n manier dat hij meer ziet dan mensen zonder uitval van een zintuiglijke functie. Doordat hij doofstom is en niemand iets van hem weet, is hij een oningevuld personage. Hij is zo ‘blanco’ dat dat ergernis opwekt in zijn omgeving. Men denkt zelf dat hij acherlijk is.William Stevens kijkt wel en probeert te achterhalen wie Boy in de werkelijkheid is.

Het laatste motief is onderzoek. Bij het onderzoek dat William doet naar de mogelijke onschuld van Boy, legt hij een wereld van corruptie en schijnheiligheid bloot. Bovendien vindt hij door zijn onderzoek zijn grote liefde. Maar vooral helpt hij, d.m.v zijn onderzoek, Boy aan een verleden. Een verleden dat tot stand komt door taal, gesproken en geschreven taal.

De titel van het boek is: Boy

Er zit een heel duidelijk verband tussen de titel en het thema. Het thema gaat namelijk over Boy. Hij heeft een andere taal en werkelijkheid dan ons, die van hem bestaan uit beelden, hij heeft geen deel aan de werkelijkheid zoals de mens in het algemeen die ervaart
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen