U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : -- - Phileine Zegt Sorry.
Deze versie komt van http://www.collegenet.nl/studiemateriaal/verslagen.php?verslag_id=14371 en is laatst upgedate op Onbekend.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 2861 woorden.

1. beschrijvingsopdracht

* motivatie:

Ik heb dit boek gekozen, omdat het me een heel leuk boek leek. Ik had er heel veel over gehoord. Het boek is natuurlijk al een paar jaar oud, maar doordat de film “Phileine is Sorry” pas is uitgekomen, kwam het boek ook weer helemaal in de spotlight.

Over het boek had ik alleen maar positieve reacties gehoord. Dat het heel hilarisch, interessant en boeiend was. En over de film hoorde je ook niet meer dan goeds. Dus door al die commotie rond die film,wilde ik weten of het nou allemaal echt zo leuk en grappig was als ze allemaal zeiden.



* korte weergave van de inhoud:

Omdat Max, de vriend van Phileine in New York zit, omdat hij daar zijn passie toneelspelen kan uitoefenen, besluit Phileine hem op te zoeken daar. Als ze daar is, blijkt dat de première van het toneelstuk “rOmEo-n-jULieT”, een toneelstuk waar Max in mee speelt, is. Ze gaat daar heen met Gulpje, de Vlaamse huisgenoot van Max en tevens een goed maatje van Phileine geworden. Het toneelstuk blijkt echter een pornografische versie van Romeo & Juliet te zijn; Max is o.a. bezig zijn tegenspeelster Joanne op het toneel te bevredigen. Natuurlijk krijgen Max en Phileine daarover ruzie, wat al weer snel was opgelost, maar toch ging ze als wraak naar bed met L.T., de vriend van Joanne.

L.T., Gulpje en Phileine besluiten ook naar de tweede uitvoering van het toneelstuk te gaan, om te kijken of ze zich hadden ingehouden toen hun geliefden erbij waren. Dit bleek wel zo te zijn, want ze hadden nu zelfs echte sex! Dit wordt voor Phileine echter te veel, dus ze staat op en schreeuwt keihard dat het wel genoeg is. Ook hier krijgen ze weer ruzie. Ze spreken elkaar nu zelfs een tijdje niet.

Dan wordt er een AIDS-gala gehouden en daar gaan ze met z’n allen heen. Aan het einde, stapt Phileine het podium op en zegt: “Sorry Max, sorry mensen, sorry dat ik besta…” Hiermee biedt ze d’r excuus aan, aan iedereen die ze die afgelopen week in New York heeft gekwetst en tegen wie ze dingen heeft gedaan, die gewoon niet door de beugel kunnen. (Ze laat hier duidelijk merken, dat ze weet dat ze fout zat)



* uitgewerkte persoonlijke reactie:

Onderwerp:

In dit boek draait het toch wel voornamelijk om seks, maar dan op een grappige manier, niet op een vieze, ranzige manier. Dat maakt het boek echt heel grappig. Op de manier waarop dingen worden gezegd. Bijvoorbeeld het stuk, dat Max op toneel met een andere vrouw seks heeft. “Hij geeft haar een vaginale tongzoen.” Dan klinkt het heel grappig en niet zo plat.

Ronald Giphart heeft het onderwerp op een goede manier uitgewerkt. Doordat het in een ik-perspectief is geschreven, is het heel duidelijk hoe Phileine over dingen denkt. En ik vind dat Ronald Giphart het goed heeft aangepakt, door het zo te doen.

En natuurlijk heb je dan ook nog de film “Phileine zegt sorry”. Ik ben er nog niet heen geweest, maar het lijkt me echt een hele leuke film, dat leek het me toch al, maar na het lezen van het boek, weet ik zeker dat ik hem wel wil zien!



Gebeurtenissen:

De belangrijkste gebeurtenissen die zich afspelen in het boek, kun je het best onder elkaar zetten:

- Phileine zoekt Max op in Manhattan;

- Bezoek aan het pornografische toneelstuk rOmEO-n-jULieT;

- Phileine gaat uit wraak naar bed met L.T., de vriend van de tegenspeelster van Max

- Voor de tweede keer naar het toneelstuk en openlijke ruzie met Max;

- Aidsgala; Phileine zegt sorry

Er zijn natuurlijk nog veel meer andere gebeurtenissen, maar dit zijn de richtlijnen. De aller-belangrijkste gebeurtenis is toch wel, het toneelstuk van Max, daar is eigenlijk het hele verhaal op gebaseerd. Maar de gevoelens van Phileine spelen toch wel de grootste rol in het boek. Zoals zij over sommige dingen en mensen denkt is zo grappig.

Ik vind de gebeurtenissen humoristisch. Al die dingen die Phileine zegt en doet. Bijvoorbeeld dat stuk dat ze voor de tweede keer naar het toneelstuk van Max gaan. Wat Phileine dan allemaal denkt. En dan dat ze er dan ook wat van zegt. Daar heb ik echt helemaal in een deuk om gelegen. Zo grappig. Maar Gulpje is ook heel grappig. Bijvoorbeeld dat ze de hele dag was wezen winkelen en dat ze met tassen vol spullen over straat liep, dat toen een zwerver aan haar vroeg of ze misschien wat geld voor hem had. Zegt ze zoiets van: “Nee, tenzij ik je via een creditcard kan betalen…”. Eigenlijk best grof, maar toch heel grappig. Maar sommige gebeurtenissen zijn wel ongeloofwaardig. Bijvoorbeeld dat Phileine dacht dat Jules een vrouw was, terwijl hij gewoon een man was. Dat kun je misschien wel even denken, maar daarna kom je erdan toch gelijk achter? Of dat ze na de “conflict” bij het toneelstuk van Max, gelijk naar de “David Letterman Show” mocht en dat ze het gelijk helemaal over nam. Beetje ongeloofwaardig, maar toch ook weer leuk.

De meeste gebeurtenissen worden allemaal wel aardig uitgebreid uitgelegd, misschien sommige net iets te veel dat het saai wordt. Bijvoorbeeld dat Phileine en L.T. op zijn bootje zitten. Dat Phileine eerst vraagt wat hij over haar zou zeggen, in haar “biografie over haar leven”. En dan komt er zo’n heel verhaal van: Ja, dat we een bootje zaten nadat onze twee geliefden “overspel” hadden gepleegd op het podium. En toen vroegen we ons af of we op een gepaste wijze wraak moesten nemen. En toen ging het de hele tijd zo: “En toen deed ik dit en toen deed ik dat”. Er had ook gewoon gezegd kunnen worden dat ze gewoon met elkaar naar bed gingen, zonder dat hele verhaal eromheen, dat werd wel saai.



Personages:

Ik vind de hoofdpersoon Phileine nou niet bepaald een heldin. Maar ik vind haar wel een “gaaf wijf”. Ze zegt gewoon waar het op staat. En schaamt zich daar niet voor. Soms heeft ze wel wat foute acties, maar dat maakt haar alleen maar grappiger.

Het gedrag van haar is natuurlijk wel afkeurbaar. Wat zij soms doet kan eigenlijk niet door de beugel. Bijvoorbeeld dat stuk bij de première van het toneelstuk, tegen de moeder van Ruth. Over haar onderkin. Maar omdat het niet door de beugel kan, wordt het juist grappig. Als ik in dezelfde situatie zat, zou ik zeker niet zo reageren, want dat zou ik ten eerste niet durven, maar ten tweede zou ik het ook niet doen, omdat ik dan opeens medelijden krijg met de persoon tegen wie het wordt gezegd. Omdat ik dan opeens zou denken: oh, dat was eigenlijk best wel hard, ik schaam me dood. En dan heeft het dus ook geen nut meer… Phileine vindt het alleen maar leuk en het doet haar ook niks wat de omstanders van haar denken.

Het boek is heel erg onvoorspelbaar. Heel veel personages reageren ook heel onverspelbaar. Dat vind ik juist leuk, want als je al half weet wat er gaat gebeuren, is het natuurlijk ook al niks meer aan.



Opbouw:

Ik vind de opbouw van het verhaal niet ingewikkeld. Het is gewoon in chronologische volgorde, er zitten hier en daar soms wat flashbacks in, maar die maken het niet ingewikkeld. In het begin is er een tijdssprong van ongeveer een half jaar denk ik. En daarna gaat het heel langzaam, want Phileine gaat dan naar New York, waar ze maar zeven dagen blijft, maar die zeven dagen worden allemaal zo uitgebreidt geschreven, dat het boek dan dus al vol is.

Zoals al gezegd zijn er soms een paar flashbacks; soms denkt Phileine terug aan een gebeurtenis, bijvoorbeeld hoe ze Max leerde kennen. Of hoe raar haar moeder wel niet is.

Het boek begon mij eigenlijk te boeien vanaf het moment dat Phileine naar het vliegtuig zat naar New York. Omdat het stukje daarvoor een beetje een inleiding is, was dat nog een beetje saai. Maar als ze bij Fabian en Lena in het vliegtuig zit, is het eigenlijk al leuk en grappig om te lezen.



Taalgebruik:

Het taalgebruik in het boek is niet moeilijk. Maar het is ook niet echt bepaald makkelijk. Het is wel te lezen, maar soms moet je echt goed nadenken als je iets leest, maar dat is alleen maar leuk, want anders zou het alleen maar saai zijn.

Het taalgebruik past echt super bij de personages. Je kunt aan het taalgebruik zien hoe een persoon is. Bijvoorbeeld bij Phileine, ze is heel cynisch. Dat zie je ook wel aan haar taalgebruik, bijvoorbeeld: “Hai! So you must be Philaine!” roept het mollige propje dat achter de bril schuilgaat uitgelaten als ze aan zeker vijf sloten heeft gemorreld. Ik, Miss Ultimate Happiness, schal al even opgewonen terug: “Hai Max! So this is what you look like after your sex change!” Het meisje (dat later een jongen blijkt te zijn) kan niet om mijn grapje lachen, ook niet nadat ik het drie keer heb uitgelegd. Nee, jij trekt volle zalen, humorloze zak val. Teer gerust weg in het overbodige non-leven dat je leidt.

Maar ook Gulpje kan er wat van. Ze heeft overal een antwoord op, net zo cynisch als Phileine. Dat is waarschijnlijk ook waarom ze het zo goed met elkaar kunnen vinden, omdat ze bijna hetzelfde zijn.



Eindoordeel:

Ik vond het echt een heel leuk boek om te lezen. Ik heb er erg van genoten. En vaak in een deuk gelegen als ik het aan het lezen was. Het enige wat alleen een beetje jammer was, was dat sommige dingen gewoon te langdradig werden uitgelegd, waardoor het best wel saai werd. Ook vond ik het einde heel slap. Zie je het hele boek zo’n stoere vrouw die overal wel een woordje voor klaar heeft, staat ze daar op het eind, tegenover iedereen en aan iedereen haar excuses aan te bieden. Ik had het einde wel wat spectaculairder verwacht.

Ik had het er met een vriendin over die het boek ook had gelezen. En die dacht precies hetzelfde. Eigenlijk is het wel een beetje te vergelijken met een taart bakken: je gooit alle ingrediënten in een kom en zet het in de oven, hij staat in de oven, het gaat heel goed en hij ziet er lekker en mooi uit, maar net als de taart bijna klaar is, zakt hij in elkaar. Dat is in dit boek ook. Gedurende het boek was het een heel hoog niveau, maar aan het einde werd het gewoon in een klap minder.



2. Verdiepingsopdracht

Ik had al heel veel dingen gehoord over het boek en nu vooral omdat de film “Phileine zegt sorry” net uit is, kwam het boek ook weer heel erg in de aandacht. Ik hoorde er alleen maar positieve reacties over. Dat het heel hilarisch, boeiend en interessant was. Ook had ik een paar voorstukjes van de film gezien, en die waren ook heel grappig. Dus naar aanleiding daarvan ben ik het boek gaan lezen.

Het is een roman, dat zijn meestal wel boeken die ik lees. En uit de titel kun je opmaken, dat Phileine iets doet, waardoor ze sorry zegt, maar wat precies is dan niet duidelijk.

Toen ik het boek uithad, was ik het wel eens met al die dingen die ik over het boek had gehoord. Het was echt heel hilarisch, boeiend en interessant. Mijn verwachtingen waren dus wel uitgekomen.

Ik heb niet echt veel open plekken kunnen ontdekken in het boek. De titel is toch wel een hele belangrijke open plek in het boek. Als je leest “Phileine zegt sorry”, dan neem je aan dat er iemand met de naam Phileine, sorry zegt. Maar waarom en wanneer weet je niet. Ondertussen als je leest, krijg je al steeds meer vermoedens waarom Phileine sorry zou gaan zeggen, maar pas op de allerlaatste bladzijde kom je achter de ware reden waarom ze nou sorry zegt.

Elke dag is een nieuw hoofdstuk, en elk hoofdstuk bestaat weer uit verschillende “paragraafjes”. Die lopen over het algemeen wel aardig aansluitend, dus dat zijn ook niet echt open plekken.

Er zijn niet echt heel veel spanningsbogen in het boek, maar ik kan me er nog wel één herinneren, dat Phileine samen met L.T. in zijn bootje zaten, je ging je de hele tijd afvragen of ze nou aan het vreemd waren gaan. Maar aan het eind van het boek, kwam je er pas achter. Je had natuurlijk wel een beetje een vermoeden, omdat ze toch met allerlei dingen bezig waren zoals zoenen, strelen, maar of ze “all the way” waren gegaan was een “verrassing” tot het eind.

Ik vond het boek niet bepaald spannend. Maar als je de omschrijving van het informatieboek aanhoudt, dan wel: spanning is: “de drijfveren om door te lezen, om de vragen te beantwoorden”. Ik kon niet van het boek afblijven, als ik eenmaal aan het lezen was, bleef ik ook lezen. Ik had altijd een hele andere omschrijving van spanning in mijn hoofd.

Het boek heeft een open einde. Aan het eind van de week in New York, zegt Phileine tegen iedereen die ze die week iets heeft geflikt, sorry. Maar je komt niks te weten over wat er daarna gebeurd, want het boek eindigd heel erg abrupt. Of Max en Phileine dan nog bij elkaar zijn, of Max weer terug gaat naar Nederland, misschien blijft Phileine nog wel langer in New York. Je weet het allemaal niet.

Het boek dat ik gelezen heb, is proza. Het is een roman. De schrijver gebruikt de volle breedte van het papier en de tekst is verdeeld in alinea’s en hoofdstukken.



3. Evaluatie

Ik vond het een humoristisch, origineel, nieuwsgierigmakend en soms een beetje ongeloofwaardig boek. Ik heb nog nooit zo’n boek gelezen als deze. Echt heel goed. Heel origineel. Vooral de humor, die was misschien soms wel een beetje te grof, maar het bleef gewoon grappig. Maar zoals al eerder gezegd waren sommige dingen wel ongeloofwaardig. Maar misschien maakt dat het juist leuk. Alleen vind ik het einde jammer. Het stopt zo abrupt, en je hebt geen idee wat er verder gaat gebeuren. Dat maakt mij wel nieuwsgierig. Dan ga ik er over na denken, van wat er allemaal zou kunnen gebeuren: Zouden Max en Phileine nog bij elkaar blijven? Zouden ze nog in New York blijven, enz…

Mijn mening is niet veranderd. Ik denk gewoon nog steeds hetzelfde over het boek.

Ik ben wel tevreden over mijn beschrijvingsopdracht. Het ging best wel makkelijk, alleen was het heel moeilijk om een zo kort mogelijke samenvatting te maken van het boek, omdat er zoveel gebeurd wat allemaal relevant is.

De verdiepingsopdracht ben ik iets minder tevreden mee. Ik vond het best moeilijk om te doen, omdat je nu weer al die open plekken kon gaan opzoeken. En die manupilatietechnieken voor de spanningsverhoging opzoeken was ook wel moeilijk.

Het lezen van het boek verliep heel goed. Als je eenmaal aan het boek bent begonnen kun je niet meer stoppen. Dus ik had hem vrij snel uit. Elke keer als ik ook maar even tijd had, ging ik uit het boek lezen.

Het enige onduidelijke aan het boek was het einde. Ik had het veel leuker en duidelijker gevonden als het een gesloten einde had. Nu moet je zo gaan raden wat er eventueel verder zou kunnen gaan gebeuren.

Soms had ik wel het idee dat ik de nodige kennis maar met mate bezat. Dat had ik eigenlijk alleen bij de verdiepingsopdracht. Ik vond het heel moeilijk om die open plekken en die spanningsbogen te vinden. Ik moest opzoeken wat het nou eigenlijk betekende en hoe je ze kon vinden. Hiermee ben ik best wel lang mee bezig geweest.

Ik weet eigenlijk niet wat ik de volgende keer anders ga doen. Het ging op zich vrij goed, behalve die verdiepingsopdracht ging wat minder. Maar daar zal ik de volgende keer wel wat meer aandacht aan besteden van tevoren.



Biografie Ronald Giphart:

Ronald Giphart werd geboren op 17 december 1965 in Dordrecht. Giphart studeerde Nederlands en was jarenlang nachtportier in een Utrechts ziekenhuis. Tijdens dit werk schreef hij zijn debuutroman Ik ook van jou (1992), bekroond met het Gouden Ezelsoor voor het best verkochte debuut en in 2001 verfilmd. In zijn tweede roman Giph (1993) vervolgt hij zijn ‘grote queeste naar literatuur en seks’. In met vaart en bijtende humor geschreven brieven vertelt hij hierin een verhaal dat zich afspeelt in het studentenmilieu en waarin met een literaire vaderfiguur wordt afgerekend. Giphart noemde dit boek laatst ergens zijn ‘Avonden’.

Behalve de verhalenbundel Het feest der liefde (1995), waarvan net zo veel exemplaren verkocht werden als zijn romans (gem. 150.000 exemplaren), publiceerde Giphart het literaire ‘winterboek’ Planeet literatuur, het even vrolijke als leerzame non-fictieboek Ten liefde! en de romans Phileine zegt sorry (1996), De Voorzitter (1999) en Ik omhels je met duizend armen (2000). De laatste roman zal ook vanwege het euthanasie-thema in de komende Boekenweek een voorname rol spelen.

De film naar Phileine zegt sorry door Robert Jan Westdijk, met Kim van Kooten in de hoofdrol, beleeft in oktober 2003 zijn première. Rond die tijd verschijnt ook een tekst/fotoboek van Ronald Giphart i.s.m. de fotograaf Eric van den Elsen.

In 2004 of 2005 verschijnt Gipharts nieuwe roman.



Twee van zijn romans, “Ik ook van jou” en “Phileine zegt sorry” zijn verfilmd.
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen