U kijkt nu naar de cache versie van het boekverslag : Agatha Christie - And Then There Were None.
Deze versie komt van http://www.verslagen.com/index.php?page=boek_toon&boek_id=177 en is laatst upgedate op 01/01/2004.
De taal ervan is Nederlands en het aantal woorden bedraagt 1091 woorden.

Slu: Leestijd: 8 slu. Verwerkingstijd: 2,5 uur



Motivering keuze

Na het vorige leesjaar vond ik het nog steeds niet boeiend om te lezen. Daarom dacht ik dat het slim was om een thriller of detective te lezen, zodat het verhaal niet saai is en hooguit het lezen zelf saai kan zijn. Zo kan ik weten of het aan mij ligt dat ik lezen niet leuk vind, of dat het ligt aan de boeken die ik kies. Op de boekenlijst zag ik de titel van dit boek staan. Omdat deze titel laat zien dat er veel spanning in het boek is, ging ik op zoek in de bibliotheek. Door de tekst op de kaft merkte ik dat het inderdaad erg spannend moest zijn. Toen was mijn keuze snel gemaakt.



Verwachting vooraf

Het boek leek me dus erg spannend. Ik las op de kaft dat tien mensen één voor één vermoordt werden. Dat leek me goed voor erg veel spanning en een 'super-detective' die dat wel even uit zou zoeken.



Ervaring tijdens het lezen

In het eerste hoofdstuk was gelijk al iets 'spannends'. Er werd beschreven hoe de tien mensen uitgenodigd werden. Daaruit bleek al dat er iets niet klopte, wat een bepaalde soort spanning met zich meebracht.

Terwijl de spanning snel toenam, begon ik me ook te ergeren aan de vele vloeken, die steeds als bijvoeglijk naamwoord werden gebruikt.

Op een gegeven moment gingen de uitgenodigden één voor één dood, waardoor de spanning steeds verder toenam: wie zou de volgende zijn? Wie is de moordenaar? Hoe verder ik kwam, hoe sneller ik het boek uit wilde lezen. Niet omdat het zo saai was, maar omdat ik zo snel mogelijk wilde weten hoe de zaak opgelost zou worden.



Terugblik

Het boek was erg spannend en de moeite waard om te lezen. Het verhaal zat erg goed in elkaar. Doordat de moordenaar al 'dood' was, vermoedde je niet dat hij de moordenaar was. Ook was het erg leuk en mysterieus dat de 'little china-figures' en het gedicht in het verhaal waren verweven.

In tegenstelling tot mijn verwachting, was er niet één zo'n detective die de zaak oploste, maar probeerden de gasten het samen, met de moordenaar zelf als leider van de vergaderingen. De misdaad zat erg goed in elkaar; het kon niet worden opgelost. Het werd pas bekend hoe de moordzaak in elkaar zat, toen het briefje werd gevonden. Het was leuker geweest als de zaak was opgelost, doordat iemand heel scherp en logisch had nagedacht.



Samenvatting

Acht mensen zijn uitgenodigd om naar Nigger Island te komen. Het eiland is eigendom van een miljonair. Als de acht aankomen, zijn er al twee andere mensen. Ze hadden het feest voorbereid en bedienen de gasten. De gastheer is er niet en had gezegd tegen de bedienden dat hij de volgende dag zou komen. De uitgenodigden kunnen niet meer van het eiland, omdat er geen boot is. Als ze allemaal in het huis aan het dineren zijn horen ze een stem. De stem komt van een grammofoonplaat en beschuldigt iedereen in het huis van een moord. Ze schrikken allemaal erg en verdedigen zich.

Dan drinkt één van de gasten, Marston, iets en hij sterft. Hij is vergiftigd met cyanide, wat in zijn glas is gestopt. In het begin waren er tien nikker poppetjes op tafel, en nu zijn er nog maar negen.

De tweede die sterft is mevrouw Rogers, één van de bediende. Ze was geschrokken van de stem en werd naar bed gebracht. Daar kreeg ze een glas brandewijn om bij te komen. De moordenaar doet er een overdosis slaapmiddel in en daarna zijn er nog maar acht poppetjes op de tafel.

Daarna werd de één na de ander vermoordt. De derde was Generaal Macarthur. Hij zat op een steile rots en hoorde de moordenaar niet en werd naar beneden gegooid. De vierde was meneer Rogers. Hij was hout aan het hakken om de haard in de keuken aan te steken, toen de moordenaar zijn hoofd open spleet met een bijl.

De gasten waren erachter gekomen dat de moorden precies zo gebeurden als in een gedicht dat ieders kamer hing; 'Ten little niggers'.

Emily Brent was het volgende slachtoffer. De misdadiger had slaapmiddel in haar koffie gedaan. Toen ze buiten bewustzijn was, kreeg ze een cyanide-injectie. De moordenaar had ook een bij in de kamer gelaten, zodat de moord overeenkwam met het gedicht.

Het zesde slachtoffer was Mr. Justice Wargrave. Hij was door zijn hoofd geschoten, en zat op een stoel met zijn rechters-pruik op.

Dokter Armstrong was de volgende die vermoord werd. De moordenaar vroeg hem om naar beneden te kijken om te kijken of er al een boot kwam, toen hij langs de rand van een steile rots liep. Hij werd naar beneden gegooid en verdronk in de zee.

De volgende moord werd gepleegd op Blore. Zijn hoofd was verbrijzeld, omdat een grote marmeren klok, in de vorm van een beer, op zijn hoofd viel.

Toen waren er nog maar twee gasten over. Vera Claythorn schoot Philip Lombard neer, met zijn eigen pistool dat hij had achtergelaten toen hij Armstrong uit de zee trok, omdat zij dacht dat hij de moordenaar was. Daarna ging Vera naar haar kamer. Daar hing een touw en daaronder stond een stoel, maar ze wist niet hoe het daar kon komen. Ze hing zichzelf op.

And then there were none…



De moordzaak kon niet worden opgelost. Men was er achter, net zoals de gasten op het eiland al snel waren, dat de moordenaar één van de gasten zelf moest zijn, maar men wist niet wie het laatst was vermoordt. Later vond men een flesje op zee met een bericht van Mr. Justice Wargrave. Daarin stond dat hij de moordenaar was en niet dood was geweest, maar had gedaan alsof. Wargrave had het vooraf alleen aan de dokter verteld, omdat hij natuurlijk de enige was die het 'lijk' van dichtbij zou zien, onder het mom van dat hij dan de moordenaar ongehinderd zou kunnen zoeken. Armstrong was logischerwijs het volgende slachtoffer. Nadat Wargrave de moorden had gepleegd had hij zichzelf vermoord.



Belangrijkste personen Bijzonderheden Wijze van moord

Anthony Marston Geen Vergiftigd (cyanide)

Mrs. Rogers (Vrouw van) Bediende Vergiftigd (overdosis slaapmiddel)

Generaal Macarthur Geen Van rots af gegooid

Mr. Rogers Bediende Met bijl hoofd opengespleten

Miss Emily Brent 65-jaar oude vrouw Slaapmiddel en injectie

Mr. Justice Wargrave Rechter, moordenaar Geschoten (niet echt)

Dr. Armstrong Dokter In de zee geduwd, na afleidingsmanoeuvre

Mr. Blore Ex-politieman Marmeren klok heeft hoofd verbrijzeld

Philip Lombard Kapitein Geschoten door Vera Claythorne

Vera Claythorne Secretaresse Zichzelf opgehangen
Andere boeken van deze auteur:


Home - Contact - Over - ZoekBoekverslag op uw site - Onze Boekverslagen - Boekverslag toevoegen